tag:blogger.com,1999:blog-37358711261988493532011-11-27T16:18:55.332-08:00Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.comBlogger521100tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-15269092703496041602010-10-09T12:38:00.000-07:002010-10-09T14:02:38.978-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/TLDRtu_pxCI/AAAAAAAAAgc/sMnyEHiHlWI/s1600/g%C3%B6z+ya%C5%9F%C4%B1.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 145px; FLOAT: left; HEIGHT: 138px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5526147326422926370" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/TLDRtu_pxCI/AAAAAAAAAgc/sMnyEHiHlWI/s400/g%C3%B6z+ya%C5%9F%C4%B1.jpg" /></a><br /><div>Sevgili bloğum sana çoktaaan ama çoktan içimi dökememiştim.</div><div>Dinleyipte tüm yazdıklarımı yanlışlarımı,eksiklerimi eleştirmeden bağrına basan bir sensin belkide sende dile gelsen neler söylersin bana ama senin dile gelmeyeceğini bildiğim için yazıyorum </div><div>bloğu mu ziyeret eden eleştirmenlerde yada kendinde eleştri hakkı bulanlar bişeyler yazar belki ama! </div><div>Olsun en azından yazarken her yazdığıma cevap vermeyişin beni rahatlatıyor</div><div>seni terkedişimden sonra çok şey değişti hayatımda kaybolmalardayım belkide kayboldum ama henüz bunun farkında olacak kadar kendimde bile değilim. yalnız şundan eminimki çıktığım keşifte herşeyin herkesin yalan olduğunu öğrendim bir anlık mutluluklar uğruna tüm değerlerin ayak altına alındığını gördüm. </div><div>Hani nerde insan denen büyük donanımlı varlık hani nerde? hayvanlardan farklı kılınan duygu,his,vijdan, yaşama, görme ve hissetme denilen üstün duyguları taşıyan insanlar nerde?</div><div> Yok herkes herkese ne koparsam'da yazık gerçkten çok yazık; Allah neden kullarına bazı şanslar vermezki mesela sorsaydı bana sen bu dünyada kalmak istermisin diye </div><div>Hayır asla derdim illa ölüm değil !Başka bir dünya alternatifi sunsaydı tercih hakkı verseydi yada ne biliyim kullarının yorgun yüreğini bilen allah hadi bakalım senin biraz tatile ihtiyacın ver diyip belki bir süreliğine öteki alternatif dünyaya terapi için gönderseydi keşke evet Allahım itiraf etmem gerekirse ben yoruldum ve çok yorgunum...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-1526909270349604160?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-14668624772175944242010-01-14T17:10:00.000-08:002010-02-06T15:52:40.411-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/S23_9_qINnI/AAAAAAAAAe8/PNcf77014G8/s1600-h/songul.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 398px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/S23_9_qINnI/AAAAAAAAAe8/PNcf77014G8/s400/songul.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5435281765831292530" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Ne hayallerimiz vardı değilmi içimiz yaşatılmayacak hayyallerle doluydu.<br />düşününce.. kelimeler suskunlaşıyor<br />sözlerin yokluğundan değil aslında çokluğundan birde yaşanmışlıkların<br />doluluğundan<br />hangi birinden başlasınki<br />neydi mutluluk bizim için<br />Bir anne şefkatimi<br />yoksa yaşanılmamış hayatı bir sevgilinin omuzundamı ağlamak<br />yoksa çekmişliğimizden bir dostamı sığınmayı istemek<br />hani nerde yaşatmadılar yaşatmadılar<br />buğulu gözlerinde ne yaşanmamış sevdalar var<br />yada tek başına yaşadığın sevdan<br />ama nedense kendine yaslanmışlık var hep<br />şefkat var hemde okyanus gibi neden biliyormusun?<br />neden biliyormusun?<br />Varsın hayat bizi yendi sansın varsın sevgiler terketsin varsın anamızın sıcak göğsüne bir kere başımızı koyamayalım<br />yinede zafer bizimdir. Çünkü bu masum, bu duru bakışı bu kadar yaşanmışlık bozamaz<br />zafer bizim inan buna<br />büyülü yüreklerimizi çekmişlikten yaşlanmış yüreğimizi hiç bir dünya mutluluğu mutlu edemez bizi çünkü biz dünyanın her halini bildik vede yaşadık sen gök yüzünden bir melek bakıyormuş gibi bak yine bu dünyaya bakta dünya ne kadar iğrenç olduğunu bakışlarının altında ezilerek hissetsin.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-1466862477217594424?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-29508226561392818092010-01-02T12:21:00.000-08:002010-01-02T12:29:04.174-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/Sz-rLRWBATI/AAAAAAAAAaY/OP8IAKub5SM/s1600-h/songul.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 400px; height: 398px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/Sz-rLRWBATI/AAAAAAAAAaY/OP8IAKub5SM/s400/songul.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5422240686500020530" border="0" /></a><br /><span style="font-size:130%;">Evinin seni içine sigdiramayacak kadar dar oldugunu fark edeceksin...<br />Sokaga fırlayacaksin...<br />Sokaklar da dar gelecek...<br />Tipki vücudunun yüregine dar geldigi gibi...<br />Ne denizin mavisi açacak içini, ne piril piril gökyüzü...<br />Kendini tasiyamayacak kadar çok büyüyecek, bir yandan da kaybolacak kadar<br />küçüleceksin...<br />Birileri sana bir şeyler anlatacak durmadan...<br />"Önemli olan saglik."<br />"Yaşamak güzel."<br />"Boş ver, her şey unutulur."<br />Sen hiçbirini duymayacaksin...<br />Göz yaşlarindan etrafi göremez hale geleceksin...<br />Ondan ölmesini isteyecek kadar nefret edecek, az sonra kollarinda ölmek<br />isteyecek kadar çok seveceksin...<br />Hep ondan bahsetmek isteyeceksin...<br />"Ölüme çare bulundu" ya da "Yarin kiyamet kopacakmis" deseler basini<br />kaldirip Ne dedin?" diye sormayacaksin...<br />Yalniz kalmak isteyeceksin...<br />Hem de kalabaliklarin arasinda kaybolmak...<br />Ikisi de yetmeyecek...<br />Geçmişi düşüneceksin...<br />Neredeyse dakika dakika...<br />Ama kötüleri atlayarak...<br />Onunla geçtigin yerlerden geçmek isteyeceksin...<br />Gittigin yerlere gitmek...<br />Bu sana hiç iyi gelmeyecek...<br />Ama bile bile yapacaksin...<br />Biri sana içindeki aciyi söküp atabilecegini söylese, kaçacaksin...<br />Aslinda kurtulmak istedigin halde, o aciyi yasamak için direneceksin...<br />Hayatinin geri kalanini onu düsünerek geçirmek isteyeceksin....<br />Aksini iddia edenlerden nefret edeceksin...<br />Herkesi ona benzetip...<br />Kimseyi onun yerine koyamayacaksin...<br />Hiçbir şey oyalamayacak seni...<br />Ilaçlara siginacaksin...<br />Birkaç saat kafani bulandiran ama asla onu unutturmayan.<br />Sadece bir müddet buzlu camin arkasindan seyrettiren...<br />Bütün sarkilar sizin için yazilmis gibi gelecek...<br />Bogazin dügümlenecek, dinleyemeyeceksin...<br />Uyumak zor, uyanmak kolay olacak...<br />Sabahi iple çekeceksin...<br />Bazen de "Hiç günes dogmasa" diyeceksin...<br />Ne geceler rahatlatacak seni ne gündüzler...<br />Ölmeyi isteyip, ölemeyeceksin...<br />Belki çivi çiviyi söker diye can havliyle önüne çikana sarilmak isteyeceksin<br />...<br />Nafile...<br />Düşüncesi bile tahammül edilmez gelecek...<br />Rüyalar göreceksin, gerçek olmasini istedigin...<br />Her siçrayarak uyandiginda onun adini söyledigini fark edeceksin...<br />Telefonun çalmasini bekleyeceksin...<br />Aramayacagini bile bile...<br />Her çaldiginda yüregin agzina gelecek...<br />Aglamakli konuşacaksin arayanlarla...<br />Yüregin burkulacak...<br />Canin yanacak...<br />Bir daha sevmemeye yemin edeceksin...<br />Hayata dair hiçbir şey yapmak gelmeyecek içinden...<br />Onun sesini bir kez daha duymak için yanip tutuşacaksin...<br />Defalarca aradigi günlerin kiymetini bilmedigin için kendinden nefret<br />edeceksin...<br />Yasadigin şehri terk etmek isteyeceksin...<br />Onunla hiçbir aninin olmadigi bir yerlere gidip yerleşmek...<br />Ama bir umut...<br />Onunla bir gün bir yerde karsilasma umudu...<br />Bu umut seni gitmekten alikoyacak...<br />Gel gitler içinde yasayacaksin...<br />Buna yasamak denirse...<br /><br />****<br />Razi misin bütün bunlara...?<br />Hazir misin sonunda ölüp ölüp dirilmeye...?<br />O halde asik olabilirsin</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-2950822656139281809?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-3550957916633412522009-12-06T04:15:00.000-08:002009-12-06T04:30:49.780-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SxujRRoR1BI/AAAAAAAAAXg/-o9W0ekzbvo/s1600-h/evgili.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412098894401229842" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 124px; CURSOR: hand; HEIGHT: 126px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SxujRRoR1BI/AAAAAAAAAXg/-o9W0ekzbvo/s400/evgili.jpg" border="0" /></a><br /><div><br /><br /><strong>İnsan Nelere Alışıyor Sevgili!<br />Anlatmak istiyorum. İçimdekileri seninle paylaşmak, kalbimden geçenleri tek tek açıklamak, benim ne halde olduğumu sana anlatmak istiyorum. Yoksunluğundan geriye kalanları, sen de bilmelisin.<br />İnsan Nelere Alışıyor Sevgili!<br />İnsan ne çabuk alışıyor değil mi? Güzel olana çok hızlı, kötü şartlara biraz daha zamanla ama yine de alışıyor. Alışkanlık! İşin püf noktası bu! Ailesi tarafından çok sevilen, el üstünde tutulan bir çocuk, büyüyüp hayata atıldığında, orada da sevileceğini zannediyor. Alışmışlık! Şansı yaver giderse, gerçekten onu kalbine alan biriyle karşılaşabiliyor. Bu sefer o düzene alışıyor.<br />Ben senin, beni sevme biçimine alışmıştım. Yoksunluğum burada başladı. Gittiğinde, beni kollarına alıp, başımı okşayacak; geceleri uykumda bile bana sarılarak güvende olduğumu hissettirecek bir aşkın bittiğini fark ettim, her yanı buz kesti. Ne yapacağını bilemiyor ki insan?<br />Neden varken kıymetini bilemeyiz zenginliğimizin? Zenginlik dediğim de elbette para değildir sadece, dostluk, aşk, aile, başını sokacak bir ev, bir meslek, bazen bir tabak yemek bile varlıktır aslında. Geçenlerde canım balık yemek istedi. Cebimde de hiç para yoktu. Seninle mutfakta balık pişirdiğimiz günler geldi aklıma. Ben hiç dokunamam, bilirsin. Hep sana düşerdi balığı pişirmek işi, ben de salata yapardım. Kızartırken söylenirdin, bir kadın nasıl balık pişirmeyi bilmez diye ama aslında hoşuna giderdi o mutfakta olmak. Bunları yazarken, yüzümde kocaman bir gülümseme olduğunu fark ettim.<br />Birbirimizi çok sevmiştik. Şimdi ayrı kalmış olmamız, onca güzel anıyı yok saydırmıyor bana. Ayrılık! Ne hüzünlü bir kelime değil mi sevgilim? İnsanda yarım kalmış, bitmemiş bir işin telaşı duygusunu yaratıyor. Oysa şairin dediği gibi, ayrılık da sevdaya dahil!<br />Bazen öyle şeyler oluyor ki, hemen seni arayıp paylaşmak istiyorum. Birlikteyken konuştuğumuz bir konu, bazen basit bir dedikodu, bir an bir olay oluyor, bunu sadece sen ve ben anlayabiliriz. Kime anlatsam enteresan gelmeyecek biliyorum. İşte o anlarda elim telefona uzanıyor, sonra hatırlıyorum, artık biz diye birileri yok ki!<br />Eşyalarını topladığında, evde giydiğin o eski, sarı tişörtü burada unutmuşsun. Kirlilerin arasından çıktı. Düşünüyorum, şimdi ben bu tişörtü ne yapayım? Kaldırıp atamam, üstünde yaşanmışlığımız var. Sana vermek istesem, o kadar gereksiz bir konu ki, seni aramak için bahane yarattığımı düşüneceksin. Sarı tişörtün olmadan da yaşıyorsundur muhtemelen. Evde dursun, bir misafir gelirse yatıya, veririm diye geçirdim içimden ama kimseye giydiremem onu. Sevdaya ihanet gibi gelir. Anlayacağın, her sabah dolabı açtığımda, elim o sarı tişörte gidiyor. Üstümü giyinmeden, bir kere elime alıp yatağa oturuyorum ve soruyorum: Ben seni ne yapayım tişört?<br />Anlayacağın sevgili, alışkanlıklar zorluyor ayrılıkları, yoksa nedir ki ayrılık dediğin? Bir yoksunluk, bir yoksulluk zamanı! Canının çektiği ama yiyemediğin bir yemek, hayalini kurup gidemediğin bir tatil, kazanamadığın bir piyango bileti, işte bunun gibi bir his ayrılık. </strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-355095791663341252?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-413064763126252932009-08-24T14:22:00.000-07:002009-08-24T14:30:08.134-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SpMFwcRysYI/AAAAAAAAAXY/KQiYAfo2oBE/s1600-h/image002%5B1%5D.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 297px; FLOAT: left; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5373645110165811586" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SpMFwcRysYI/AAAAAAAAAXY/KQiYAfo2oBE/s400/image002%5B1%5D.jpg" /></a><br /><div><strong>"İşte gerçek mutluluğun resmi...</strong></div><br /><br /><div><strong>Bir kuru ekmeğe muhtaç insanlar vardır ya hani, sadece karnım doysun başka birşey istemiyorum diyerek her ağzına götürdüğü kuru ekmek için bile şükreden o temiz insanlar...</strong></div><br /><br /><div><strong>Mutluluğu başka yerde arama, mutluluk aslında elinin altında....!</strong></div><br /><br /><div><strong>Sen yeterki kıymet bil..</strong></div><br /><br /><div><strong>İnsan üstüne değil, altındakilere bakıp her zaman şükretmeyi bilmeli.. </strong></div><br /><br /><div><strong>Televizyonlarda ve renki basında yaşamları görüp </strong></div><br /><br /><div><strong>''Bizimki de hayat mı be?!!!..'' demeden önce bu fotoğrafa bakın diyorum..." </strong></div><br /><br /><div><strong>ve şu güzel cümleleri yazıyorum ..</strong></div><br /><br /><div><strong>Asalet Boyda değil , Soyda olmalı. !</strong></div><br /><br /><div><strong>İncelik Belde değil , Dilde Olmalı..!</strong></div><br /><br /><div><strong>Doğruluk Sözde değil , Özde Olmalı...!</strong></div><br /><br /><div><strong>Güzellik Yüzde değil , Yürekte Olmalı........! </strong></div><div><strong></strong></div><div><strong>ALINTI</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-41306476312625293?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-85870342052783348912009-07-27T01:41:00.000-07:002009-07-27T02:01:33.197-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/Sm1shhUNYuI/AAAAAAAAAXI/2ltIYQq-uxI/s1600-h/zaman.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5363062054402745058" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/Sm1shhUNYuI/AAAAAAAAAXI/2ltIYQq-uxI/s400/zaman.gif" border="0" /></a><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Hakedilen alınır mı,her koşula rağmen?Bu dünya yeter mi bunları alabilmeye?Peki sevgi?Sevgi hak etti mi bu hale getirilmeyi?Son canınıda hançeri kalbine saplayıp yok etmedi m?İşte bundan değil mi bu nefret dolu sözler?Gözler her şeyi anlatır derler peki sözler her zaman yalancı mı?O zaman neden acı çeker kalpler?Kalpler acı çekmeden olgunlasmazmış.Neden gözlerden yaslar akar durmaksızın?içine akıtmak daha mı iyi?Arkana dön bir bak.Geldiğin yol çok mu mutlu olduğun yer?Yaptığın yanlıslar bir defa karsına çıkıyor ama bin defa acıtmıyor mu canını?Arkana dönüp cok gec demek için bile cok gec kalmamıs mısın?Kimi suçlayabilirsin ki bunun için?Etrafındaki insanlar seni her zaman anlıyor mu?Hayat her düstüğünde yeni bir çukur koymuyor mu önüne?Zamanı tutabiliyor musun avuclarında?Basa dönebilme sansın varsa koş,düsen dahi bekleme koş.Çünkü bu sans bir daha cıkmayacak karsına.kendine zarar vermek içini rahatlatıyor mu?Yaptığın tek sey sana emenet olan bedeni yıpratmak ,ruhunu rahatlatmaya calısmak değil mi?Bir gün emanet olan o beden olamayınca ne yapacaksın?Tekrar ne rahatlatacak seni?Bir düsün ,hayat mı oynuyor senle sen mi oynuyorsun hayatla?O mu yasıyor sen mi?Etrafında ki her insan senin iyiliğini mi düsünüyor sanıyorsun?Kimse kendinden çok kimseyi düsünmez inkar etse dahi.Hayatın tadını cıkar belki ömrün bir kelebeğin ömrü gibi bir gündür .Dolu dolu olmak varken bosa yasama.Önünde sonsuz hayat yok ,ölümsüz değilsin...</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-8587034205278334891?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-12043755236655958922009-07-21T15:44:00.000-07:002009-07-21T17:36:07.479-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SmZXlZZZlnI/AAAAAAAAAWQ/_0SgCACPDBs/s1600-h/deniz+k%C4%B1z%C4%B1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5361068706415351410" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 121px; CURSOR: hand; HEIGHT: 158px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SmZXlZZZlnI/AAAAAAAAAWQ/_0SgCACPDBs/s400/deniz+k%C4%B1z%C4%B1.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Serin bir yaz akşamı</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>çıplak ayaklarla yürüyorum kumsalda, </strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>düşünüyorumda neler yaşatmışsın sen bana ne hatalara düşmüşüm seni unutmanın uğruna, ellerimle yıkmışım tüm duvarları tüm doğrularımı unutmuşum.</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Vurmuşum kendimi günahların hataların en doruğuna</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>benden ne çok şey alıp götürmüşsün en acısıda benden beni alıp götürmüşsün</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>elinde bir kaç kırmızı gülle bir çingene yaklaştı yanıma; a be deli güzel ne işin var tek başına bu kumsalda yokmuki bir yarenin yanında? </strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>verde elini bakayım senin falına sonra baktı yüzüme gülüşünde bile hüzün var abe parada almıyacam bilirim inanmazssın bana. Ama yinede uzat elini bakacağım falına.</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Dalgasına derler ya uzattım işte elimi öylesine </strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>peki bak bakalım avucuma yaşadıklarım sığarmıydıki avucuma</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>bir öncen, bir sonran, birde şu annın var dedi bana. Öncesi üzüntü yaşadığını sandığın üzüntücüklermiş, sonran ise üzüntücüklerini özlediğin seni sana unutturan sonrayı şimdiyse unutmaya çalıtığın anındasın kimler ne etmiş sana.</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Daha fazla dayanamadım yeter diyip hızla çektim elimi kimse değil ben bana ettim dedim ve gönderdim çingeneyi yanımdan evet artık yeter olmalıydı bu gece yeterlerin gecesiydi.</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Ben bu gece seni düşünmeye değil yaratıcıya sığınmaya geldim, sen uğruna kendime yaşattıklarım için tövbeye geldim, tövbenin yeri olmaz ama ne biliyim ben hep denizi sevmişimdir beni sessizce dinlediği için, buraya geldim.</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Kopardığım tüm gülleri yeniden dikmeye geldim,</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>gözlerimi kapatıp dikenlerin üzerine ipek bir şal gibi atıpta parçaladığım yüreğimden özür dilemeye geldim, ruhumdan kalbimden özre geldim,onurumdan, gurumdan özre geldim, seni bu akşam denize bırakmaya geldim, SANA VE YAŞATTIKLARINA ELVEDAYA GELDİM....</strong></span></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-1204375523665595892?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-80262289096132211492009-06-03T14:18:00.000-07:002009-06-03T15:21:53.645-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SibwwH1ar5I/AAAAAAAAAWA/BYuBUiasHR0/s1600-h/%C3%A7atlam%C4%B1%C5%9F+el.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5343222717449154450" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 211px; CURSOR: hand; HEIGHT: 237px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SibwwH1ar5I/AAAAAAAAAWA/BYuBUiasHR0/s400/%C3%A7atlam%C4%B1%C5%9F+el.jpg" border="0" /></a><br /><div><br /><br /><div><strong>Sen vurdun yine aklıma<br /></strong></div><div><strong>Yine düştüm dipsiz kuyulara al bu sevdanı çek git artık canımdan cananımdan </strong></div><div><strong>Kime sitem edeyim.<br /></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong>Yine boğluyorum yine karardı dünyam yine avuçlarında yüreğim sık sıkabildiğin kadar </strong></div><div><strong>Yine düğümlendi gözyaşlarım boğazımda yine gittim uçsuz bucaksız sahralara </strong></div><br /><br /><div><strong>Bir ışık bir ışık </strong></div><div><strong>Sana değil inan sensizliğe ihtiyacım var</strong></div><div><strong>Yaşamak istiyorum...</strong></div><br /><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong>Artık yeşili oksijeni hissetmek istiyorum artık Dünyanın nimetlerini yaşamak istiyorum </strong><strong>BEN artık sendeğil BEN </strong></div><div><strong>Olmak istiyorum</strong><strong> </strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong>Artık sensizliği Yaşamak istiyorum </strong><strong></strong><strong></strong></div><div><strong>Ahh bu geceler ne acımasız</strong><strong> </strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong>Açıyor örtüğüm Yüreğimdeki tüm kalın </strong><strong>perdeleri</strong><strong> </strong></div><div><strong>Benim sana değil sensizliğe ihtiyacım var.</strong><strong> </strong></div><div><strong>Yüreğimdeki kanayan yaranın dinmeye ihtiyacı var</strong></div><div><strong></strong><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong>Giiitt bir bulut ol bir rüzgar bir hayal ol </strong><strong></strong></div><div><strong>Bir rüya ol ama gitmek için ol </strong><strong></strong></div><div><strong>Uynadığımda bir gecelik kabus ol sadece</strong></div><div><strong>Bırak artık şu yüreğimi avuçlarından bırakki </strong></div><div><strong>Sıkmayan avuçlara verebileyim </strong></div><div><strong>Bırak artık...</strong></div><br /><br /><div><strong></strong></div><br /><br /><div><strong></strong></div><br /><br /><div></div><br /><br /><div></div><br /><br /><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-8026228909613221149?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-10824049427181025722009-04-29T13:58:00.000-07:002009-04-29T14:12:21.512-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SfjBwCvRV8I/AAAAAAAAAVw/4kiUptg_gVY/s1600-h/a%C4%9Flayan.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5330223190106003394" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 106px; CURSOR: hand; HEIGHT: 140px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SfjBwCvRV8I/AAAAAAAAAVw/4kiUptg_gVY/s400/a%C4%9Flayan.jpg" border="0" /></a><br /><div> <strong> İçeri girer girmez neşeyle bağırdı </strong></div><div><strong> Anne biliyor musun bugün yuvada ne? oldu </strong></div><div><strong> Görmüyor musun ? Telefonla konuşuyorum. </strong></div><br /><div><strong>Herkesin sevdiği şey birbirine benzemiyordu. Annesi telefonu, babası arabayı seviyordu. Herşey erteleniyordu, telefon ve araba söz konusu olduğunda... Bir de eve misafir gelecek oldu mu kendisine hiç yer kalmıyordu. </strong></div><br /><div><strong>Nerelere gitseydi? Annesi kapattı telefonu. Mutfaktan tencere sesleri geliyordu. Koşarak yanına gitti: -Sana yardım edeyim mi ? dedi, en sevimli halini takınarak. </strong></div><br /><div><strong>Annesi manalı manalı baktı: Hayırdır? Bir yaramazlık mı var? Bak bir de seninle uğrasmayayım. Çok yorgunum zaten. Yorgunluk nasıl bir şeydi ? Bazen elinde oyuncağıyla uykuya daldığında anneannesi oyuncağı yavaşça elinden alır : -</strong></div><br /><div><strong>'Nasıl yorulmuş yavrucak. Uykunun gül kokulu kolları sarsın seni..'diyerek alnına bir öpücük konduruverirdi. Yorgunluk gül kokulu bir uykuya dalmaksa eğer, neden annesi kendisiyle böyle kızgın kızgın konuşuyordu. </strong></div><br /><div><strong>Anneciğim yorulduğun zaman gül kokulu uykulara dalarsın. Anneannem öyle söylüyor. </strong></div><br /><div><strong>Uykuya dalayım da, gül kokuları kusur kalsın. Yorgunluktan ölüyorum. </strong></div><br /><div><strong>Bu kelimeden nefret ediyordu.'Yorgunum, yorgun olduğumdan, böyle yorgunken'.... </strong></div><br /><div><strong>Anneciğim sen yorulma, diye... </strong></div><br /><div><strong>Yemekte konuşuruz çocuğum. Bankada işler yetişmedi. Baban gelene kadar bunları bitirmem lazım. Hadi sen oyna biraz. </strong></div><br /><div><strong>Hani siz yoruluyorsunuz ya...Eeee....Bende oynamaktan yoruluyorum. Ne yapayım bilmem? Yapılmaması gerekenleri biliyordu da büyükler, yapılması gerekenleri hiç bilmiyorlardı.<br />Işıklar söndü birden.Annesi öfkeyle söylenmeye başladı.</strong></div><br /><div><strong>Mum da yok! diye diye karıştırdı dolapları el yordamıyla.<br />Çocuk sırtüstü yatıp, anneannesinin köyünü düşündü. Gaz lambasının ışığında deli tavşan masalını anlatışını.Deli tavsanın duvardaki aksini getirdi gözlerinin önüne. Anneannesi gibi iki ellerini birleştirip işaret parmaklarını yukarı kaldıraraktavşan kafası yaptı.''Bak deli tavşan'' diyerek parmaklarını oynattı. Yoldan geçen arabaların farları duvardaki tavşana yol açtı. Tavşan alabildiğine hürdolaştı sağda solda. Otlarla kuşlarla konuştu. Sonra yorgun düştü. Duvardaki görüntü minik avuçların açılmsıyla kayboldu. Kolu yavaşçakanepeden aşağı sarktı.<br /></strong></div><br /><div><strong>Sonra ışıklar geldi.Kadın çocuğun hiç konuşmadığını akıl etti. Birden kanepeye koştu. Küçücük dizlerini karnına doğru çekerek uykuya dalmıştı.Masanın üstündeki dosyalara baktı iğrenerek. Dindirilmez bir pişmanlık doldurdu içini.Uyandırmaktan korka korka küçük alnına bir öpücük kondurdu.Çocuk sanki bir ipucu bekliyormuşcasına aralanan gözleriyle mırıldandı;<br /></strong></div><br /><div><strong>İşin bitince beni sever misin anne? dedi.Kadın, sevilmek için randevu alan çocuğuna bakarak sabaha kadar ağladı.</strong></div><br /><div><strong>Lütfen sevgimizi yarınlara ertelemeyelim. Hayat telaşına kaptırıp kendimizi, sevdiklerimizi ihmal etmeyelim.<br />Unutmayalım ki, yaşamın en güzel yanı sevgidir. </strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-1082404942718102572?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-26560743610813721572009-04-27T16:19:00.000-07:002009-04-28T14:25:13.903-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SfY-kbN3ZFI/AAAAAAAAAVo/K1e0GkpOUmY/s1600-h/deprem.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329516004541686866" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 129px; CURSOR: hand; HEIGHT: 91px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SfY-kbN3ZFI/AAAAAAAAAVo/K1e0GkpOUmY/s400/deprem.jpg" border="0" /></a> <div><strong>Halbuki ne güzel unutmuştuk. Aslında unutmayı istemiştik. yine kendini hissettirdi yine deprem 99 yılını acıyla yadettik. Öncelikle bu konuda ne kadar hassas olursak olalım ölümü bile çabuk kabullenen ve ölümün en acı manzaralarına şahit olmamıza rağmen tedbirsiz, olmamız ve o an yaşadığımız paniğin,olayın kendisinden bize daha çok zarar verdiğini unutuyoruz. </strong></div><div><strong></strong></div><div><strong>Aklımda kalan bir kaç örnek vermem gerekirse ''İstanbulda bir filmin gala gecesinde çıkan panik ve yaralı sayısı (yüzlerkişi) İzmirde bir kaç yıl önce 4.4 şdettinde sırf balkonlardan atlayıp yaralananların sayısı''küçümsenmeyecek kadar çoktu. Böyle olası durumlarda aslında ne kadar tedbirden önce paniğe sarıldığımız ve devamında önlenemez sonuçlarla karşılaştığımızın resmidir.</strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong>Halbuki istersek bu tür zamanlarda kendimizi ilk yardım ve olası olayların öncesindeki tedbirleri öğrenebileceğimiz bir çok yol vardır.(Sağlık Bakanlığınca onaylı bir çok ilk yardım merkezlerinden yardım alıp kendimizi bu konuda geliştirebiliriz) NedenseÜlkemizde bu konuya çok az insan duyarlıdır. Maalesefki bu yüzden çok kaderci bir milletiz. Reflekslerimiz mantığımızdan önce hareket etmeye başlıyor; Bunun devamında kaçınılmaz üzücü olaylar yaşıyoruz.</strong></div><div><strong></strong></div><div><strong>Peki</strong><strong> hayatımızı yaşarken kendimizi mahkum ettiğimiz kaderlere ne demeli.<br />Bu akşam deprem kendini bize 4,1 şidettiyle hatırlattı ve yine bildik manzaralarla.</strong></div><div><strong>Tabi bunu benim gibi Marmara bölgesinde yaşayanlar hissetiler. Bu akşam yaşadığımız deprem ana üstü Tekirdağ ve ilçeleriydi Allaha şükürler olsunki can ve mal kaybı olmadan atlattık.</strong></div><div><strong></strong></div><div><strong>Tüm dünyada gelişmiş toplumların çok gerisindeyiz. Bir ev alırken yada kiralarken hangimiz nasıl bir yapıda yaşacağımızı önemseriz. Biz Türk toplumun'nun olmazssa olmazlarından biri ev sahibi olma isteğimizdir.Kimseye muhtaç olmadan başımızı sokabilecek bir ev için yıllarca didinip dururuz; Bizim için o kadar önemlidir'ki bütün ihtiyaçlarımızdan ödün veririz...<br /></strong></div><div><strong>Halbuki birazda bilinçli davransak. Çok cüzzi bir paraya mal olan bu konuda uzman kuruluşlardan yardım alıp(Belediyelerin ve Üniversitelerin beton araştırma ve yapı labaratuvarları) gibi yerlereden bina yapı araştırması yaptırırsak en azından yıllarca uğraştığımız büyük hayalimiz evimizin, içindede daha rahat yaşayabiliriz. </strong></div><div><strong>Belki biz göremesek bile ilerde çocuklarımız bizden kalan evlerde tedbirimizden dolayı mutlu ve sağlıklı hayatlar yaşayacaklardır. 99 depreminden sonra! Sadece alacağamız veya kiralayacağımız evlerin zemin etüdü sorusunu sözde bir var. Sözüne inanıp ikna oluyoruz. Şunu unutmamız gerekiyorki alacağımız tedbirlerle hayatımızın önemini kendimiz belirleriz. Kıssadan hisse bir fıkrayla konuyu bağlamak istiyorum. Millet olarak bu uyarıları dikkate alıp tedbirli vede güzel umutlu yarınlar yaşamamız dileğiyle.<br /></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong>HOCA EFENDİ<br />Hoca efendi camide vaaz vermektedir.tam o esnada bir tusinami oluşur ve köy sular altında kalmaya başlar.<br />Cemaat camiyi hızla terketmeye başlarken hoca efendiyede hocam hadi öleceksiniz derler</strong></div><div><strong></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong>Bizim hoca efendi Allah sevdiği kullarını korur. benim kaçmama gerek yok der<br />Sular camiyi kaplarken hoca minarenin minberine çıkar. Hoca efendiye bir bot gönderirler</strong></div><div><strong></strong></div><div><strong>Hoca efendi gitmemekte ısrarlı Allah sevdiği kullarını korur der.<br />Sular iyice yükselir.<br /></div></strong><div><strong>Hoca minarenin tepesine çıkar. bu seferde hocaya bir helikopter gönderirler.Hoca efendi yine Aynı sözü tekrar eder Allah sevdiği kulları korur.Bizim Hoca efendi sulara gömülüp ölür.<br /></strong></div><div><strong></strong></div><div><strong>Melekler karşılarlar. Hocam buyrun nereyi arzu edersiniz.<br />Hoca efendi ben Allaha küsüm diyip omuz silker.<br />Benim bütün güvenime ve sarfettiğim sözlerime rağmen Allah beni korumadı der.<br /></div></strong><div><strong>Gayipten bir ses! O salak kuluma önce bir uyarı, sonra bir bot, sonrada, bir helikopter, gönderdik.<br />Bizim bütün uyarı ve kurtarışımıza kulak vermedin bu salağında cennetimde yeri yok der</strong>.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-2656074361081372157?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-9603171085528304872009-04-27T13:44:00.000-07:002009-04-27T14:05:08.374-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SfYdUinKOII/AAAAAAAAAVM/AD3zSQGWR1A/s1600-h/pc.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5329479447765203074" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 100px; CURSOR: hand; HEIGHT: 123px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SfYdUinKOII/AAAAAAAAAVM/AD3zSQGWR1A/s400/pc.jpg" border="0" /></a> <div><strong>Hep bir yerlere, bir şeylere yetişme telaşındasınız değil mi?Hiç vaktiniz yok, "Fast live", "Fast food", "Fast music", "Fast love"... Dikte ettirilen "yükselen değerler", "in" ler, "out" lar... Buna benzer bir odada, şanslıysanız gökyüzünü görebilen bir pencere ardında bitecek hepsi.</strong></div><div><strong>Dostluğu klavyelerinde, yaşamı monitörlerinde arayanlar, Size sesleniyorum!Hangi tuş daha etkilidir ki sıcacık bir gülüşten ya da hangi program verebilir bir ağaç gölgesinde uyumanın keyfini? Copy-paste yapabilir misiniz dalgaların sahille buluşmasını?İçinizi ısıtan gün ışığını gönderebilir misiniz maille arkadaşlarınıza?</strong></div><div><strong>Sevgiyi tuşlarla mı yazarsınız?Öpüşmek için hangi tuşlara basmak gerekir? Ya da geri dönüşüm kutusunda saklanabilir mi kaybolan zaman?Doğayı bilgisayarlarına döşeyenler, neden görmezsiniz bahçedeki akasyanın tomurcuklandığını?Ve ıslak toprak kokusu</strong></div><div><strong>var mıdır dosyalarınız arasında?Koklamak, duymak, dokunmak, yok mu yaşam skalanızda?Bilgi toplumu oldunuz da, duygu toplumu olmanıza megabaytlarınız mı yetmiyor?<br />Müşfik KENTER </strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-960317108552830487?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-39020723633130582312009-04-25T08:13:00.000-07:002009-04-26T09:39:39.021-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SfMwYzylRMI/AAAAAAAAAVE/14xY72b5Sy8/s1600-h/deniz.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328655986886788290" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 140px; CURSOR: hand; HEIGHT: 112px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SfMwYzylRMI/AAAAAAAAAVE/14xY72b5Sy8/s400deniz.jpg" border="0" /></a> <div><strong>SENİ SEVİYORUM!<br />Sadece kimolduğun değil,sen olduğun İcin ve seninle<br />beraberken kim olduğumu, benligimi anladigim icin.<br /><br />SENİ SEVİYORUM !<br />Sadece kendine yaptiklarin icin degil,<br />bana kattigin güzellikler icin.<br /><br />SENİ SEVİYORUM !<br />İcimdeki cocugu, sakli kalmis ben'i yeryüzüne<br />cikardigin ve sana ihtiyacim oldugu her an tüm<br />duyarlılığınla yani basimda olduğun icin.<br /><br />SENİ SEVİYORUM !<br />Elini kalbimin üzerinde hissettigim zaman,<br />üzüntülerimi alip, onlarin yerine simdiye kadar<br />hic kimsenin basaramadigi o sicakligi, o ictenlik<br />ışığını ini bana duyurmayi basardigin icin.<br /><br />SENİ SEVİYORUM !<br />Hayatimi kutsal bir sevgi tapinagina cevirdigin<br />ve her günümü yasam senligine, unutulmayan<br />Şiirlere dönüstürdügün icin.<br /><br />SENİ SEVİYORUM !<br />çünkü, sen, simdiye kadar hic basaramadigim seyleri,<br />kendimle dost ve barisik olmayi ve hic bir zaman<br />tadamadigim kadar mutlu olmami sagliyorsun.<br />ve bütün bunlari yalnizca sözlerinle, dokunusunla<br />yada isaretle degil, kendin olmakla yapiyorsun</strong></div><br />ALINTI<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-3902072363313058231?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-4507663134015441502009-04-23T13:59:00.000-07:002009-04-23T16:30:45.130-07:00<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328030762620876178" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 143px; CURSOR: hand; HEIGHT: 107px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SfD3v95e9ZI/AAAAAAAAAU0/kLC_9r9Bovc/s400/anne-cocuk.jpg" border="0" /><strong>Menekşegözlü Umut, henüz 18 yaşında bir trafik kazası geçirip hastaneye getiriliyor."Oğlunuz kaza geçirdi hastanede yoğun bakıma alındı" denicek bir ailesi bile yok.<br />Menekşe gözlü Umut, iki ay yoğun bakımda kalır. Yoğun bakımdan çıktıktan sonra bile makinalara bağlı olarak beslenir. Gülsüm Ana, kaybettiği görümcesinin acısını yaşarken, Umud'un kimsesizliği onun kulağına gider. Hastanedeyken bir kere görmek ister kimsesiz Umud'u Yatağının başına geldiğinde yeşil gözlü Umud'un gözlerine bakar pırıl pırıldır...<br />Gülsüm Ana bir daha umuttan kopamaz. Gülsüm Ana'nın üç oğlu ve eşi vardır. Eşinin gözlerinin içine bakar "buda 4. evladımız olsun mu?" der. Eşi "olsun Gülsümüm" der.<br />Oğulları onu hemen kardeşliğe kabul ederler. Gülsüm Ana Umud'un ellerinden tutar, sıcacıktır. " Seni asla bırakmıyacağım" der ve o günden sonra tam sekiz aydır yeşil gözlü Umud'a, annelik yapar. Hastane odalarında doktorlar makinadan beslenemezsse ölür dedikleri Umud'u, Gülsüm Ana elleriyle beslemeyi başarıyor.<br />Fedakar eş her hafta Gülsüm Ana ve Umud'a temiz çamaşır ve çarşaf getiriyor. Kardeşler fırsat buldukça anne ve Umut kardeşi ziyaret ediyorlar.Umut bir süre sonra Gülsüm Anneye bakarak yalvarır bir şekilde "anne" der. O "anne" dedikçe Gülsüm Anne yıkılır.<br />"Tamam Umud'um anneni bulacağım sen böyle ışıl ışıl bakmaya devam et. sana, anneni bulacağım" der. Umud'un ağzından ilk ve son çıkan söz "anne"dir. </strong><br /><strong>Gülsüm Ana bir taraftan çok acı duyarken, bir taraftanda Umud'un sadece "anne" demesi bile yüreğine umut koyar. Aslında Umut, Gülsüm Anaya, Gülsüm Ana Umud'a bir umut olmuştur.. Umud'un adı da kendinin değildir. Üstünden bir kimlik bile çıkmamıştır. Doktorlar "Umut" demiş adı öyle kalmıştır.Elleri öpülesice Gülsüm Ana ve eşi hiç tanımadıkları Umud'u bağırlarına basarken sadece bir "anne" diyebilen Umud'un annesi nerede?<br />İzlerken içimin parçalandığı bu insanlık dramı bir taraftan bize neler oluyor? dedirtirken, bir taraftanda Gülsüm Ana gibi insanlık abidesi bir fedakarlığıda görmek bir o kadar beni derinden etkiledi. Bazı annelerin yeni doğan evlatlarını çöplere atması, bazı çocukların anneleri tarafından terkelmesi, ya bazılarımıza nedemeli anne ve babalarımızdan kurtulmak için kendimizce mazeretler bulur. Bu bizim ne aslımıza, ne neslimize, nede dinimize, en önemliside vijdanımıza yakışmaz.</strong><br /><strong>Annelik denen kutsal görevi en güzel şekilde yapan güzel annelerimizi tenzi ederek söylüyorum ki; bir tane Gülsüm Ana, hepimizi yaptıklarımızdan utandırmalı. Allah umutları söndürmesin. Gülsüm anaları başımızdan eksik etmesin ki, sadece doğurganlık bahşedilmiş sözüm ona anayım diyen kadınlar utansın. Umut gibi umutları terkedip giden babalar, utansın.<br />Bazılarımızın tüm imkanlarımızı seferber etmemize rağmen sahip olmayı çok istediğimiz ama bir türlü olamadığımız, dünyanın en güzel, en saf, varlıklarını yani çocukalrı, bazılarımızada lütfedilen bu güzellikleri taşımayı bilemememiz. </strong><br /><strong>Kimimizde hiç tanımadığımız bir evladı en zahmetli haliyle bağrımıza basıp insan olmanın erdemini en güzel şekilde temsil eden Gülsüm annelerde bize şapkamızı önümüze koydurup kendimizdeki eksiklikleri düşünmeyi sağlıyor. Gülsüm ana bu gün kendini paralayarak ağlıyordu. Umudun annesi çık ortaya! Umut sadece anne diyor. Ben onu göğsüme koyup uyutuyorum. Ama o senin göğsünü istiyor diye yalvarıyordu. Allah Umudun annesinin içine vijdan ve merhamet tohumları atsın. Umudun hayata tekrar dönmesi vede annesine kavuşması için dualarımıza ihtiyacı var. Allah hayvanları bile annesiz bırakmasın derken benimde iki evladım var. Benim ömrümden alıp onlara vermesini dilerim. Tüm anaların Gülsüm ana merhameti taşımaları dileğiyle</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-450766313401544150?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-32640022780159632402009-04-16T15:06:00.000-07:002009-04-17T06:12:23.267-07:00Nedendir bilmiyorum? Bu şarkıyı dinlerken ben otursam bile başım beni alır uzaklara götürür. Muhayilimde kalan bir kaç resimlik çocukluğuma, elimden kayıp giden yaşanmamış gençliğime. Şimdi mi? Bir bardak şarapla geçmişe, belkide yaşarsam gelecekte de bu güne ağlayacağım. Neden bu tezatlar zincirinde yaşıyoruz ki? Ruhumdaki tutarsızlık mı? Yoksa bu şarkının beynimde oluşturduğu geçmişe yolculuk mu bilmiyorum, ama Söyleyen güzel söylüyor söylenen güzel söyleniyor. Fazla söze gerek yok dinleyelim.<br /> <center><p style="visibility:visible;"><embed src="http://assets.myflashfetish.com/swf/mp3/mff-stick.swf?myid=20757866&path=2009/04/17" quality="high" wmode="transparent" flashvars="mycolor=222222&mycolor2=77ADD1&mycolor3=FFFFFF&autoplay=true&rand=0&f=4&vol=100&pat=12&grad=true" width="219" height="35" name="myflashfetish" salign="TL" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" border="0" style="visibility:visible;width:219px;height:35px;" /></embed></p></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-3264002278015963240?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-58798538156553211832009-04-15T13:38:00.000-07:002009-04-15T14:39:42.369-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SeZMzokdT1I/AAAAAAAAAUE/wv0R9cdvUCg/s1600-h/kedi.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5325028059359563602" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 105px; CURSOR: hand; HEIGHT: 134px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SeZMzokdT1I/AAAAAAAAAUE/wv0R9cdvUCg/s400/kedi.jpg" border="0" /></a> <span style="font-size:130%;"><strong>Haberi aynen yazıyorum. ''Artyol Sidorkin isimli Ural bölgesinde yaşayan adam, ladin ağacının tohumunu ağız yoluyla yuttu. Tohum akciğerde bol oksijen yardımıyla yeşerdi ve büyümeye başladı.''</strong></span><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Durun daha bitmedi bu fidan 6 cm boyutuna geliyor. Adamın akciğerinde.</strong></span><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Allahım ''Hikmetinden sualolunmaz''</strong></span><span style="font-size:130%;"><strong>Sözü'nü yine hatırladım.</strong></span><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong> İnsan beyni bu. Aklıma türlü türlü hayaller geldi.</strong></span></div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Düşünebiliyormusunuz? üzüm, yiyip çekirdeğini yuttuğumuzu akciğerimizde, bir asma, ağacının büyüdüğünü,</strong></span><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>hemde asma dalları uzadıkça uzar ağzımızdan çıkar tüm vücudumuzu sarar, hatta bide salkım salkım üzüm, verir Asmamız yolda yürüyoruz ,teyzenin biri evladım canım üzüm çekti. Şurdan bir salkım versene ağğ teyze lafımı olur alsana bir salkım üzüm,</strong></span></div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>yada bir elma ağacı düşünüyorum. Yani herkes kendi meyvesini kendi üretiyor.</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Eminimki Derin espirilerine biraz daha çalışman lazım diyeceksiniz ama Hayal gücüm bu şekilde meyve verdi.:) </strong></span><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span></div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>E haberde komik geldi. Paylaşayım dedim.</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Varsa sizinde bu konu hakkında paylaşacağnız daha komik fikirler yorumunuzu beklerim.</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>herkese sevgiler.:)</strong></span></div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;"></span></div><br /><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-5879853815655321183?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-41353471968135785042009-04-14T15:13:00.000-07:002009-04-15T05:27:45.039-07:00<div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324892978043420050" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 139px; CURSOR: hand; HEIGHT: 139px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SeXR83c__ZI/AAAAAAAAAT8/duYPombO1bQ/s400/yolun+yar%C4%B1s%C4%B1.jpg" border="0" /><strong>Yaşamın bu kadar hayatın bu kadar kısa vede anlamsız olduğunu Cahit Sıtkı Tarancın'nın "Yaş Otuzbeş" şiiri gibi özetleyen, yüzümüze bir tokat gibi inen bu gerçeği malesef ki bu yaşlarda anlıyoruz.. Ne için Kavgamız? Ne için Sevdamız? Evet yaşamın hepsi topu topu bu işte. Arkanıza dönüp baktığımızda hiç bitmeyecek sandığımız koca bir ömrü, o an avucumuzda tutup bakmak... Elimizde tıpkı bir kaç ''deniz kabuğu'' gibi belli belirsiz görünen yaşanmışlıklardan başka ne varkı?<br />Bir 35 daha yaşasak ne farkeder ki? Belki avucumuzda ki birkaç deniz kabuğunun daha sayısı artıcaktır. Daha çok ahh demek için! Bunca uzun zannettiğimiz aslında kısacık bir tiyatro sahnesinde ya çok kötü oynayıp, yuh yiyeceğiz ya da bir alkış fırtınası koparıp gülümseyerek hayata "ben seni yaşanması gibi yaşadım" diyip gözleri açık gitmeyeceğiz.<br /><br />Seçim bizim... Hayat bakıldığı gibi görülüp yaşanır. Biz bundan kendimize ne çıkarırsak alkışımızıda kendimiz belirleriz...<br />Cennettin en güzel pencerelerinden bakmanız dileklerimle :)<br /><br />Yaş otuz beş! Yolun yarısı eder.<br />Dante gibi ortasındayız ömrün.<br />Delikanlı çağımızdaki cevher,<br />Yalvarmak, yakarmak nafile bugün,<br />Gözünün yaşına bakmadan gider.<br />Şakaklarıma kar mı yağdı ne?<br />Benim mi Allah'ım bu çizgili yüz?<br />Ya gözler altındaki mor halkalar?<br /><br />Neden böyle düşman görünüyorsunuz;<br />Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?<br />Zamanla nasıl değişiyor insan!<br />Hangi resmime baksam ben değilim:<br /><br />Nerde o günler, o şevk, o heyecan?<br />Bu güler yüzlü adam ben değilim<br />Yalandır kaygısız olduğum yalan.<br />Hayal meyal şeylerden ilk aşkımız;<br /><br />Hatırası bile yabancı gelir.<br />Hayata beraber başladığımız<br />Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir;<br />Gittikçe artıyor yalnızlığımız<br /><br />Gökyüzünün başka rengi de varmış!<br />Geç farkettim taşın sert olduğunu.<br />Su insanı boğar, ateş yakarmış!<br />Her doğan günün bir dert olduğunu,<br /><br />İnsan bu yaşa gelince anlarmış.<br />Ayva sarı nar kırmızı sonbahar!<br />Her yıl biraz daha benimsediğim.<br />Ne dönüp duruyor havada kuşlar?<br /><br />Nerden çıktı bu cenaze? Ölen kim?<br />Bu kaçıncı bahçe gördüm tarumar.<br />N'eylesin ölüm herkesin başında.<br />Uyudun uyanamadın olacak<br /><br />Kim bilir nerde, nasıl, kaç yaşında?<br />Bir namazlık saltanatın olacak.<br />Taht misali o musalla tasında.<br /><br />Cahit Sıtkı Tarancı </strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-4135347196813578504?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-29883952028344175632009-04-05T19:54:00.000-07:002009-04-06T03:47:44.534-07:00<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5321528141636545842" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 125px; CURSOR: hand; HEIGHT: 126px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SdndpnB9rTI/AAAAAAAAATk/th3jUzYcIts/s400/erkek.jpg" border="0" /><strong>Saat 5:55, sanırım uyumakta zorluk çektiğim geceler olmazssa bloğuma yazmayı unutacağım. Aslında bu saatte ne yazılır ki? Son günlerde yöresel "kol bastı" oyunumuzun bir reklam sayesinde hit olmasını mı? Ya da Obama'nın Türkiye'ye gelişi ve bundan dolayı Ankara ve İstanbul'da hayatın duracağını mı?<br /></strong><div><div><div><strong>Buldum! Sanırım, benim gib işten çıkışını kutlayan, şu anki kriz koşullarında kira, aidat, faturalar, zorunlu ihtiyaçlar bunların hiç birini umursamayıp prensiplerinden taviz vermemek adına istifayı basasan bir sürü insan vardır. Aslında cesaret olarak algılanmasını istediğim için yazmıyorum. Açıkçası pekte akkılıca değil belki ama, b</strong><strong>ir İnsanın kendi kararları, prensipleri ve en önemlisi de insan üstünde sürekli negatif, bir etki bırakan, sağlıksız insanlarla ve de ortamlarda çalışmaması gerektiğine inanıyorum. </strong></div><br /><div><strong>Kaba bir tabir ama, eminimki bir çoğumuz ekmek parası için "ayıya, dayı" demek zorunda kalıyoruzdur. Bana komik, aynı zaman da acınası bir etki bırakan bu ayıların; bir çoğu aslında ya birilerinin sırtından ezmeye çalışır ya da başkalarından kalan mirasla, emek vermenin ne olduğu hakkında ufacık bir fikri olmadıkları için emekleri sömüren ayılardan olurlar.</strong><br /><strong></strong></div><br /><div><strong>Bu mahlukatlar genelde kendilerini boy aynasından değilde, dev aynasından görürler. Basit beyinleri sadece küçük hesaplar dışında birşeye çalışmaz. Birilerinin gücüne sığınarak "Kraldan çok kralcılık" oynayan sözüm ona insanlar vardır... </strong><br /><strong>Asıl insanlığın, kendi alın teri olacağı, gerekirse bir kasa limon alıp pazarda satıp aslan gibi dolaşması gerektiğini bilmezler. Acınası dedim; bu "insanım" diyen zavallılara acıyorum. Birilerinin boyundurluğu altında yaşamak, her halde hiç bir insanın yaşamak istiyeceği bir durum değildir. Kendi iradesini kullanamayan bir insan; sırf para için etek öpen bir ayıya "eyvallah" etmemenin mutluluğunu yaşıyorum.</strong></div><br /><div><strong>Bunu da gerçekten kutladım: Cebimdeki son paraya kadar kredi kartımın son limitine kadar, kira, gelecek faturalar, ödenecek, hiç düşünmeden; insan istedikten sonra başaramayacağı şeyin olmadığına inananlardan olarak harcadım. Nacizane fikrim olarak da; böyle el etekçilerle zaman kaybetmektense, gider o limonu ben satar kendi işimin patronu olurum. Bu bir kasa limon bile olsa! Yeterki sağlık olsun! Azim olduğu sürece başaramayacağımız hiç bir şey yoktur. Herkesin "kralcı" değil"de limon kralı olması dileklerimle...</strong></div><br /><br /><div><strong>Sevgili blog saçmaladın deme bana bu saatte bunu yazabildim:) </strong></div><br /><br /><br /><br /><div><strong></strong></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-2988395202834417563?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-10665955610271101042009-03-30T13:07:00.000-07:002009-03-31T00:37:09.546-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SdEo-8tiR3I/AAAAAAAAASs/njpBC4CC_rM/s1600-h/aÄŸlayan+kadın.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319077696815384434" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 135px; CURSOR: hand; HEIGHT: 99px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SdEo-8tiR3I/AAAAAAAAASs/njpBC4CC_rM/s400/a%C4%9Flayan+kad%C4%B1n.jpg" border="0" /></a><span style="font-size:130%;">Ey sevgili sanadır bu sözüm: </span><div><span style="font-size:130%;">Senin kapına geldim günahımla- sevabımla koşulsuz sever misin?<br />Yaradanımın koşulsuzca tüm günahlarını büyük rahmetiyle bağışladığı gibi seni çok sevdiğimden, ama sana kızdığımdan affedilmesi imkânsız günahımı affeder misin? Off ben ne yaptım ey sevgili? Sana vurmak isterken sana değil, kendime zarar vermişim. İçimi söküp atasım geldi. Elimden gelse bir güvercin kafası kolaylığıyla kafamı söküp atasım geldi. Aynaya her baktığımda kendime yuuh diyesim geldi dedimde dedimde ey sevgili .<br />Ne yaptım? dedim neden?dedim.<br />Dedim de dedim ey sevgili!<br />Aynaya uzun bakamıyorum. Baksamda gözlerime dokunamıyorum<br />Yüzüm yokki ey sevgili!<br />Ben sana değil kurşunu yüreğimin ta derinliklerine sıkmışım istesemde acısını unutamam ki.<br />Ey sevgili!<br />Neden? dedim niye? dedim olmasaydı! Dedimde dedim ey sevgili<br />Biliyor musun bir kitapta okumuştum. Yaratan hata dehlizine girmiş kötülük yapmış,ama iyi dediği kulunu affedermiş.</span></div><div><span style="font-size:130%;">Büyük rahmetiyle yaratan Affederse sende et be ey sevgili!<br />Ha dilerim ki Yaradan’da beni iyi kulundan bilsin. Ama biliyormusun ey sevgili,<br />Yaratan gördü halimi, bildi halimi, neler çektiğimi gördü senin uğruna.<br /><br />Öyleki seni hiç görmeyen gözlerim belli belirsiz bir resim hayalinde kaldığını bildi<br />Sen nerde olursan ol. Ben nerde olursam olayım gözlerim hayalimde kalan belirsiz resminde kaldı. Öyleki uzaktan göz yaşlarına dokundum.<br />İnan bana acıların en büyüğü seni görmeden seni sevmek inan bana acıların en büyüğü sensizlikten delirmek öyleki hayatına ne cezalara büründürmek<br />Neden? dedim neden? Ey sevgili<br />Biliyor musun ki bu sana bir oyundu ama bana bir ölüm geldiğini?<br />Biliyor musun ki sen unuttun ama benim hiç uyumadığımı biliyor musun?<br />Hep göründün bir kere nazarboncuğu uzattın bana sonra kandırdım diyip kaçtın.<br />Off ey sevgili ey sevgili dedimde dedim.<br /><br />Bana hakkını helal et dedin. Sırf derdin helallikse<br />Ettim be ey sevgili!<br />Ben acının en derinliklerindeyken iliklerime kadar an be an hissederken sana acı çektirir miyim Ey sevgili...<br />Çok kızmıştım sana öyleki öfke buhranları yaşadım.<br />Ama sonra düşündüm sevmek koşulsuzdur. Ben seni sen istediğin için değil, ben isteğim için sevmişim, bunda senin suçun yokki! Ey sevgili<br />Hem sevmek neydi? İlla karşılığını buluncamı sevgi olacaktı<br />Leylalar, mecnunlar, keremler, aslılar, şirinler, Ferhatlar kavuşamamanın acısıyla düşmedilermi dillere<br />Hoş ben Leyla, oldum. Aslı, oldum. Şirin oldum. amma<br />Tek başıma oldum olsun be eysevgili!<br />Ben senin toyluğunu sevdim. Ben senin tutarsızlığınıda sevdim. Ben senin korkunuda sevdim, hatta senin alayını bile sevdim.<br />Ben seni kendim için sevdim. O zaman tüm bu dertlere eyvallah etmek lazım değil mi?<br />Ey sevgili!<br />Ben düşündüm taşındım bunları kendime dedim. Dedimde dedim. Ey sevgili<br />Yoksa seni sende bırakmazdım. Yoksa beklediğin helalliği veremezdimki<br />Ama biliyormusun? Ey sevgili sayende acıda mutlu olmayı öğrendim çünkü senin acını bile taşımak görev oldu. Varsın yaşayım. Ben </span></div><div><span style="font-size:130%;">bu dertle senden ya o bile bana mutlulktur.Ey sevgili<br /><br />Bir gün gideceğim. Bu aşkla, bu gamla, bu kederle gideceğim uykusuz gecelerimin hasretiyle gideceğim sana sevdamdan işlediğim günahın acısıyla gideceğim.<br />Biliyorum bekliyorsun son sözü tamam işte bir daha söylüyorum<br />Hakkım sana helal olsun. EY SEVGİLİ! </span></div><div><span style="font-size:130%;">Sende helal et. Olur mu? Bu son vedayla </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-1066595561027110104?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-21996774052238194352009-03-16T04:08:00.000-07:002009-03-16T11:37:10.684-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/Sb45_xNqkeI/AAAAAAAAASE/xVGNkEDbs14/s1600-h/YUMRUK.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5313748378048958946" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 130px; CURSOR: hand; HEIGHT: 98px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/Sb45_xNqkeI/AAAAAAAAASE/xVGNkEDbs14/s400/YUMRUK.jpg" border="0" /></a><strong>Dinliyorum, dinledikçe hayretimin bakışlarımda oluşturduğu olamaz böyle bir şey etkisini hissediyorum. Okulda beş altı kız öğrencinin bir arkadaşımı okul çıkışında döveceklerini öğrendim. Ve arkadaşımı uyarmaya gittim. Bunu öğrenen kızlar beni sınıf çıkışında yakalayıp tehdit etmeye başladılar. Sınıftan çıkan gürültülere ‘’Bayan Öğretmenlerimizden bir tanesi duyup içeri girdi’’ Ne oluyor!" Kızlar "bu bizi gammazlamış" dediler. Bende öğretmenim evet bunu söyledim. Suçu ne olursa olsun altı kişinin bir kişi üzerinde kaba kuvvet göstermesini onaylamıyorum. Öğretmen "sen kimsin? bu olayı düşünmek sanamı kaldı lan" ve sonrasında benim burada telaffuz edemeyeceğim kadar ağır hakaretler, ettiğini söyleyen öğrenci, yine sonrasında bu öğretmenin hızını alamayıp kendisini tokatladığını, buna rağmen hala kendisine açıklama yapmaya çalıştığını söyledi. Sevgili öğretmenimiz üstünlük egosunu tatmin edememiş olacak ki tokadı üçlemeye kadar gidiyor…<br />Öğrenci daha fazla dayanamayıp "sakın bana bir daha el kaldırma." Demesine rağmen bu seferde omzundan tutulup tahtaya yapıştırılıyor.’’ Sen benim kim olduğumu biliyormusun? Bana bunu diyorsun" tehdidiyle karşı karşıya kalıyor.<br />16 yaşındaki öğrenci arkadaşlarının önünde kırılan gururunu, maruz kaldığı dayak ve hakarete, daha fazla dayanamayıp öğretmeninin elleri arasından sıyrılıp bir tokatta kendisi patlatıyor. Ve öğretmenine ben size saygı duymaya çalışıyorum. Bütün saygısızlığınıza rağmen bunun yanı sıra öğrencinin korktuğu en önemli şeyse okuldan atılacağı veya sınıfta bırakılacağı ilk aklıma gelen şey ‘’ Okulda idare sorumlusu yokmu?<br />Cevap evet var. Ama maalesef böyle haksızlıklara sürekli şahit oldup idareye gittiğimde sen buraya gelip Öğretmenlerini şikayet ediyorsan! sende vardır bir sorun denip azarlanıp gönderiliyorum.<br />Örnek bir keresinde hafta sonu istiklal marşını okumak için seçilen bir öğrenci arkadaşımın marşı hatalı okumasından dolayı müdürün kendisini yüzlerce öğrencinin karşısında üst üste tokatlandığına şahit olduk düşüne biliyormusun?O öğrencinin o kadar arkadaşlarının önünde yaşadığı gurur kırıklığını…<br />Hatta bir keresinde içimi acıtan bir durumu daha anlatayım erkek öğrencilerden bir tanesi öğretmenlerinden birinden öyle bir dayak yemişki bunu bütün bedeninde ve yüzünde görmek mümkün okuldaki bu adaletsiz sistem öyle rahatsız ediyorki! Artık idareye gidişini ve alacağı cevabı merak ediyorum. Müdürün hiddetli bağrışı şuan ki gibi kulağımda Allah belanızı versin. Bıktım sizden lan! Öğrenci yediği dayağın ve yaşadığı korkunun etkisiyle gözyaşları boğazına tıkanmış. Sesi titreyerek öğretmenim benim bir suçum yoktu sözünden sonrası ağzında kestirilerek kovulması<br />Düşünüyorum’da bir Öğretmen öğrencisinin kendisine el kaldırmasını sağlayacak kadar pervasızlığı nasıl gösterebilir bir öğrenci ise okulda kimi kime şikayet edeyimki düşüncesiyle Savunma mekanizmasını kendisinin oluşturması gerektiğini düşünüyor. Ve sonrasında biliyormusun? ‘’Diyor o öğretmen benimle bir daha muhatap olmuyor’’ yaptığımın çok yanlış olduğunu biliyorum. Ama en azından biraz olsun etkili olmuşki okul koridorunda kulak tırmalayıcı, sersiyle diğer öğrencilere bağırdığında benim orda olduğum zamanlarda bana bakmadığını bile görmek beni mutlumu ediyor? Evet. Çünkü böyle bir öğretmenin bana vereceği önemide açıkçası hiçte önemsemiyorum…<br /><br />''Okuduğumuz gazetelerde’de öğretmenlerin öğrencilerine şiddet gösterdiği haberlerlerini hepimizin dikkatini çekmiştir.<br />Mesleğini en güzel şekilde icra eden öğretmenlerimizde var. Öyleki hayatlarını onlar benim çocuklarım, diyip kendilerini öğrencilerine vede meslek aşkına feda edenler. Elleri öpülesice öğretmenlerimiz. Sizi tenzih ederek ve sizin vasfınızı lekelemeye çalışan eğitmenim diye geçinen bu kişileredir sözlerim.<br />Bir çok Anne, Baba, çocuklarının kulaklarını ve gözlerini istemedikleri bir çok olumsuzluğu kapatmaya çalışırken ‘’bir eğitmenin öğrencilerine yani ikinci anne ve baba vasfını taşıyan kişilerin bu şekilde davranışı’’ beni derinden üzdü.<br />Son yapılan araştırmalara göre okullarda yapılan aramalarda öğrencilerin birçoğunun üstünde delici ve kesici maddelere rastlanmıştır. Bunun nedenininse şiddet filmlerinden yola çıkarak kendini koruma metodu olarak görüyormuş öğrenciler..<br />Öğretmenine zarar veren öğrencilerin sayısıda küçümsenmeyecek kadar büyük<br />Fikrimi söylemem gerekirse bir müdürün yüzlerce arkadaşının yanında bir öğrencisini tokatlalaması böyle bir olaya davetiye çıkarır nitelikte. Birde o yaşlarda ergenlik çağı dediğimz hassas bir dönemden geçen bir gence bunu yapmak hiçte etik bir davranış değil. Okullarda bu şekilde eğitim verildiği takdirde Kurtlar Vadisi filmindeki kabadayılara özenen daha çok hayranlar yetiştiririz.<br />Öğretmenlik mesleğinin kurallarından bazıları şunlardır.<br />1- İnsanlarla iyi iletişim kurabilen; sevecen, hoşgörülü, sabırlı,<br />2- öğrencilerinin duygu ve düşüncelerini anlayabilen.<br />3- iyi bir öğretme ortamı sağlayabilen<br />4- sözel yeteneği gelişmiş kişiler<br />Saydığımız 4. şıkta gerçektende örneğimde belirttiğim gibi sözel yeteneği bayağa gelişmiş bu öğretmen bile demek istemediğim kişilere çocuklarımızı emanet ediyoruz.<br />Toplumumuzda hepimizin karşılaştığı akademik ünvan, olarak bir yerlere gelipte ama toplumdaki kişisel davranışlarında sağlıklı iletişim kurmasını bilmeyen birçok önemliyim diyen kişiler vardır.<br />Çocuğuna hiçbir şey vermesini bilmeyen cahil anne ve babalarımız vardır.Alt yapısı zaten çok zayıf olan bu çocukların okula gidip böyle öğretmenlerden eğitim alması da okumuş ama adam olamamış sözünüde aklmıza getirmiyor değil…<br />Bu okulun dını merak edenler BAĞCILAR TİCARET MESLEK LİSESİ<br />Söylenen bir çok bir çok olumsuzluğuda yazmadığımı belirtmek isterim. Dilerimki MEB bu konuda daha araştırmacı vede duyarlı olur...<br /><br /><br />ATATÜRK'ÜN ÖĞRETMENLERE HİTABI<br />(KÜTAHYA LİSESİ - 24 MART 1923)<br />"Muallime hanımlar ve muallime efendiler, bu irfan yuvası altında hepinizi bir arada görmekten ve hepinizi selamlamaktan çok memnunum.<br /><br />Memleketimizi, toplumumuzu gerçek hedefe, gerçek mutluluğa ulaştırmak için iki orduya ihtiyaç vardır. Biri vatanın hayatını kurtaran asker ordusu, diğeri memleketin geleceğini yoğuran irfan ordusudur. Bu iki ordunun her ikisi de kıymetlidir, yücedir.<br />Fakat bu iki ordudan hangisi daha değerlidir, hangisi bir diğerinden üstündür? Şüphesiz böyle bir tercih yapılamaz. Bu iki ordunun ikisi de hayatidir.<br />Yalnız siz irfan ordusu mensupları, sizlere mensup olduğunuz ordunun değer ve yüceliğini anlatmak için şunu söyleyeyim ki sizler ölen ve öldüren birinci orduya, niçin öldüğünü öğreten bir orduya mensupsunuz.<br /><br />Biz iki ordudan birincisine, vatan çiğnemeye gelen düşman karşısında kan akıtan birinci orduya -bütün dünya bilir, bütün dünya şahit oldu ki- pek mükemmelen sahibiz. Vatanın dört sene önce düştüğü büyük felaketten sonra, yoktan var olan bu ordu, vatanı yok etmeye gelen bu düşmanı kutsal vatan toprağında boğup mahvetti. Yalnız bu orduya sahip olmakla, işimiz bitmiş, gayemiz bu ordunun zaferiyle son bulmuş değildir.<br /><br />Bir millet, irfan ordusuna sahip olmadıkça savaş meydanlarında ne kadar parlak zaferler elde ederse etsin, o zaferin köklü sonuçlar vermesi ancak irfan ordusuyla mümkündür. Bu ikinci ordu olmadan birinci ordunun elde ettiği kazanımlar sönük kalır. Milletimizi geçek mutluluğa, kurtuluşa ulaştırmak istiyorsak, bizi ölümden kurtaran ve hayata götüren bugünkü idare şeklimizin sonsuzluğunu istiyorsak, bir an önce büyük, kusursuz, nurlu bir irfan ordusuna sahip olmak zorunluluğunda bulunduğumuzu inkar edemeyiz.<br /><br />Eski idarelerin en büyük kötülüklerinden biri de irfan ordusuna layık olduğu önemi vermemeleridir. Eğer önem verilseydi, geleceği emanet ettiğimiz sizlere, gelecek kadar güvenilir bir mevki verilmesi gerekirdi. Henüz üç dört senelik hayata sahip olan milli idaremizde irfan ordusu ile layık olduğu kadar ilgilenilememiştir. Fakat buradaki mecburiyeti milletin münevverleri olan sizler elbette ki daha iyi takdir edersiniz. Bütün kuvvetimizi yalnız cephede toplamaya mecbur olduğumuz bu kısa süre içinde tabiatıyla irfan ordusuyla gereğince meşgul olamadık. Lakin Cenab-ı Hakk'a şükürler olsun ki düşman karşısındaki aziz ordumuz için harcadığımız bütün emekler mutlu sonucunu verdi.<br />Artık bundan sonra aynı kuvvet, aynı faaliyet, aynı istekle irfan ordusu için çalışacak ve birincide olduğu gibi bu ikinci ordudan dahi emeklerimizin, faaliyetlerimizin mutlu ve başarılı sonuçlarını aynı parlaklıkta elde edeceğiz.<br />Arkadaşlar, asker ordusu ile irfan ordusu arasındaki birliktelik ve alakayı belirtmek için şunu da ifade edeyim, kıymetli bir eserden ordunun ruhu kumanda heyetidir deniliyor. Hakikaten böyledir. Bir ordunun kıymeti kumanda heyetinin kıymeti ile ölçülür. Siz öğretmenler, sizler de irfan ordusunun kumanda heyetisiniz. Sizin ordunuzun kıymeti de sizlerin kıymetinizle ölçülecektir. İstiklal mücadelesinde üç dört senedir düşmanı topraklarımızda mahvetmek için yaptığımız savaşla ordunun ruhu olan kumanda heyeti değerlerinin yüksekliğini nasıl ispat etmişse, bundan sonra yapacağımız yenilikler milletimize bir karanlık gibi çöken genel cehaleti mağlup etmek savaşında da irfan ordusunun ruhu olan siz öğretmenlerin aynı yeteneği ortaya koyacağınıza eminim. </strong><br />Bu konuda size güveniyor ve saygı ile selamlıyorum<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-2199677405223819435?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-68047841491624984112009-03-13T02:57:00.000-07:002009-03-14T12:14:02.516-07:00Sevgili arkadaşım <img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312618377988755906" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 148px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/Sbo2RG87UcI/AAAAAAAAAR0/uZDK4Fe4pK4/s400/jerence.jpg" border="0" /><a href="http://www.jeren.org/2009/03/12/haberturkun-jerence-tanitimi/"><strong>JerenCe</strong></a> 'nin Carolina Costa hakkında ki yazısı, Hebertürk gazetesinde yayınlanmış, bundan dolayı kendisini tebrik ederim. Ama kendisininde dile getirmeye çalıştığı gibi gerçektende editörlerin JerenCe gibi bir çok değerli blog yazarlarının bloglarını takip ederek yazılarına yer vermiş olmalarını dilerdim. Eminim ki birçok "köşe yazarıyım" diye geçinenlerdense, arkadaşım gibi blog yazarlığı yapan yazarların haklarının yenildiğini düşüneceklerdir.Gözlemlerini ve aydın fikirlerini en güzel şekilde kaleme alan JerenCe ve onun gibi blog yazarlarının bloglarının takip edilmesini çağdaş, akılcı,ve günümüz Türkiye'sinde gelişen her türlü olayı kaleme alıp, bunları güzel fikirleriylede pekiştirip olumsuzluklara bile güzel bir pencereden bakmamızı sağlayan, bu değerli beyinlerin esas hakettikleri yerde görmekten mutluluk duyacağımı belirtmek isterim.<br />Gelelim Carolina Costa'ya, Jerence buna dikattimi çekti ve gerçektende 12 yaşındaki bu küçük deve hayran oldum. Hele Whitney Houstonun müthiş yorumuyla yıllardır dilimizde ve gönlümüzde hiç birimizin bıkıp usanmadan dinlediğimiz "I wıll always love you" şarkısını en az onun kadar güzel söyleyen bu küçük deve hayran oldum doğrusu!... Yine şundan emin oldum ki; bazılarımız doğuştan kaabiliyetli olabiliyoruz. Carolina Costa gibi ve bana hatırlattığı "I lwıll always love you" şarkısını size bir kez daha dinletmek istiyor sizide benim gibi güzel diyarlara götürmesini diliyorum.<br /><embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://stat.radioblogclub.com/radio.blog/skins/mini/player.swf" allowScriptAccess="always" width="180" height="23" bgcolor="#993366" id="radioblog_player_-1" FlashVars="id=-1&filepath=http://www.radioblogclub.com/listen2?u=18yck5WdvN3LvlGZhJ3Lt92YuMnclR3cvhWbhVmck5Se0NncptWZuF2a/Whitney%2520Houston%2520-%2520I%2520Will%2520Always%2520Love%2520You.rbs&colors=body:#993366;border:#993300;button:#6600CC;player_text:#EFEFEF;playlist_text:#999999;" ></embed><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-6804784149162498411?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-6864336879597975932009-03-07T16:54:00.000-08:002009-03-08T05:14:42.551-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SbMY-0DHKNI/AAAAAAAAARk/XsYaard41X8/s1600-h/BANK.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310615853002598610" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 143px; CURSOR: hand; HEIGHT: 107px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SbMY-0DHKNI/AAAAAAAAARk/XsYaard41X8/s320/BANK.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-size:130%;">‘’Sabah altı geceden bastı kasvet sağa, dön sola dön olmayacak kalk artık! Derin<br />Nasıl olsa uyuyamayacaksın. ‘’Kendimi balkona attım karşımda muhteşem ihtişamıyla Büyükçekmece denizi…<br />Gece benim gibi dalgalanmaktan yorgun düşmüş. Bütün sükûnetiyle göz alabildiğince uzanmış. Baharda kendini hissettirmeye başladı ‘’ ılık bir meltem var. Kuş cıvıltılarından başka hiç bir ses yok.<br />Mis gibi bir hava, içime çektim. Ohh şükür bu güzellikleri görmemi sağlayan yaratıcıya şükür…<br />Ama bir şey var içimde adını koyamadığım bir şey görüyorum,hissediyorum, yaşıyorum bütün güzellikleri, göz alabildiğince önümde. Ama eksik bir şeyler var!...<br />Off Derin hadi giyin işe gitme zamanı! ‘’binadan çıkar çıkmaz havanın güzelliği bana adımlarımı küçültmemi söyledi yavaşla tadımı çıkar der gibiydi! reflekslerim uyum sağladı içimden gelen sese, off saate baktım keşke yatakta sağa sola geçirdiğim zamanı kalkıp yürüseymişim kaçırılırımı? bu atmosfer…<br />Bu gün hep yalnız yaşamak istedim elimden gelse kendimi bir toz bulutu yapıcağım kimse varlığımın farkına varmasın ben, deniz ve bu huzur dolu hava ne olurduki?<br />Minibüse bindim görünmez olmanın isteğiyle çantamdan kitabımı çıkarıp gömüldüm kitaba<br />Ne yaparsam yapayım odaklanamıyorum okuduğum kitaba’’ yanımda oturan adamın varlığı beni rahatsız ediyor arada kitabıma dikkatini verdiği hissettiğim an müthiş bir rahatsızlık duyuyorum.<br />‘’ Sorun adamcağızda değil aslında minibüsteki insanlarda’da değil bu gün ben sorunluyum. Narsislik belki ama... Bu gün beynimin kimseyi görmeye tahammülü yok.</span></div><div><span style="font-size:130%;"> Sonunda bitti.<br />Minibüsten bir an önce inmek için iş yerime neredeyse üç kilometre kala kendimi dışarı attım. Pervasızca yürüdüm. Mümkün olsa ayaklarımın beni götürebildiği, taşıyabildiği yere kadar yürüyeceğim. Bekçi dayım karşıladı günaydın diyerek zoraki bir cevaptan sonra içimden Allahım başka bir şey sormasa bana<br />Nasılsın? Kızım iyiyim Dayı.<br />Söylesem aslında! bilmiyorum ki Dayı ya iyi ve kötü denilen bir denklemin boşluğunda sıkışmış gibiyim. Nasıl olduğumu bende bilmiyorum ki? Ama şimdiye kadar kime nasılsın? Denildiğinde O andaki ruh halini anlatabilmiştiki herkesin söylediği gibi sırf soruya cevap olsun diye iyi dedim. ‘’İşte sahtekar bir cevap Allahım bitsin bu işkence diye düşünürken bekçi dayım bu gün erkencisin diyip hemen arkasından sana bir çay getiriyim. Artık acizliğimi saklayamadım yok dayım sağ ol diyip merdivenleri dört çıktığımı hatırlıyorum. oh bunuda atlattık.<br />‘’Belki kabalık yaptım ama bu gün kusuruma bakma be Dayım.<br />Cumartesi olması sebebiyle iş yoğunluğumda yok. Hoş olsada bende iş yok. Bu gün<br />Düşünüyorumda herkes çalışırken, ben bu gün kendimi iyi hissetmiyorum, hatta berbatım, hatta boğuluyorum, hatta burada nefes alamıyorum. Bu gün çalışmak istemiyorum desem fiziki görüntümde bir hasar görünmediği için dünyamda fırtınalar kopuyor kendi içime sığamıyorum. Kim bunun önemini bilirdi? Otur oturduğun yerde Derin<br />gözlerim saate.. buradan ne zaman çıkacağım? Bir ayağım sürekli dışarıda nefes alamadığımı hissediyorum. Aslında arkadaşlarımda bunun farkında, çünkü bu gün ben ben değilim hergün tüm odaları dolaşıp espiriler patlatan hatta bazen işi daha ileriye götürüp radyodan gelen müziğin hareketliliğine karşı koyamayıp<br />Elime mendili alıp arkadaşlarımıda baştan çıkarıp oynatan, tüm olumsuzluklara rağmen hayatı tiye almayan bir kandırışçı görüntüm yoktu. Bastırılmış duyguların artık dışa vuruşumuydu bu?<br />Böyle zamanlarda en çok kızdığım şey karşındakinin anlayışsızlığı aslında böyle zamanlarda kimin seni ne kadar çok tanıdığında anlayabiliyorsun tanıyan ve anlamaya çalışan bir arkadaşım anlatmak istediğin paylaşmak istediğin bir şey varsa dinlerim dedi bana,<br />Ben daha ağzımı açmadan!’’ tamam seni sana bırakmalı’’ bu gün ama ihtiyacın olduğu an karşı odadadayım eve gitsek bile telefonun diğer ucundayım diyip güzelliğini göstermişti.<br />Birde hala senin bütün sessizliğine kabuğuna çekilmiş görüntüne rağmen sırf zorunda olduğun için bir iki kelime konuşmak ama bu zamanlarda bile iç sesin, ses tonuna aksetmiş olmasına rağmen. Hala senin kafanda dır dır konuşan bir türden daha insan vardır o muhabbeti en az yüz kere dinlemişsindir. Daha önceleride çok bunaltmıştır ama nezaketen bir daha bir daha dişini sıkıp onu dinlemişsindir.<br />Sus. Ne olur! bu gün olsun sus. Bu gün olsun anla beni,<br />Birde sözüm ona aslında neredeyse her şeyini bilen aslında seni en iyi anlamasını beklediğin dost dediğin insan vardır. Oda kaçışını suç görür kendince anlamlar yüklemeye çalışır bu davranışına kendi kendine kaba bir tabir ama tribe girip çekip gider. Bari sen yapma bunu canım ya<br />‘’Birde aslında varlığıyla yokluğu pekte fark etmeyen, ama kendini gereksiz hareketleriyle dikkati üstüne çekmeye çalışan, kendini önemli göstermeye , yani kraldan çok kralcılık oynayan, normal zamanlarda pekte önemsemediğim hatta çevremdekiler eleştirince! ‘’alaylı bir ifadeyle bırakın kendini böyle mutlu hissetmeye çalışıyor’’ diyip takmadığım bir insanı, bu gün takar oldum. Ve bu gün gereksizliği benim için nedense dayanılmazdı<br />Yok hayır bu gün kararını vermen lazım dedim. Kendime<br />Sanırım kararımı verdim. Kendime sorduğum sorunun hemen ardından, hiç düşünmeden işten ayrılacağım. Hepsi bu.<br />Büyük çabam mesai saatini bitirmeden sonuçlandı biraz olsun erken çıktım<br />Otobüs durağına doğru gidiyorum aslında koşuyorum nereye gittiğimi bilmeden bir acelecilik var üstümde bir süre sonra cezaevi mahkûmları gibi durakta volta attığımın farkına vardım.<br />Bu halimle birilerinin dikkatini bile çekmiştim. Utandım sonra ne yapıyorsun! kendine gel dedim. Otobüs gelmişti sonunda!... Yine dolu hani vardır ya bir söz( tereyağından kıl çeker gibi) kimsenin beni fark etmemesi umuduyla, önüme çıkan ilk boş koltuğa oturdum. Bir süre sonra… Yine farkında olmadan alt dudağımın üst dudağımın üstüne geçirip alnıma doğru düşen saçlarımı üflediğimi fark ettim tabi bu tam karşıma oturmuş ve delici bakışlarıyla beni kendime getiren adam sayesinde oldu eminimki içinden bunun aklından zoru var diye düşünmüştür.<br />Oohh buda bitti otobüsten indim muhteşem deniz yine göz alabildiğince önümdeydi<br />Ama benim eve çıkmam lazım şekerlerim beni bekliyorlar. Anlatamazdım ki onlara bu gün kendimi… Anlayamazlardı ki! ağır gelirdi onlara bu halim üzülürlerdi,<br />bütün gün yolumu gözleyen şekerlerime bunu nasıl yapabilirdimki bu onlar için hayal kırıklığı olacaktı<br />Ahh Derin ahh<br />Şimdimi TV de Yusuf Hayaloğlu anılıyor. Kıraçın hoşça kal şarkısıyla güle güle güzel insan, güle güle</span></div><br /><div><span style="font-size:130%;">Ama soyadındaki hayal kelimesi işte şimdi gerçek oldu rahmetle yusuf hayloğlu sevdayla, şiirle<br />Hoşça kalın, dostla kalın </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-686433687959797593?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-92024326697461378352009-03-06T13:21:00.000-08:002009-03-06T14:40:15.951-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SbGaJz0MCTI/AAAAAAAAARc/2zTuI3kba_o/s1600-h/AVU%C3%87.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5310194928965126450" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 78px; CURSOR: hand; HEIGHT: 116px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SbGaJz0MCTI/AAAAAAAAARc/2zTuI3kba_o/s320/AVU%C3%87.jpg" border="0" /></a><strong>Bir önceki yazımda da belirttiğim gibi hayat bir dantel gibi sevgiyle ve iyilikle işlenmesi gereken bir hediyedir. Hepimizin çevresinde bizde hayranlık bırakan, "ama yok ya bu insan olamaz!" Dediğimiz insan görünümündeki varlıklarda vardır. Bir hümanist olarak insanların yaptıklarına rağmen insanı, insan olarak seviyorum… Mevlana’nın güzel bir deyimiyle anlatmam gerekirsede, "yaradılanı yaradandan ötürü severim" Hele bazı yaratılanlar vardır ki, gerçekten insanlık vasfını en güzel şekilde taşırlar.<br />Açıkçası içinde bulunduğumuz şu dönemde herkesin önce ben diye düşündüğü merkezci tavırları etrafımda çok görmeme rağmen, bana yaratıcıyı en güzel şekilde hissettiren insanlarında var olduğunu görmek, insanlık adına hala umutlu olmama neden oluyor. </strong><br /><strong>Öyle insanlar var ki; yüzlerce insana iyilik ve yardımda bulunan, bir sürü öğrenciye burs veren, yurdun bir çok şehrinde bir yaşlıya, bir ihtiyaçlıya sahip çıkan ve ben bu insanların varlığını görebildiğim için onur duyuyorum.<br />Din, dil, ırk gözetmeksizin sadece, insanlık adına birilerine el uzatabilmek, kaç insanın harcıdır ki?<br />Hepimiz bilirizki vermek çok farklı bir erdemdir. Genelde zengin olan insanların yaşadığı lüks hayatlarını okur, dinler ve görürüz. Bu insanların yatırımı sadece daha fazla kazanmak! Daha fazla lüks yaşama adına atılan adımlardır. Birileri onların ne kadar zengin olduğunu görsün, duysun ve bilsin çoğu zaman gazete ve dergilerde paranın verdiği çılgınlığı her şekilde kareleyen resim ve yazıları gördükçe birçoğumuzun "yazıklar olsun" dediği insanoğluna değerlerimizin yozlaştığını, parayı araç değilde amaç olarak gören bu insanlar bizide insanlığımızdan utandırır.<br /></strong><br /><strong>İnsana yatırım, kaçımız buna önem veririz? Evet, bazı insanların tek gayesi bu, İnsana yatırım!</strong><br /><strong><br />Bence böyle güzellikler yazılmalı, çirkinlikler utansın diye! Etrafınızda böyle değerlerin olması dileğiyle…<br /><br /><br /><br /></strong><strong></strong><strong></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-9202432669746137835?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-56359555999590257852009-02-27T00:26:00.000-08:002009-04-17T06:08:11.854-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SaelweheqlI/AAAAAAAAAQ0/W0bfJE_HFyo/s1600-h/kumsal.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307392938125208146" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SaelweheqlI/AAAAAAAAAQ0/W0bfJE_HFyo/s320/kumsal.jpg" border="0" /></a><br /><strong>Sen hep yüreğimde olacaksın. Kuzucuğum ve seninde dediğin gibi beni hep gördüğünü bilerek yaşıyacağım. Yoksa ne buğday sarısı güneşten nede kartanelerinden bir mana çıkaramamki.<br /><br /><br /><br />aşkımaaaaaaaa<br /><br />seni seviyorum demek<br />hiç bir zaman bu kadar güzel olmamıştı<br />sevip sevilmemişti bu yürek<br />yüreğinde bana ve sevgime yer var mı?<br />yer varmı aşka umuda?<br />O zaman yukarıya bak<br />ben oradayım her zaman yanındayım<br />gündüz güneşimle gece ayımla<br />kimsenin kucaklayamadığı kadar<br />kucakladım seni<br />bazen bir umut olmalıyım yüreğinde<br />güzel yarınlarda gerçekleşmeyi bekleyen<br />sonra bir hayal düşlerimde<br />seni başka alemlere götüren<br />karanlık düşüncelerdeki<br />son yaprak olayım ben<br />hiç solmayan bir yaprak<br />seni yaşamalıyım duygularda<br />seni hissetmeliyim her nefes alışımda<br />yğmur olup yağmalıyım<br />her damla benim sana olan sevgimdir<br />ıslanmalısın sevgi yağmurlarında<br />aydınlığın olmalıyım sonra<br />kar a kartenesine ne dersin<br />buğday sarısı güneşimle<br />bembeyaz saf aşklar yaşamak için<br />sen benim vazgeçemediğin<br />gökyüzün olmamlıyım<br />ne sen beni unutmalısın<br />ne de sensiz evreni kucaklamalıyım<br />seni seviyorum demek<br />hiç bir zaman bu kadar güzel olmammıştı<br />hiç bir zaman böylesine<br />sevip sevilmemişti bu yürek<br />şimdi ben o güzeli seninle yaşıyorum<br />VE SENİ ÇOK SEVİYORUMMMM</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-5635955599959025785?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-4422007222258638002009-02-26T00:13:00.000-08:002009-03-31T23:45:31.526-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SaZ6wkq6A2I/AAAAAAAAAQs/jwvkVEfS2r4/s1600-h/melek.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307064185798656866" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 99px; CURSOR: hand; HEIGHT: 121px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SaZ6wkq6A2I/AAAAAAAAAQs/jwvkVEfS2r4/s320/melek.jpg" border="0" /></a><span style="font-size:130%;"><strong>Bu gün gazetede okuduğum bir haber beni bir hayli etkiledi! </strong></span><span style="font-size:130%;"><strong>Ve bu konu hakkında düşüncelerimi belirtmeden de geçemedim. Olay amerikada geçiyor, "Barian Wilson, itfaiyecilikten emekli olduğu 1995 te ölümcül bir trafik kazası geçiriyor. Arabada wilsonla beraber üç papağanı var biri kaza esnasında ölüyor. Wilsonda kazada beyninde ciddi bir hasar almış ve sağ tarafıda felç olmuş. Wilson'ın yürüme ve konuşma yeteneğini kazanabilmesine imkansız gözüyle bakılır. Ve ömür boyu yatalak kalacağını söyler doktorları Wilson 58 yaşında yani çoğumuzun bu yaştan sonra, "Bundan ne köy olur ne kasaba" diye düşündüğümüz bir yaş. </strong></span><strong><span style="font-size:130%;">İşte her şey bu süreçte başlıyor..." </span><br /></strong><div><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Böyle bir durumda acaba kaçımız hayatta kalma isteğiyle yaşamak isterdik. Yani biri vursun kafamdanda beni bu eziyetten kurtarsın tıpkı kurtuluşu olmayan atlara yapılır ya kafasına bir tane sıkılıp öldürülür...</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>sedece ben mi böyle hisederdim acaba?</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Wilson ise bunun tam tersini yapıyor yani hayat bittiği yerde başlar felsefesini uyguluyor kazada onunla beraber sağ kalan iki papağanın sayesinde konuşmaya başlıyıp hatta ömür boyu yatağa mahkum kalacak tezinide çürütüp ve yürümeye başlıyor.Wilson aynen şöyle diyor kafamdaki yara o kadar büyüktü'ki hayatım boyunca iki yaşındaki bir çocuk gibi bile konuşamıyacağımı sanıyorlardı.(Ama ben henüz düşünme olgumu kaybetmemiştim ve eğer hala düşünebiliyorsam ben yaşıyorum ama kaderime boyun eğmememeliyim ve iki papağanım sayesinde de bir gün ağzımdan bir kelime çıktı sonra bir tane daha bir tane daha ben artık yürüyebilirdimde ve bunuda başardım) aslında bu bazılarımıza ders olacak nitelikte bir yaşam öyküsü bir çoğumuz ufacık problemler karşısında bile bize ne kadar haksızlıklar yapıldığını düşünür ve pes ederiz.Herşeyi olumsuz görmeye başlar bir perinin sihirli deyneğiyle hayatımızı değiştirmesini isteriz. Biz o kadar hazıra alışmışızki hep birilerinden medet beklemişizdir. Wilson ve onun gibi bir çok insan'ın hayatlarının bittiği zanettiğimiz yerde bize insan oğlunun istediği zaman her koşulda her zorlukla başa çıkabileceğini hissetirmesi kendi adıma konuşmam gerekirse!Bir tokat gibi suratıma iniyor...</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Yüce Allah insan oğlunu yarattığı bütün varlıklardan daha güçlü ve daha donanımlı yaratmıştır.</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Özümüzün bir avuç toprak ve bir damla sudan oluşturulduğunu Allaha karşı unutmayıp sadece Allaha karşı ne kadar aciz olduğumuzu unutmamak şartıyla ama öte yandanda istediğimiz sürece ölüm dışındaki tüm olaylarla başa çıkabilecek tüm donanım ve niteliklere sahip olduğumuzu unutmamalıyız.</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>ölümün bile tadı çıkarılacak bir olay olduğunu biliyor mudunuz? Okuduğum bir kitaptan öğrendim bende bunu (Annem ve Hayatımın Anlamı IRVIN YALOM )psikoterapi öykülerini anlatan ve okuduktan sonra hayata bakış açımı değiştiren güzel bir kitap doğrusu!'' öykülerden bir tanesinde artık kendileri için pek yapılacak bişey kalmadı teşhisi konulan kanser hastalarının sadece periodik olarak düzenlenen pisikolojik terapi seanslarından birinde geçen bir konuşma...</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Hastalardan bir tanesi karşısında oturan doktora bakarak g"eçtiğimiz ay arkadaşımın biri uykusunda öldü ne şanslı bir ölüm değilmi?" Doktor neden böyle düşündüğünü sorar hastası "nasıl düşünmemki siz yaşamak isterken ve ölüceğinizi bilmek ve en acısıda her gün o içindeki tüm yaşama arzusuna rağmen ne zaman öleceğim diye beklemenin ne kadar acı olduğunu biliyor musunuz? Hayır siz bunun ne kadar acı bişey olduğunu bilemezssiniz... "</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Yine hastalardan bir tanesi bu hasta çok uzun zaman dır kanserle mücale eden ve doktorların yaşaması mucize dedikleri bir hasta sanırım ölümü çok acı olarak nitelendiren arkadaşına vereceği cevaptan sonra, aslında mucizeyide içinde pozitif enerji ve her şeye olumlu bir bakış açısından kaynaklandığını sizde benim gibi farkedeceksiniz.</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>İşte bir anda ölümü bile gözümde başkalaştıran cevap "neden Ölümü bu kadar basite alıyorsunki?"</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Bence ani bir ölüm en kötü ölüm şeklidir. Sen ve ölüm bu kadar basit misiniz?</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Aileni, varsa kocanı, en önemliside çocuklarını ölümüne hazırlamak.</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>''Zamana ihtiyacın var. Aceleye getirilmemiş zamana''</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Hayatın bitirilmemiş işleriyle ilgilenmen gerekiyor. Çünkü projelerinin gelişi güzel bir kenara atılmayacak kadar önemli!... Tamamlanmayıda çözümlenmeyide hakediyorlar. Aksi takdirde bu güne kadar yaşanmışlığının ne anlamı var arkanda güzel izler bırakmalısın bunu başardığın sürece sadece mecazen bir ölü olacaksındır. Aslında hep yaşayacaksın. Dahası diye tamamlıyor sözlerini'' Ölmek hayatın bir parçası onu kaçırmak, o olurken uyumak hayatın büyük maceralarından birini kaçırmaktır.</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Bana göre sözün bittiği yer hala en küçük bir sorunda bile kendimizi bırakabiliyorsak bu yaşamlar bize ders olmalı!.. </strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Hayat sevgiyle, iyilikle dantel gibi örülmesi gereken ve bize lütfedilen bir hediyedir kimsenin taşıyamıyacağı yükle cezalandırılmaması dilekklerimle... </strong></span></div><br /><div><strong></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-442200722225863800?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-16898159069053817432009-02-23T04:07:00.000-08:002009-02-26T03:57:38.949-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SaKTAJTHcwI/AAAAAAAAAQk/mpHlkauC4ME/s1600-h/göz+yaşı.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305964941701247746" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 242px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SaKTAJTHcwI/AAAAAAAAAQk/mpHlkauC4ME/s320/g%C3%B6z+ya%C5%9F%C4%B1.gif" border="0" /></a><br /><div><strong><span style="font-size:130%;">Affet beni yüreğim...</span></strong><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Açtırdım kapılarını seni sevmeyene, derinlerdeki güzelliklerigörmeyene... Sevgisizliklerine hapsettim seni...</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Affet beni gözlerim...</strong></span><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Sana bakmayan gözlerin esiri etti. Gülerken saçtığın ışığını zindanaçevirdim...</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Affet beni dizlerim...</strong></span><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Gelmez yârin yolunda beklettim. Ayakta durmaya dermansız ettim.</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Affet beni sözlerim...</strong></span><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Her acı sözü yutup; hep tatlı sözler söylettim. Zehir sözlere sevgi sözlerimiziyan ettim...</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Affet beni kollarım..</strong></span><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Seni sarmayan kollara her daim açık beklettim.Gelmeyince zalim yâr, sevdalara seni açmamaya yeminler ettim...</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Affet beni gülüşlerim...</strong></span><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Yalancı gülmelere kanıp gönülden gülmelerimlekarşılık verdirdim. Yüreğimi ağlattılar sen yinede gülmeye devam ettin...</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Affet beni ellerim...</strong></span><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Uzanmaz elleri tutmanı, hiç bırakmamanı senden bekledim. Bomboş kalınca üşüdün soğukluğun yüreğime işlettin...</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Affet beni Yarabbim...</strong></span><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Verdiğin bu canın hakkını veremedim...</strong></span><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Yüreğimi bir kulun yaralamasına, gözlerimi ağlatmasına, kollarımı bağlatmasınaizin verdim...</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><br /><blockquote></blockquote><span style="color:#ff0000;"></span><span style="font-size:130%;"><strong>Affet beni yarabbim </strong></span><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>O'nu çok sevdim....Doğru zamanlarda yanlış insanlara, yanlış zamanlarda doğru insanlara mahkumoldu bu yürek...Belki doğruyu görmeye yetmedi gözlerim. Belki de yanlışı silmeye yüreğim...Affet Beni Yüreğim.</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-1689815906905381743?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-15525759138742453942009-02-23T03:44:00.000-08:002009-02-23T05:40:42.637-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SaKP33SzmeI/AAAAAAAAAQc/kWJ_TsdywuM/s1600-h/yagmur.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305961500894271970" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 122px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SaKP33SzmeI/AAAAAAAAAQc/kWJ_TsdywuM/s320/yagmur.gif" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Dilimin ucunda gidişinin hüzünlü türküsü, gözlerimdeyse bitmeyen, bitiremediğim, bitiremediğin aşkın yarım kalmış öyküsü...Derin bir çizikle kanayan çocuk yanım, bir yerlerde buz gibi donmuş kadın yanım ve geleceğe dair düşlerle geçmişin kaosunda boğulan kaderci bir yaşlı kadın...Hepsini harmanladım gidişinde, yüreğimi eze eze... Veda etmedin bana...Biliyorum terketmiyordun sadece kendini alıp gidiyordun! Kendini; bir beden ve bir ruhu koyup bir gemiye açılıyordun engin denizlere...Sen sadece kendini götürdüğünü zannederken aşkımın sınırlarından, benim aşkımı, aşka olan inancımı, dünümü ve yarınımı da yüklenmiştin omuzlarına...Nasıl çırpındım anlatabilmek için sana. Ama kelimelerin yetersiz kaldığı, bildik herşeyin anlamsızlık çarkında kaybolduğu bir hava boşluğundaydık...Gözünün yaşını görmedim izin vermedin buna...Ama ağlayan, hıçkıran, “seni seviyorum” diye defalarca haykıran adamın çığlığı silinmedi kulaklarımdan...Kaçışın boştu gülen gözlü adam...İnsan herkesten hatta herşeyden kaçabilir.Ama kendinden? Kaçamadın kendinden tıpkı kaçamadığım gibi kendimden... Hatırladıkça güleyim mi ağlayayayım mı bilemediğim mesajlarımı çerçeveleyip, hafızamın en ayaydınlık odalarına astım. Neler yazmıştım sana...Öfkemi kusmuştum bütün birikmişliğimle...Kudurmuştu öc alma duygum tüm deliliğimle...İstiyordum ki çektiğim acının tadı senin de dudaklarına bulaşsın...Haykırışlarım senin sesinde yankılanıp kulaklarımda dolaşsın...Benim bütün deliliğime inat bir olgunluk yapışmıştı sanki yakana...Kırmadım, kıramadım seni...Boyun eğmişliğin sessiz nidalarıyla süslüydü kelimelerin. Sen kaderin önüne katıp götürdüğü bir adamdın...Razıydın, biliyordun...Oysa ben çocuktum o veda gününde...Elinden en sevdiği, yerine başka hiçbir şeyi koyamadığı, kokusu ciğerlerine dolmayınca uyuyamadığı oyuncağı alınmış küçük bir kız çocuğuydum...Ninniler söyleyip uyutabileceğim bebeğim yoktu – ki o bebek belki aslındı hiç olmamıştı! -, gecenin kara kabuslarında avunabileceğim yumuşak bir temas eksilmişti yatağımdan – ki belki ellerim hiç dokunmamıştı böyle bir tene-...Ben yalnızlığın, en koyu en dipsiz yalnızlığın korkusuyla saldırırken silah yapıp kelimelerimi sana, sen, sen yürekli adam, sadece aşkını kalkan yaptın bu deli kadına... Ilık sular süzülürken bedenimden gözümden süzülenlerle daha çok ıslandı tenim...Sendin gözlerimden akan...İçim katılmıştı ağlamaktan...Yitirmenin ve yitirilmenin ne olduğunu öğrenmiştim eş zamanlı...Suyun beni o her zaman rahatlatan dost sesi, teskin edici teması da yetmedi gecemin karanlığına bir ayışığı katmaya...Gitmiştin, kendini alıp yanına... Güneşin altın tepsi silueti çok kez düştü denizin mavi dalgalarına gidişinden sonra...Yakamozlar kucakladı sahil boyunda denize değen ayaklarımı defalarca...Azalır mı diye bekledim yüreğimde gidişinin sızısı...Katmerlendi aşkım günden güne...Mayalandı sensizlik, sensiz gecelerde...Aşkının haykıran çığlıkları hiç eksilmedi hayatımdan...Bedeninin olmadığı günlerde kelimelerin yetişti beni ümide döndürmeye...”İçimdesin” diyen bir adamın sesi yankılandı hep başka seslerin içinde...Biliyorum aşkım içindeyim çünkü beni de götürdün yanında...Sensiz hudutlarda yaşayan bir kadın tanıyorum ama içi senle dopdolu...Ve bir adam tanıyorum kadının olmadığı bir mekana teslim olan...Ama yalnız değil adam. Kadını da götürdü yüreğinde...Aşkın adı, aşkın tadı hiç eksilmedi uzayan kısalan ama hep varolan günlerin ve gecelerin akıp giden ritminde...Tek bir ruh ikiye bölündü iki ayrı bedende...Sen ve ben...İçiçe, çözülmemecesine... Seni Seviyorum, Senin beni sevdiğin gibi hem de... </strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-1552575913874245394?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-62750625809401760642009-02-20T12:00:00.000-08:002009-02-23T04:43:55.322-08:00<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304995599542163330" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 116px; CURSOR: hand; HEIGHT: 116px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SZ8hZAW4l4I/AAAAAAAAAQU/iJqVg9oK45U/s320/giderken.jpg" border="0" /><span style="font-size:130%;"><strong>Avatarına bir resim koymuştu kuzucuğum. Arkası dönük kafasında kapşonu esrarlı bir akşam portresinde. Belli belirsiz görünüyor.Elleri cebinde gidiyor arkasına bakmadan. Şu an dinlediğim şarkı sözündeki cümleyi anımsatırcasına "(konuşacak bir tek dostum kalmadı"diyip gidiyor. </strong></span><div><span style="font-size:130%;"><strong>Elleri cebinde kuzucuğumun, nasıl sevinirdin sana kuzucuğum dediğimde? Bana hep gideceğini söylerdin. Bense umursamaz bir tavırla hadi be ordan derdim. Bilmiyordumki kuzum sözünü tutacağını! "seni çoooooookkk seviyorum" derken "çok" kelimesini özellikle uzattığının kıymetini sen gidince anladım kuzucum neden? Şimdi anladımki yine keşke "hiç keşkeler" olmasaydı sözü önemini koruyor. Ahh keşke... Bir sürü bir sürü şiir yazıp gönderirdin bana, bir tanesini mail atmıştın çok beğendiğimi söyleyince yok oldu oda seninle ne oldu bilmiyorum.</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Kuzucuğum ne vardıki bu kadar delikanlı olupta sözünü tutacak biz ne delikanlılar gördükte sözünü tutamayan ne olurduki sende bu seferlik sözünü tutmasaydın.</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>İlgilenmediğim zaman hemen anlar kızar giderdin benden ama birkaç güne kalmaz yine dayanamaz gelirdin, sonra sanki üzen senmişin gibi özür dilerdin benden. Daha 19 yaşındaydın ama öyle yaşamış öyle doluydunki çoğu zaman şaşırtırdın beni. Olgun beyninle bu dünya sana çokmu boş geldi alın dedin sizin olsun çirkinlikleri yaşamaya devam edin dedin ellerin cebinde başın önünde çektin gittin. Hani beni çok seviyordun olmadıki!</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Bu kötü şakayı sana yakıştıramadım. İlk karşılaştığımız an geldi aklıma şirinliklerinle hemen ilgimi çekmştin sonra konuştukça aslında ne kadar yaralı bir kuzu olduğunu farketmiştim.</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>"Annem beni doğarken ölmüş" diyip kendini suçlardın. Sana bu konuda saçmaladığını inandıramıyordum. "Babam başkasıyla evlendi şimdi o mutlu bir karısı bir çocuğu var başka bir hayatta yaşıyor" demiştin. Sevmiyorum der sonra böyle düşünme dediğimde banada kızar giderdin. Bazen başımı dizine koyayımmı derdin. Ben kaçardım çünkü biliyordum bana ihtiyacın olduğunda yanında olamıyacağımı tıpkı son gidişindede yanında olamadığım gibi, sana bende bir acı çektirmekten korkuyordum. Giderken beni sevenlerine emanet etmişsin. emanetin bu kadar değerli değilki be kuzum </strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>" Beni nasıl mahçup ettin bir bilsen!.. Yüreğimi nasıl acıttığını bir bilsen </strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Yaralıydın, sevgiye ihtiyacın vardı ve bunu bende doldurmaya çalıştın kuzucum bense sana yeteri kadar önem gösteremedim .</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Eğer bişeyleri değiştirecekse biliyorum günahsız gittin. Çünkü sen bir melektin o yüzden beni duyuyorsundur senden özür diliyorum. </strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Keşke bende şu an gittiğin yerde ne yaptığını görüyor olsaydım ama eminimki anneciğin hasretle sarılmıştır sana Kaan'ım hoş geldin demiştir. Sende hasret olduğun kokusunu doya doya içine çekmişsindir </strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Bana onun hakkında okuduğun şiiri onada oku emi kuzucum! </strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Anne hasretin bitti kuzucum.</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Seni hiç unutmayacağım o kadar temizdinki benim duama bile ihtiyacın yoktur, ama ben hep duacın olacağım bir kerede ben yazıyım Bedirhan Gökçenin okuduğu annem şiirini senin yüreğinle Allah izin verirse bir gün uğrayacağım sana söz. Senin bana duyduğun sevgin için. Rahmetle sevgiyle kal kuzucuğum... </strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>ANNE<br /><br />Merhaba anne,<br />Yine ben geldim.<br />Merak etme okuldan çıktım da geldim.<br />Anneler de babalar gibi merak eder mi bilmiyorum ama<br />Ali, "Okula gitmezsem annem çok kızar, merak eder."<br />demişti de onun için söylüyorum.<br />Geçen hafta öğretmen, sağ elimde sarımsak, sol elimde<br />soğan dedirte dedirte öğretti sağımı solumu.<br />Ben biliyorum artık anne, sağım neresi, solum neresi<br />Ağrıyan yanımın neresi olduğunu.<br />Şimdi iyi biliyorum anne.<br />Hani geçen geldiğimde:<br />Şuram acıyor işte, şuram demiştim de<br />Bir türlü söyleyememiştim ya acıyan yanımı anne<br />Bak şimdi söylüyorum. Şuram işte,<br />Sol yanım çok acıyor anne.<br />Hem de hep acıyor anne her gün.<br />Dün sabah annesi Ayşe'nin saçlarını örmüştü.<br />Elinden tutup okula getirdi.<br />Yakası da danteldi.<br />Zil çalınca öptü, hadi yavrum sınıfa dedi.<br />Ben de ağladım,<br />Ağladım hiç de utanmadım.<br />Öğretmen ne oldu dedi?<br />Düştüm, dizim çok acıyor dedim.<br />Yalan söyledim anne.<br />Dizim acımıyordu ama sol yanım çok acıyordu anne.<br />Bugün ben de saçım örülsün istedim.<br />Babam ördü ama onunki gibi olmadı.<br />Dantel yaka istedim.<br />Babam; "Ben bilmem ki kızım." dedi.<br />Bari okula sen götür dedim.<br />"Kızım, iş" dedi.<br />Ben de bana ne dedim, ağladım.<br />"Kızım, ekmek" dedi babam.<br />Sustum ama okula giderken yine ağladım anne.<br />Ha, bi de sol yanım yine çok acıdı anne.<br />Herkesin çorapları bembeyaz,<br />benimkiler gri gibi.<br />Zeynep, "Annem, beyazlara renkli çamaşır<br />katmadan yıkıyormuş" dedi.<br />Babam hepsini birlikte yıkıyor.<br />Babam çamaşır yıkamasını bilmiyor mu anne?<br />Uffff, babam, her gün<br />peynir koyuyor beslenmeme.<br />Üzülmesin diye söylemiyorum ama<br />Arkadaşlarım her gün kurabiye,<br />börek, pasta getiriyor.<br />Biliyorum babam pasta yapmasını<br />bilmez anne.<br />Hava kararıyor, ben gideyim anne.<br />Babam bilmiyor kaçıp kaçıp sana geldiğimi.<br />Duyarsa kızmaz ama çok üzülür biliyorum.<br />Kim bozuyor toprağını,<br />Çiçeklerini kim koparıyor?<br />İzin verme anne,<br />Ne olur toprağına el sürdürme!<br />Eve gidince aklıma geliyor bi de<br />bunun için ağlıyorum anne.<br />Bak, kavanoz yanımda,<br />toprağından bir avuç daha alayım.<br />Biliyor musun anne?<br />Her gelişimde aldığım topraklarını<br />Şu kavanozda biriktirdim.<br />Üzerine de resmini yapıştırıp<br />başucuma koydum.<br />Her sabah onu öpüyor kokluyorum.<br />Kimseye söyleme ama anne<br />Bazen de konuşuyorum onunla.<br />Ne yapayım seni çok özlüyorum<br />anne.<br />Ha unutmadan,<br />Öğretmen yarın anneyi anlatan<br />bir yazı yazacaksınız dedi.<br />Ben babama yazdıracağım.<br />Öğretmen anlarsa çok kızar ama<br />bana ne kızarsa kızsın.<br />Ben seni hiç görmedim ki neyi,<br />nasıl anlatacağım anne.<br />Senin adın geçince sol yanım<br />acıyor anne.<br />Hiç bir şey yutamıyorum.<br />Bazen de dayanamayıp ağlıyorum.<br />Kağıda da böyle yazamam ya anne.<br />Ben gidiyorum anne,<br />Toprağını öpeyim, sen de ama gel beni öp.<br />Mutlaka gel anne,<br />Sen rüyama gelmeyince<br />Sol yanımın acısıyla uyanıyorum anne.<br />Sol yanım acıyor anne.<br />İşte tam şurası,<br />Sol yanım çok acıyor anne.<br />Seni çok özledim anne, çooook.</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Bedirhan Gökçe </strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-6275062580940176064?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-2976407717517804432009-02-19T13:53:00.000-08:002009-02-26T03:59:23.521-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SZ77dtUDGmI/AAAAAAAAAP8/V7xzCSeAI-s/s1600-h/sevgi.jpg"></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SZ8G8s2JnjI/AAAAAAAAAQE/0Mk_Cl68W5s/s1600-h/sevgi.jpg"><span style="font-size:130%;"><strong><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5304966525965934130" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 135px; CURSOR: hand; HEIGHT: 92px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SZ8G8s2JnjI/AAAAAAAAAQE/0Mk_Cl68W5s/s320/sevgi.jpg" border="0" /></strong></span></a><span style="font-size:130%;"><strong>El ele tutuşup çocuklar gibi çocukluğunu mu yaşamak, yoksa beraber yağmurda mı ıslanmak, sabah beraber uyandığında o uyurken onu seyretmek mi? Hiçbirşeye ihtiyaç duymaksızın ; ekmeği onun bakışlarında, suyu onun dokunuşunda mı yaşamak? Sadece o olmalı dosta ne gerek varki? Dostsa o, yarsa o, öyle bir sevgi olmalıki onun baktığını sevmeli, sadece onunla o an olsun diye sonraki hayatını boş vermeli sadece onunla o anı yaşamalı. Gerkirse kurşunlarıda göze almalı! O senin başının belası olmalı, onun uğruna çektiğin her acıyı baş üstünde taşımalı. Gözlerine bakınca Allahı görmeli erimeli. Bakışlarında cenetti görmeli, rahmeti ,şefkati görmeli. Kim nederse desin sadece gelmiş o, gelecek o olmalı.<br /><br /></strong></span><div><span style="font-size:130%;"><strong>Sevgi ah sevgi, var mı acaba bu kadar değerli olduğunu bilen bir sevgili, var mı sevgiyi sırf kendi sevdiği için yaşayan biri?</strong></span><br /><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Sevgi, bir çocuğun göz yaşıdır, dokursun ıslak ıslak. Sevgidir insanı var edende, yok edende. Seviyorsan, güneşin doğuşudur dünyanı ısatan, ayın ışıltısıdır karanlığını aydınlatan. </strong></span><br /><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Sevmeyi biliyorsa insan, insan olabilir ancak! </strong></span><br /><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Tüm sevgiler sizinle birlikte olsun!</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-297640771751780443?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-59636240003132045762009-01-23T02:49:00.000-08:002009-01-23T04:19:43.959-08:00<strong>Zaman zaman e-</strong><a href="http://1.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SXmsM_zWIBI/AAAAAAAAAO8/JiUFcxNCsMk/s1600-h/çılgın.jpg"><strong><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294452176235929618" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 111px; CURSOR: hand; HEIGHT: 111px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SXmsM_zWIBI/AAAAAAAAAO8/JiUFcxNCsMk/s320/%C3%A7%C4%B1lg%C4%B1n.jpg" border="0" /></strong></a><strong>maillerime çok ilginç mesajlar düşüyor, hepiniz bilirsiniz. İşte bu ilginç maillerden bir tanesi, biraz traji komik, ama kesinlikle gerçeklik payı çok yüksek. Düşünerek, ama benim gibi çok gülerek zevkle okuyacağınızdan eminim. Olay bir tüketicinin başına gelenleri anlatıyor: Vestel'e yazılmış gerçek bir tüketici mektubudur:<br />vestel onyx flat 82 ekran 16:9 100 hz pip marka televizyonu sene önce 2.100 ytl vererek satın aldım. bu süreç (1 yıl önce)<br />içerisinde ilk önce konjektörü bozuldu. sebep olarak stand by)<br />konumunda bıraktığınız için bozuldu dediler. 260 ytl ücret<br />aldıktan sonra tamir ettiler. ya sabır olur böyle şeyler dedim<br />sineye çektim. bu arızanın üzerinden 1 yıl geçti. bu kez<br />renkler gitmeye başladı. servis çağırdım. renk tüpü bitmiş 600<br />ytl dediler. bu durum, yenisi 1000 ytl civarı olan bir<br />televizyonun, tüpü 600 ytl olunca çöpe at yenisini al demek. 82<br />yılında amcamın almanya’dangetiridiği itt schaub lorenz marka<br />televizyon hala takır takır çalışırken vestel üretimi 2.100<br />ytl'lik televizyon çöp oluyor. avukat olsam sizinle uğraşırım.<br />ama ben bu dünya da olmasa da öbür dünyada kesin çözüm yaratan<br />başka bir yol seçiyorum.<br /><br />şimdi….bu televizyonu üretenin, yapım aşamasında çalışanın,<br />kamyona koyup istanbul'a getirenin, mağazasına koyup<br />müşterisine satanın, eve getirip kuran teknik servisinin,<br />vestel reklamın da oynayan sanatçısının, o fabrikayı yapan,<br />mimar ve mühendisinin bu firmanın sahibi mehmet nazif zorlu<br />olmak üzere ölü - diri tüm zorlu ailesinin<br /><br />allah bin türlü belasini versin….. iki yakalari bir araya<br />gelmesin…. fabrikalari yansin, ocaklari batsin….. kuru ekmeğe<br />muhtaç kalsin….. kestiği kurbanlar ettiği dualar kabul olmasin…<br />mezarlarina bir tas su döküp, fatiha okuyan olmasin…..<br />cehennemin en dibinde cayir cayir yansin….. vatandaşta sattiği…<br />çürük malin parasiyla satin aldiği uçaği düşsün, yati batsin…..<br />soyu kurusun…. arayani sorani olmasin……<br />amentü birsin ve billahi nursun. bütün müsibetlerin vestel'in..<br />üzerinde dursun.<br />eveet. şimdi rahatladim.<br /><br />gelelim ben im gibi ‘yerli malı yurdun malı herkes bunu<br />kullanmalı’ düşüncesi ile yaşayan ulusalcı öküzlere....<br />araştırmadansormadan, en azındanwww.sikayetvar.com'da ki<br />vestel hakkında yazılanları okumadan2.100 yytl verip bu<br />televizyonu alan birisi olarak, öküz olduğumu kabul ediyorum...<br />ama günün birinde bu aile’ye (zorlu) mensup birisiyle<br />karşılaşırsam, burnunun üzerine kafayı koyacağımı buradan<br />taahüt eder, şimdiden yaptığım bu açık tehdit’i yetkili<br />savcılıklara bildiririm. ayrıca allah kısmet ederse bu yaz<br />tatilinde çeşme’ye giderken, üşenmezsem arabanın bagajına<br />televizyonu koyup vestel fabrikasının kapısının önüne atacağım.<br />o fabrika da bu televizyonu üreten herkesin münasip bir yerine.<br />sokacakları kadar un ufak edip hediye olarak bırakacağım. tabii<br />en büyük parça mehmet nazif zorlu’ya.. vestel kullanıcısı bir<br />müşterisinden hatıra olarak.<br />bu yazdiklarima ilaveten yok biz doymadik bi de küfür ve dayak<br />yemek istiyoruz diyorsaniz adresim de telefonum da gerçektir.<br />yiyorsa arasiniz. sizden bu durumu düzeltmeniz için birşey de<br />istemiyorum. zira firma olarak zaten böyle bir vizyonunuz yok.<br />mali satana kadar sizin işiniz. allahin babadağli basmacisindan<br />elektronik devi olursa bu kadar olur zaten<br /><br /></strong><div></div><br /><br /><div><strong>Alıntıdır...</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-5963624000313204576?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-91050633883250266922009-01-21T04:00:00.000-08:002009-01-21T04:35:27.559-08:00<strong><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5293718721708768530" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 124px; CURSOR: hand; HEIGHT: 97px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SXcRIUxJPRI/AAAAAAAAAOU/_vwMloXkk0Y/s320/eller.jpg" border="0" />Olay İngiltere’de geçiyor: Yaşlı bir bey sabah erken evinden çıkmış yolda ilerlerken, bir bisikletlinin kendisine çarpması ile yere yuvarlanmış ve hafif yaralanmış. Sokaktan geçenler yaşlı beyi hemen en yakın sağlık birimine ulaştırmışlar. Hemşireler adamcağızın yarasına pansuman yapmışlar ama biraz beklemesini ve röntgen çekerek herhangi bir kırık veya çatlak olup olmadığını inceleyeceklerini söylemişler. Yaşlı bey huzursuzlanmış, acelesi olduğunu istemediğini söylemiş. Hemşireler merakla acelesinin sebebini sormuş.Adamcağız karım huzur evinde kalıyor her sabah onunla kahvaltı etmeye giderim. Geç kalmak istemiyorum, demiş. Karınızın siz gecikince merak edeceğini düşünüyorsunuz herhalde demiş hemşire. Adam üzgün bir ifade ile ne yazık ki karım Alzheimer hastası ve benim kim olduğumu bilmiyor demiş. Hemşireler hayretle madem sizin kim olduğunuzu bilmiyor neden her gün onunla kahvaltı yapmak için koşuşturuyorsunuz demişler. Adam buruk bir sesle<br /></strong><strong>"ama ben onun kim olduğunu biliyorum"<br /></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-9105063388325026692?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-73281105980887274042009-01-21T03:36:00.000-08:002009-02-26T04:01:08.989-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SXcUiKBggiI/AAAAAAAAAOk/LvE-M5EBA9Q/s1600-h/aşık.jpg"><span style="font-size:130%;"><strong><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5293722464036094498" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 147px; CURSOR: hand; HEIGHT: 113px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SXcUiKBggiI/AAAAAAAAAOk/LvE-M5EBA9Q/s320/a%C5%9F%C4%B1k.jpg" border="0" /></strong></span></a><span style="font-size:130%;"><strong>Kaçmaya çalıştığın gerçek bir gün karşına çıkacak. Ve işte o gün kaçacak yerin olmayacak ben senin varlığını sevdim. Yokluğunu seviyorum. Sana ulaşamadığım dakikalarda Seni duymayı seni özlemeyi hiç görmesem bile seninle olmayı seviyorum Hiç hiç korkmuyorum seni sevmekten senin gülüşünü seviyorum Her bana bakışında gözlerindeki o duyguyu gözlerindeki gözlerimi seviyorum Gönlünü, seviyorum özünü, seviyorum senin dudaklarındaki sözlerini seviyorum. Yinede korkmuyorum seni sevmekten. Ben ben sendeki o sıcaklığı seviyorum sana olan uzaklığı seviyorum<br />Yanaklarından akan o gözyaşlarını en çok dağınık olduğunda saçlarını<br />Beni arayan ellerini seviyorum.<br />Yalnızlığımı seviyorum sebebi sensen ayrılığını seviyorum en çok yalnız kaldığımda<br />Beni bulan gönlünü seviyorum<br />Ben en çok senin bana olan sevgini seviyorum<br /><br />İçimden haykırmak geliyor dünyaya sığdıramadığım seni kalbime sığdırmak<br />Ağlamak geliyor seni görmezssem<br />Özlemek geçiyor içimden seni sevmek geçiyor<br />İçimden sana giden bin bir türlü yol geçiyor<br />Korkmuyorum seni sevmekten ben yalnızca seni seviyorum<br />Ne o muhteşem güzelliğini ne kalbindeki özelliğini<br />Nede sevdiğim için. Seni yalnızca sen olduğun için<br />Ruhun için kalbin için aklın ve sevgin için seviyorum<br /><br />Ben ben seni en çok kendim için seviyorum<br />Beklide ilk defa bencil oluşumu sana borçlu olduğum için<br />Seni seni her şey için seviyorum ve sahip olmadığım hiç birşey için<br />Yinede korkmuyorum seni sevmekten her dakika seninle olmayı seviyorum<br />Gözlerimi her açtığımda aklıma gelişini seviyorum<br />Her gece uyumadan önce seni sevdiğim aklıma gelince<br />Sensiz uyumayı bile seviyorum uyumadan önce seni düşününce<br /><br />Ben seni en çok Umutsuzluğunda beni bulduğun için seviyorum<br />Yinede korkmuyorum seni sevmekten<br />Ben seni bu şehirde olduğun için değil benimle aynı toprağa ayak bastığın için<br />Benimle aynı gökyüzünü paylaştığın için seviyorum<br />Geceleri gözlerime vuran ay ışığı seninde yüzüne değdiği için seviyorum<br />Benim kemiklerimi ısıtan yaz güneşi sanada sanada sıcaklık veriyor diye seviyorum seni...<br />Benimle aynı zamanı paylaştığın için seviyorum .<br />Ben seni benimle yaşadığın için benden hiç gitmediğin için seviyorum<br />Beni hiç terk etmediğin için ellerini seviyorum Allaha açıldığında<br /><br />Kalbini seviyorum kapılar açıldığında ve gözlerini seviyorum<br />Ve her açıldığında kapının bana baktığında içimde yakaladığım coşkumu seviyorum.<br />Her bana baktığında seni sevdiğimi hatırlamayı seviyorum<br />Yinede korkmuyorum seni sevmekten<br />O kadar çok seviyorumki seni sevmeyi yalnızca sen olduğun için hayatımda<br />Kendimi bile seviyorum. Sen olunca aklımda kalbimi seviyorum<br />Seni seviyorum gözlerimi seviyorum seni görüyorlar<br />Ruhumu seviyorum senin ruhuna bu kadar yakın diye<br />Gülümsemeni seviyorum seni düşününce ayakta kalışımı seviyorum sebebi sen olunca<br />Yinede yinede korkmuyorum seni sevmekten<br /><br />Ben sana olan sevgimi yazan kalemimi seviyorum<br />Senin adını yazdığım kâğıdı seviyorum sana olan sevgime benzettiğim her sevgiyi seviyorum<br />Bana seni hatırlatan her şeyi sana giden yolları seviyorum<br />O kadar çok seviyorumki seni seni kaybetme korkumun sebebinde sen olduğun için seni seviyor yinede korkmuyorum seni sevmekten korkmuyorum</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-7328110598088727404?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-30492298569021691032009-01-19T01:36:00.000-08:002009-01-25T09:05:54.001-08:00<img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5293032263287160066" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 143px; CURSOR: hand; HEIGHT: 108px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SXSgzL3pvQI/AAAAAAAAANc/0pj8DKEvzFI/s320/%C3%A7eri.jpg" border="0" /><strong>Çalışanların bayramı pazar günü, genelde benim için çok yorucu bir gün olarak geçer iki tanede birbirinden afacan çocuğunuz olunca o güne bütün isteklerini sığdırmak isterler. Dün sabah gözümü uykudan, açar açmaz afacanlarımın küçüğü tepemdeydi, annecim bu gün bana elmalı turta yapacaktın. dakika bir gol bir.Tamam oğlum yapıcam. Ha birde sözün vardı aldığın kitabı okursam alışveriş merkezine götürecektin. Tamam oğlum götürürüm, ikinci afacan kapıda durmuş kıskanç bakışlarla hep onun istediklerini yapıyorsun. sanki yapacaklarıma oda dahil değilmiş gibi şimdi ne dersen de ikna edemezssin diye düşündüm...<br /><br />söyle bakıyım sen ne istiyorsun? Hani çarşamba günü yazılı sonucum 95 gelmişti ya sende bir ödülü hakettin demiştin. ee şeyy; Sinemaya gidelimmi?<br />Annecim sen hafta içi çalışıyorsunya seni yormıyayım dedim pazar günü anneme derim diye düşündüm...<br /><br />Bak bak nasılda işini biliyor.Yahu ne çok dilekte bulunmuşum. İyide cüzdanımın son halini şöyle bir gözden geçirince bu dileklerin bir kısmına cevap veremiyecek durumda ee söz vermiş bulunduk...<br /><br />Kara kara ne yapıcağım diye düşünürken odamdan beraberce salona geçtik. ordan evde dile gelmezmi? Hani buhafta sonu beni temizleyeceğine söz vermiştin.<br /><br />Of yaa kaç parça olacaktım. peehh kimse sormaz seninde ihtiyacın varmı bir şeye diye, neyse; Sızlanmak yok kendine gel dedim. Hadi bakalım beraber güzel bir kahvaltı hazırlıyalımmı? Önce ikii ağızdan birden tamam bir şartla yardım ederiz patates kızartırsan onada eyvallah dedim.<br /><br /><br />Neyse gırgır şamata bir kahvaltı faslından sonra? Düşünüyorum acaba bu günü bütün bu istekleri yapamasamda en az zarar ve küskünlükle nasıl atlatabilirim. Evet bakalım benimde bir şartım var evimiz bayağa dağılmış akşam eve dönüşte güzel bir atmosferle karşılaşmak istiyorsak önce evimizi temizlemeliyiz, biraz sahtekarlık benimkisi ama başka çarem yok.<br /><br />Ya uff olmazki ama anne ya temizlik yapmayalım; Hem yapmasak neolacakki? Hayır hadi bakalım yataklarınızı, toplayıp odanızı temizleyin. yoksa sizinde isteklerinizi düşünmem lazım dedim. Somurtkanlaşan suratlar homurdana homurdana odalarına doğru yol aldılar.İki saatlik üstün körü bir temizlikten sonra...<br /><br />Artık söylemeliyim diye düşünüyorum. Çocuklar hani akşama elmalı turta yapacağım'ya evde elmamızda bitmiş. Beraber önce pazara gidelimmi? Hayııır biz pazarı sevmiyoruz peki ozaman ben sizin bütün istediklerinize evet diyorum ama siz benimle bir pazara bile çıkmıyorsunuz diyip sahte bir duygu sömürüsü takılıp ikna etmeyi başardım...<br /><br />Gergin havayı dağıtmak için ne kadar akrobatlık varsa yapmaya çalışıyorum. Abla biraz daha uyumlu ama küçük afacan daha inatçı ve gülmemeye kararlı gibi; Pazarın girişinde ilk dikkatimi çeken balıkçı tezgahları, her zaman ki maymun iştehımla oraya yöneldim balık alalımmı ne dersiniz? sen hep sevdiğin balığı alıyorsun diye omuz silktiler pekala hangi balığı alalım. İki ağızdan hamsii tamam dedim hamsimizi aldık.Birde bunun yanında güzel bir salata gider hemen manav reonuna doğru gittik.<br />Hadi bakalım biriniz kıvırcığı, birinizde havucu beğenin.Bende salatalığı alıyım. onlara verdiğim büyük görevin sorumluluğuyla büyük bir ciddiyetle her kes alacağını büyük biz titizlikle seçiyor.<br /><br />Biraz ilerdeki tezgahı gözlerine kestiriyorlar. Anne bak çeri domates, tabi bu benim küçük afacanın ağzından çeli diye duyduğumuz tatlı bir söylem. Beraberce çeli domateslere doğru gidiyoruz. Hadi beraber beğenelim pazarcının bize verdiği poşete çelileri doldurmaya çalışıyoruz küçüğü, büyüğüne abla bakşana ne kadar küçükler bu en küçük çeli benim sen yemiyecekşin tamammı. ablada salak bende şimdi bulucam senin çerine kalmadım hem onun adı çeli değil çeri tamammı.<br /><br />Ben araya şştt diye girme ihtiyacı duysam bile aralarındaki çekişme hoşuma gidiyor.<br />Allahım çocuklar kadar güzel bir şey varmı bu gezegende kandırılmaları ne kadar basit, onları mutlu etmek ne kadar kolay hani sanki aldıkları pazardan çeri domates değilde lüks bir oyuncak mağazasından seç beğen demişsin. Annecim buda çok küçük dimi bunuda poşete koyayımmı koy çocuğum annecim bunlarıda salatanın üstüne süs yaparsın dimi yaparım yavrum...<br /><br />Artık yüzleri gülüyordu annecim üzüm yaprağı var burda allalımmı sarma yaparsın. Peki alalım.Yufkacıdan geçerken annecim bize börek yaparmısın? Yaparım;servis saatini beklerken giyim reyonlarında oyalanmaya başladık. Tatlı afacanım hafif bir hamleyle montumu çekiştirdi annecim paran varmı ? bana eldiven alırmısın gözlerinin baktığı yönü takip edince fenerbahçe renkli kar eldivenleri dikattimi çekti. tezgaha yaklaşınca yüzündeki çok heyecanlı ama aynı zamanda mahçup bakışları beni çok etkilemişti...<br /><br /><br /><br />Ben eldivenin fiyatını öğrendikten sonra yine hafif bir dürtüyle eğildiğimde annecim pahalı istersen alma derken ki hali görülmeye değerdi doğrusu; sadece 7 yaşındaki bir çocuğun bu düşünceli sözü insana dağları bile aştırır. Ablasıda bundan cesaretlenerek banada iki tane toka alırmısın?<br /><br />Artık servis saatimiz gelmişti eve dönmek üzere servise bindik. Biri eline eldivenleri takmış, diğeri beğendiği taşlı tokaları sımsıkı tutmuş dünyanın en mutlu çocukları, rolündeler. Eve gelir gelmez arşivi karıştırdım aldığım ama derslerden seyredilmeye zaman olmayan bir çizgifilm sidisini tv nin üstüne koyduktan sonra beraberce balığımızı üstüne çeli domatesleri, süs olarak koyduğum salatayı elmalı turtamızı mutfağı savaş alanına çevirmiş olsakta beraberce yaptık.<br /><br />Güzel bir akşam yemeğinden sonra;ayırdığım çizgifilm sidisini seyretmek üzere dvd ye taktım. Elmalı turtamızda var. Yanına birde mısırda patlattıkmı değmeyin keyfimize, eldivenlerde elimizde!.. Bir kaleci edasıyla hareketler de yapıyoruz aldığımız tokanında son aldığımız siyah üzerindeki pembe çiçekli elbiseye çok uyacağınıda karar verdik. Daha ne olsun bizden mutlusu yok . Sabahki isteklerden eser kalmamıştı mutluluk oyunları dedikleri bu olmalı..<br /><br /><br />Böylece bir pazar'ı daha kazasız, belasız ve küçük mutluluk oyunlarıyla bitirmiş olduk. şunu bilmek lazımki yeterki insan istesin bir çeli domatezde bile dünyanın en büyük mutluluğunu bulabiliriz. </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-3049229856902169103?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-61282509835046763912009-01-12T08:14:00.000-08:002009-01-12T09:20:39.335-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SWts_vu2MLI/AAAAAAAAANU/jGHriFXAUDo/s1600-h/Result_327.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5290442029677293746" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 180px; CURSOR: hand; HEIGHT: 217px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SWts_vu2MLI/AAAAAAAAANU/jGHriFXAUDo/s320/Result_327.jpg" border="0" /></a> <a href="http://www.jeren.org/">JerenCe </a>bana bir mim paslamış ve bu mimde 10 soruluk bir<a href="http://testyourself.tr.msn.com/test/baskalari/Result.aspx"> anketi cevaplamamı </a>ve sonuçları paylaşmamı istemiş. Her ne kadar bu tür anketlere pek inanmasam da henüz yeni olduğum ve bunu blog dünyasında bir gelenek olarak uygulanan bir oyun olduğu için kuralı bozmadan mimi cevaplayıp; pasımı atmak gerekiyor. İşte anket sonuçları şöyle: <span style="color:#ff0000;">Kibirli Başkaları sizi dikkatle başedilmesi gereken biri gibi görüyorlar, dışarıdan ben merkezci, kibirli ve baskın karakterli olarak algılanıyorsunuz. Onlar, size özenip sizin gibi olmak isteyebilirler ama asla size güvenmezler ve sizinle ilişkiye girmekten kaçınırlar. Ama özgüveniniz o kadar yüksektir ki başkalarının dediklerine pek kulak asmassınız.</span><br />Şimdi sıra geldi mimlenecek kişilere; ben ilk olarak <a href="http://beenmaya.blogspot.com/">kırmızı günlük</a> ve <a href="http://arzununincileri.blogspot.com/">Arzunun incileri</a>ne paslıyorum. Onlarında bloglarında anket sonuçlarını yazmalarını istiyorum.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-6128250983504676391?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-69120110622196764672009-01-09T04:13:00.000-08:002009-01-11T14:38:04.128-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SWdJJQTzaHI/AAAAAAAAAKk/FZlf8IIjwWQ/s1600-h/p%C4%B1r%C4%B1lt%C4%B1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289276710715615346" style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; WIDTH: 202px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 214px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SWdJJQTzaHI/AAAAAAAAAKk/FZlf8IIjwWQ/s320/p%C4%B1r%C4%B1lt%C4%B1.jpg" border="0" /></a> <strong>Bu gün bir anlaşmazlık var ruhumda.. Ne istediğini kendide bilmiyor. Çok şey değil belki eski bir dostla bir fincan kahve, belki belki yaşanmamış sevdaya özlenen duyguyla yaşanmak istenen sadece kısa bir an 1 yıla bedel bir an, belki deli gibi tek başına yürüyüp şimdiye kadar yaşanmışlıklardan çıkarılmak istenen anlam, ama sonuçta kendi içine sığmayan bir ben. İnsan her zaman kendine yaslanamaz; bazen kulak verdiği iç sesi bazen gözyaşı, bazende sevinç kahkahası olarak dışarıya yansır, ama değişmeyen daima içsesimizin sahibi olan çocuğun yalnızlığıdır. O çocuk kendine yaslana yaslana hayata tutunmaya çalışır, ama bu tutunma ve kendine yaslanış, sürekli olduğunda yorgunluğa dönüşür.<br /><br />Yalnızlığımızın ve mutsuzluğumuzun sebebi olarak başkalarını işaret etmeye çalışsakta, aslında başkalarına bizi mutsuz etme hakkını veren biz olduğumuzu kendimize itiraf etmekten çekiniriz. Daha önce mutluluğumuza neden olan kişilerin, sonradan mutsuzluğumuzun mimarı haline dönüşmesine izin veren bizleriz.<br />Aslında yapmaya çalıştığımız geçmişte yaşadığımız mutlu anları görmemezlikten gelip, hayatımızın mutsuzluk girdabında kaybolduğunu, kabullendirmekten başka bir şey değildir ve yeni mutluluklar arayışlarımızda bundandır oysaki; geçmişte bizi mutlu eden anları hafızamızdan silmek yerine mutsuz anlarımızı silmeyi becerebilseydik hayatımızın geri kalan kısmında bizi mutsuz edecek her şeyi de görmemezlikten gelebilirdik.<br /><br />Yaşanmamışlıklardan bir an demiştim ya; belkide o an hayatımızın bir fısatı olarak, hatta yürürken omuzumuza dokunarak, gökten yağmur olup yüreğimize akarak gözümüzün önünden geçip gitmiştir, ama biz o fırsat kaçtıktan sonra, farkına varabilmişizdir. şu anda yaşadığımız anda yeni bir fırsat, belki yeni bir mutluluk pırıltıları omuzumuza dokunup yol almak üzeredir ve yaşanmamışlıkları bizlere yaşatmaya hazırlanıyordur.<br /><br />Omuzunuza dokunan pırıltıları görmeniz dileğiyle...</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-6912011062219676467?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-61758959701271042562009-01-08T11:48:00.000-08:002009-01-11T14:38:39.053-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SWZaPa5rBXI/AAAAAAAAAKE/f3ArnRu0zuk/s1600-h/C%C4%B0GARA.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289014033358980466" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 127px; HEIGHT: 128px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SWZaPa5rBXI/AAAAAAAAAKE/f3ArnRu0zuk/s320/C%C4%B0GARA.jpg" border="0" /></a> <strong>Bu gün 17 yıllık bir dostumda, ayrılışımın 4. günü, bu dostumun adı sigara, 17 yıllık bu kötü arkadaşımı mutlu, üzgün, sinirli aklınıza gelecek her ruh halinde sadece ilk onu seçiyordum. Açıkçası şimdi büyük bir boşlukta hissediyorum kendimi. Bazen çok büyük sinir harbi yaşadığım anlar oluşuyor. Dile kolay tam 17 yıl Ama çok çok kısa bir süre olmasına rağmen her geçirdiğim günün sonunda. Kendim için çok büyük bir iyilik yaptığımın farkına varıyorum. </strong><div><strong></strong></div><div><strong>İş yerindeki mesai arkadaşlarımla böyle bir girişimde bulunalım mı diye konuşurken açıkçası pekte başarılı olacağımı düşünmüyordum. Önceki birçok deneyimimde tekil olarak başarısız olmuştum. Şunu anladım ki, her konuda olduğu gibi çoğunluğun çabası etkili oluyor.<br />Biraz kilo almaktan korksam bile sanırım bu sefer arkadaşlarımın da etkisi ve desteğiyle başaracağım. Bu arada sen sigarayı bırakamazsın diyip benle bahis oynayanlar şimdiden yenildiklerini kabul etsinler… Ha bana sen sigarayı bırak sana söz ne istersen alacağım… Diyen sevenlerime’’de duyurulur! Sigarayı bıraktım Darısı içenlerin başına… </strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-6175895970127104256?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-33926434943129598012009-01-05T14:11:00.000-08:002009-01-21T04:36:07.831-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SWKJ5w5zCvI/AAAAAAAAAJ8/Q6FWLVW25AM/s1600-h/savas75.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5287940537959254770" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 273px; HEIGHT: 213px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SWKJ5w5zCvI/AAAAAAAAAJ8/Q6FWLVW25AM/s320/savas75.jpg" border="0" /></a> <strong><span style="font-size:100%;">Yine Filistin, yine İsrail bu yaşanılan insanlık dramı devam ettikçe sanırım benimde başka bir konuya odaklanmam zor olacak. Güncel gazeteler ve görsel basından olsun. Takip ettiğimiz Gazze dramı İsraillin Filistin üzerinde orman kanunu yasalarını uygulamasını açıkça göstermektedir. </span></strong><strong><span style="font-size:100%;">Hepimiz belgesel seyretmişizdir. Bir koyun sürüsüne giren ayı sadece bir koyunu alır ve sürüden uzaklaşır. Ama kurt, bunu yapmaz açgözlülüğü ve doyumsuzluğunun verdiği duyguyla sürüdeki tüm koyunları katleder… Bu gün İsrail’inde yaptığı budur! Sorun Hamas ise neden? Ayının yaptığı gibi bir koyun değilde kurdun yaptığı gibi bütün masum koyunları katlediyor. Biliyoruz ki İsrail dünyayı Haması sorun gösterip, burada aç kurt rolünü zevkle üstlenip savunmasız Filistin halkını acımasızca katledip, Filistin topraklarını ele geçirme isteğidir. </span></strong><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-size:100%;" >Hepimizin bildiği Ortadoğu projesini uygulama adımlarından biridir bu. Bu projeye Türkiyeninde dahil olduğunu biliyoruz!</span><strong><span style="font-size:100%;"><br /></span></strong><div><strong><span style="font-size:100%;">ABD, İSRAİL, AB birliği ülkeleri Türkiye üzerindeki oyunlarındada takdire şayan başarı göstermektedirler. Doğrusu, öncelikle Türk Kürt ayırımını yaptırıp kardeşi kardeşe vurdurma taktiğinden tutunda özelleşme adı altına yatan bütün sanayi ve endüstri kuruluşlarını satın alma ki Türk topraklarını bile satın almaya başlamaları! </span></strong></div><strong><span style="font-size:100%;">Evet Ortadoğu projesine adım adım atılan planların parçası bunlar. Yani (böl parçala yut) taktiği Filistine’ yapılan ve maalesef başarıya gitmek üzere olan bu kanlı zafer sadece seyrimize bırakıyor.<br /></span></strong><div><strong><span style="font-size:100%;">Yani Amerikan filmlerinde seyrettiğimiz rambolar arnıld şwartzeneger kahramanlıklarını yine böbürlenerek seyrettiriyor bize Avrupa ve yine filmlerinde olduğu gibi terörist olarak adlandırdığı masum Müslümanların kanlı zafer filmini çekiyor, hadi bakalım iyi seyirler diyerek. </span></strong></div><br /><div><strong><span style="font-size:100%;">Dün akşam seyrettiğim bir TV kanalında önce son dakika haberi olarak program sunucusunun söylediği( Başbakan Recep Tayip Erdoğan’ın yaklaşık yarım saat önce Genel Kurmay Başkanıyla görüşme yaptığını ve bunun sonrasında, İsrail Başbakanıyla yaptığı görüşmede gazze'den derhal çıkın! Eğer üç saat içinde çıkmazsanız İsrail’i vuracağız dedi) herhalde günlerdir seyrettiğim insanlık dramının etkisinden mi olacak evet bu olmalı dedim. Ama sonrasında sunucunu Başbakan bunu deseydi ne olacaktı sözlerinin sadece ne gibi olumsuzlukların olacağının tartışması olduğunu öğrendim… Açıkçası Türkiye siyasi açıdan elinden gelen her şeyi yapmaya çalışıyor. Neden?<br />Arap ülkeleri din kardeşleri karşısında bu kadar duyarsız olabiliyor! Neden? Tepkilerini gösterme adına ellerindeki silahı yani petrol vanalarını kapatmıyorlar, Ne yazık ki sınır komşusu mısır bile yaralılara bile, kapılarını açmıyor’’ bu acımasızlığı yapan. Arap din kardeşleriyse İsrail’de kendine yakışanı yapıyor ve hiç birimizin bu olayı çok görmemiz mi lazım acaba hayır olamaz o zaman siz Araplar dan isteğim Yahudi dinine geçinki davranışlarınızı, İsrailinki gibi Yahudi bunlar insanlık beklenmez!... Diyip umudumuzu keselim. Hayatım boyunca hiçbir siyasi partinin ideolojisini yürütmedim herhangi bir protesto ve ya mitinge katılmadım. Ama Pazar günü çağlayanda Filistin yararına düzenlenen mitinge katıldım. Müthiş bir insan seline şahit oldum. Gözlerdeki tek mana burada oluşumuz bir işe yaramalı yaramalı ısrarı vardı tıpkı benimde hissetiyim gibi orda oluşumuz bir işe yaramalı!<br />İsrail tüm dünyaya meydan okumamalı!..artık kuzuları kurtlara kaptırmamalı...<br /></span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-3392643494312959801?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-1235298867251516852009-01-03T10:32:00.000-08:002009-01-12T01:21:12.670-08:00<span style="font-size:85%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289352195509931026" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 127px; CURSOR: hand; HEIGHT: 130px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SWeNzDFNTBI/AAAAAAAAAKs/_k5HPiCq-Sc/s320/mavi+g%C3%BCl.jpg" border="0" /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SV-w2MrmcGI/AAAAAAAAAJ0/v1wGATvBNXk/s1600-h/mavi+gül.jpg"></a><span style="font-size:85%;"> </span><span style="font-size:100%;">Bir tanesi çok kurnaz, atılgan ve hareketli, diğeri ise çok saf, dürüst ve sessizdir,,, bigün kurnaz olan arkadaş diğer arkadaşının yanına giderek işlerinin bozulduğunu söyler ve kendisinden para ister, samimi dostu onu hiç kırmaz ve elindeki bütün parayı arkadaşına verir. </span><div><div><div><span style="font-size:100%;">Arkadaşı bu parayla işlerini düzeltir. bir süre sonra kurnaz olan yine arkadaşının yanına gider ve evlenmek üzere olduğu nişanlısını çok beğendiğini ve ondan vazgeçmesini ister, arkadaşı çok şaşırır ne diyeceğini bilemez fakat aralarında o kadar kuvvetli bir sevgi vardır ki arkadaşına hayır diyemez, ve nişanlısından vazgeçer.<br /></span></div><div><span style="font-size:100%;">Zaman içinde saf olanın işleri bozulur ve birden arkadaşı aklına gelir ben ona sıkıştığında iyilik yapmıştım diyerek arkadaşının işyerine gider ve kendisine çalışması için iş vermesini ister, ama arkadaşı ona işvermez bizimki pişmanlık ve üzüntü içinde geri döner yinede ardaşına kızamaz,<br />birgün sokakta dolaşırken yanına hasta ve yaşlı bir adam yaklaşır fakir oluduğu için ilaç alamadığını söyler yaşlı adam, bizimki adama caıza acır istediği ilaçları alır evine götürüp dinlendirir, oturup sohbet ederler.<br /></span></div><div><span style="font-size:100%;">Bir süre sonra yaşlı adamın öldüğünü duyar, yaşlı adam çok zengindir ve bütün mirasını bizim safa bırakmıştır.<br />Bizim safda birazda sevidiği dostuna olan kırgınlığıyla dostunun işyerinin karşısında bir ev alır ve oraya yerleşir bigün evinin kapısını dilenci bir kadın çalar yaşlı kadın aç olduğunu kendisine yemek vermesini ister, bizim saf hiç düşünmeden kadını içeri alır karnını doyurur.<br />kimsesi olmadığını ögrendiği kadına kendisininde yanlız olduğunu söyler ve bu evde birlikte yaşayalım sen evin işlerini ve yemeklerini yaparsın der.<br />Yaşlı kadın hiç düşünmeden kabul eder bu teklifi, bir süre sonra yaşlı kadın bizimkine kendine uygun bir kız bulup evlenmesini söyler.<br />Bizim saf böyle bir kızı nasıl bulacağını kendisinin tanıdığı olmadığını söyler yaşlı kadınsa ona uygun bir kız tanıdığını ve isterse kendisiyle görüşterebileceğini söyler ve görüşmeler sonucunda evlenmeye karar verilir, düğün davetiyeleri basılır.<br />Bizimkisi kırgın olduğu halde çok samimi dostunu yinede unutamamıştır, birazda geldiği konumu görmesi açısından samimi arkadaşınada davetiye gönderir,<br />düğün günü gelir çatar!...<br /></span></div><div><span style="font-size:100%;">Saf adam düğün salonunda birşeyler söyleme isteğiyle mikrofonu alır ve başlar yaşadıklarını anlatmaya...<br />Eskiden çok sevdiğim bir dostum vardı, bir gün işleri bozulunca benden borç para istedi elimdeki bütün parayı verdim, evlenmek üzere olduğum nişanlımı çok beğendiğini söyleyerek ondan vazgeçmemi istedi içim kan ağlayarak nişanlımdanda vazgeçtim... Çünkü biz gerçek dostuk onun üzülmesini istemedim ve işlerim bozulduğunda onun fabrikasına gidip çalışmak için iş istedim ama o bana iş vermedi çok üzüldüm. </span></div><div><span style="font-size:100%;">Yinede arkadaşıma kızmıyorum çünkü biz gerçek dostuk...<br />Bu ko nuşma üzerine kurnaz olan arkadaşı daha fazla dayanamaz ve mikrofonu eline alır oda konuşmaya... benimde bir zamanlar çok sevdiğim bir dostum vardı işlerim bozulduğunda kendisinden para istedim bütün parasını bana verdi, sonra ondan nişanlısını istedim üzülerek nişanlısındanda vazgeçti ama nişanlısını istememin nedeni o kadının arkadaşıma layik olmamasıydı kendisi çok saf olduğu için arkadaşımı o kadından ancak bu şekilde kurtardım. </span></div></div></div><span style="font-size:100%;">İşleri bozulduğunda gelip benden iş istedi en iyi arkadaşımı kendi emrimde çalıştıramazdım o yüzden iş vermedim, günün birinde karşılaştığı yaşlı adamsa benim babamdı babam ölmek üzereydi onu aımın yanına ben gönderdim ve mirasını ona ben bıraktırdım, evine gelen dilenci kadınsa annemdi ona bakıp iyi yaşamasını sağlamak için ben gönderdim ve şuanda evlenmekte olduğu kişide benim kızz kardeşimm onu arkadaşımla evlenmesine ben ikna ettim.<br />Değerli Misafirler işte biz böyle dostuz... </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-123529886725151685?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-36705589626539313442008-12-29T14:24:00.000-08:002009-01-11T14:46:41.827-08:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SVlU2tVvwrI/AAAAAAAAAJU/6IDSJOmMTWQ/s1600-h/gazze.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285348936556462770" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 209px; HEIGHT: 180px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SVlU2tVvwrI/AAAAAAAAAJU/6IDSJOmMTWQ/s320/gazze.jpg" border="0" /></a> <span style="font-size:130%;"><strong>İsrail tam bir katliam yaptı.İnsanlık bu katliamı izlerken İsrail insanları değil insanlığımızı öldürüyor.</strong></span><span style="font-size:130%;"><strong>Böylesi bir şiddete kim nasıl dayanabilir?</strong></span><span style="font-size:130%;"><strong>Gazze’den gelen fotoğraflara iyi bakın. O karelerde insanlığın bilgiyle, teknolojiyle, siyasetle, akılla, vicdanla inşa etmeye çalıştığı ne varsa onun paramparça olmasıdır.</strong></span> <div><span style="font-size:130%;"><strong>İnsanlığın çöküşüdür.İsrail 2009 yılına muhteşem bir açılış yapıyor.Pek kıymetli, “Müslüman”, büyük kurtarıcı, “zenci” Obama’ya anlamlı bir selam çakıyor.</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>İslam dünyasının petro dolar zengini Araplar, yağlı kıçlarınızı kaldırın da vanaları kapatın... Hadi...İmkansız değil mi?</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Daha Dubai’de inşa edecek çok proje var...Trilyon dolarlar orada dururken iki Müslüman çocuk ölmüş... Kime ne?Ismarlanacak süper yatlar, beslenecek nadir atmacalar, kaçırılmayacak ziyafetler var...</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Arap dünyası saldırıyı kınamışmış...Gazze’deki fotoğrafa bakıp hâlâ iştahla yemek yiyen Araplarla aynı dinden olabilir miyiz?Bizler, bu katliama sessiz kalamayız.Kalmamalıyız.</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>İsrail, insanlığa kafa tutarken Allah’ın ipi nerede? Sarılalım...Ama, önce bulalım o ipi...</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Yüreklerimize asılı o ipi yakalamak vicdanımızı yoklamakla mümkün...Yataklarında öldürülen masum sivillerin Arap veya Yahudi olması neyi değiştirir...4 yaşında bir kız çocuğu katledildiğinde saf olunacak tek taraf vardır.</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Bizler aynı Allah’ın evlatları olamayız.“Müslümanım” diye ikiyüzlü petrodolarcı “Arap”larla aynı safta duramayacağım...</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Onlar İslamsa ben değilim.Bunların “Selamün Aleyküm”lerine , “ve aleykümüsselam” denebilir mi?</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>O bombaların tetiklerine basan Yahudilerle aynı insanlığı paylaşmıyorum.Bu manyak katillerle konuşulacak bir şey olabilir mi?</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Verin Mescid-ül Aksa’yı... Yıksınlar... İnşa etsinler ne edeceklerse... Bu kan dursun...Saf olunacak yer insanlığını yoklayan ve bulabilenlerin yanıdır.</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Dinlerin, siyasetlerin, ülkelerin ve milletlerin yanı değil... </strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-3670558962653931344?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-18793513450686549032008-12-29T04:15:00.000-08:002009-04-01T00:03:27.672-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SVjUOdt0CtI/AAAAAAAAAIs/xaEpi5StJ2Q/s1600-h/aÄŸlama.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5285207507679316690" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 243px; HEIGHT: 192px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SVjUOdt0CtI/AAAAAAAAAIs/xaEpi5StJ2Q/s320/a%C4%9Flama.jpg" border="0" /></a> <span style="font-size:130%;"><strong>Gazzedeki İsrailin kanlı zaferini seyretmek eminimki hepinizi benim gibi kahrediyordur.</strong></span><span style="font-size:130%;"><strong>Bu ne vahşettir!..</strong></span><span style="font-size:130%;"><strong>Allahım cılız çığlıkların dışında bir ses yok. dünya nerde? Neden? Amerika ve İsrail söz konusu olunca dünya susup seyreder. neden? devletler tek bir ses olmayı denemiyor.Nerde? Birleşmiş Milletler, nerde? İnsan hakları,</strong></span><br /><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span><span style="font-size:130%;"><strong>Sivil toplum örgütleri, azınlık topluluklar protestolarla,yürüyüşlerle, tepkilerle insan olarak seslerini duyurmaya çalışıyor. ''Ama böylesi bir vahşete yetermi? İnsan olmak için müslüman mı olmak gerekiyor? Daha dün gibi ''oğlunu arkasına saklamaya çalışan babasıyla oğlunu'' Tıpkı bir hedef tahtası gibi vuran israil askerlerinin vahşeti akıllarımızdan silinmediki! ''bu gün ölen çocuk, yaşlı, genç bunlar insan. Ama bunu seyredip susanda bunu yapan kadar hayvandır...</strong></span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><strong>Böyle politik boyun eğmelerin, böyle korkaklıkların canı cehenneme... İnsanlara çektirilen bu ızdıraplara nerde olursa olsun. Kim olursa olsun lanenetle kınıyorum...</strong></span><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-1879351345068654903?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-18966298489730517642008-12-27T07:47:00.000-08:002009-03-31T00:53:20.710-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SVeYT0HGpwI/AAAAAAAAAFw/U2r-DBrFQuE/s1600-h/ışık.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5284860153915942658" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 126px; HEIGHT: 105px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SVeYT0HGpwI/AAAAAAAAAFw/U2r-DBrFQuE/s320/%C4%B1%C5%9F%C4%B1k.jpg" border="0" /></a><span style="font-size:130%;"><strong>Neden? hep böyle oluyor! ben ne zaman büyüyecem!..ne zaman insanların ikiyüzlülükleriyle yaşadığım sürece karşılaşıp bunu artık normal bir şey yada bunu hayatın bir parçası olarak kabul edeceğim.</strong></span> <span style="font-size:130%;"><strong>Edemiyorum işte. ben hep böyle çocuk kalayım. Yada ne biliym saf deniliyorsa, öyle kalayım iki yüzlü, riyakar, çıkarcı olmaktansa, zaman zaman kahrolsamda, insanların bu davranışlarına bir anlam veremesemde ben böyle kalacağım. </strong></span><span style="font-size:130%;"><strong>Sözüm ona akıllı, kurnaz geçinen insanlar, varsın benim gibileri onların tabiriyle saf salak bilsinler ama bunlar bilmezlerki. yüzlerine gülüp arkalarından konuştukları insanların aslında tam aksine onlarının kişiliklerini çok iyi çözüp bu zavallıları (Mevlana )hoşgörüsüyle insanlığa davet etmeye çalışmasıdır.<br /><br /></strong></span><div><span style="font-size:130%;"><strong>Bir çok şeyin farkında olmalarına rağmen, belki verilen samimi gülüşten mahçup olurlarda, insan taraflarını artık kullanmaya başlarlar, iyliği yaşam felsefesi olarak bilen insanlar, iyiliklerini seçmece yapmazlar. Yapacakları bir iyilikte biz iyi takınalımda hatta birazda yalakalık koyalım işin içine de bize maddi çıkar,veya prestij olarak yerimimizi bu belirler diye seçili kişilere değil. </strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Olması gerektiği gibi insanı, insan olduğu için sevilmesi gerektiğini, çıkar gözetmeksizin benimsemeli insanı.</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Anlamıyorum yüce yaradan hepimize bir dert bir sorun vermiştirki kendi sorunlarımıza alternatifler aramayla meşgul olup başkalarıyla uğraşmayalım. Bu kendini bişey sanan sözüm ona akkılı ama özünde kuş beyinli insanlar dedikodu, kıskançlık, ve yüze gülüp arkasındanda konuşanlar!..</strong></span></div><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Aslında o insanı çekememezliğin den onu her hareketiyle yaralamayı istediklerini o kadar çok belli ederlerki,bilmezlerki kazdıkları kuyuya bir gün kendilerinin düşeceklerini, insanlık farklı bir erdemdir. Antipati ile değil. Empati ile yaşayın.Bunu deneseniz dünyayı daha güzel görüp acınası durumdan kurtulursunuz. Şöyle bir çevrenize bakın. kalp gözüyle ama!..</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Tabi kalbiniz kararmamışsa eğer. </strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Haa bide şöyle tipler vardır. İyi görünmeye çalışan konuşurken kültür abidesi gibi! ''her konuda mangalda kül bırakmayan tipler''ama sadece konuşan, </strong></span><span style="font-size:130%;"><strong>Bunların gerçek yüzünü tanımak çok zor değildir.Bunların çok kısıtlı kendileri gibi aslında bir baltaya sap olmamış eş ve dostları vardır. Onların hayata ve dünyaya bakış açılarıda normal değildir.</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Buda ( bana arkadaşını anlat sana kim olduğunu söyliyim. ) Sözünü hatırlatan insanlardır. Konuşmayın! ''icraat gösterin'' Siz gibiler için bir hikayem var. Buyrun...</strong></span><br /><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>HADİ SEN DE GÜLÜMSE</strong></span><br /><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Küçük kız, hüzünlü bir yabancıya gülümsedi.</strong></span><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Bu gülümseme adamın kendisini daha iyi hissetmesine sebep olduve yakın geçmişte</strong></span><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>kendisine yardım eden bir dostuna teşekkür etmediğini hatırladı. Hemen bir not yazdı, yolladı.</strong></span><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Arkadaşı bu teşekkürden dolayı o kadar keyiflendi ki, her öğlen yemek yediği lokantadaki</strong></span><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>garson kıza yüklü bir bahşiş bıraktı.</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span></div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>Garson kız ilk defa böyle bir bahşiş alıyordu. Akşam eve giderken, kazandığı paranın bir parçasını her zaman köşe başında oturan fakir adamın şapkasına bıraktı.</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong></strong></span></div><br /><br /><div><span style="font-size:130%;"><strong>İki gündür fakir adamın boğazından aşşağı lokma geçmemişti. Karnını bir güzel doyurduktan sonra, ıslık çala çala bir apartman bodrumundaki tek odalı evinin yolunu tuttu.</strong></span></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Öyle neşeliydi ki, bir saçak altında titreyen köpek yavrusunu görünce, kucağına alıverdi.</strong></span><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Küçük köpek gecenin soğuğundan kurtulduğu için mutluydu. Sıcak odada sabaha kadar koşturdu.</strong></span><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Gece yarısından sonra tüm apartmanı dumanlar sarmıştı. Büyük bir yangın çıkmıştı.</strong></span><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>Dumanı koklayan köpek öyle bir havlamaya başladı ki, önce fakir adam uyandı, sonra </strong></span><br /></div><div><span style="font-size:130%;"><strong>bütün apartman halkı...</strong></span><br /></div><div><strong><span style="font-size:130%;">Apartmanın üçüncü katında oturan ve sabahki hüzünlü adama gülümseyen küçük kızın anne ve babası da köpeğin havlamasına uyanmış ve bir yangın çıktığını kısa zamanda anlamışlardı. Hemen küçük kızın odasına koşarak,, onu kucaklayıp kendilerini apartmanın dışına attılar</span>...</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-1896629848973051764?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-42389314945042360942008-12-25T00:24:00.000-08:002008-12-25T02:09:55.149-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SVNUa4PRrPI/AAAAAAAAAFo/J6yuLH_sZhI/s1600-h/penguen.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5283659608585514226" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 115px; CURSOR: hand; HEIGHT: 118px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SVNUa4PRrPI/AAAAAAAAAFo/J6yuLH_sZhI/s320/penguen.jpg" border="0" /></a><br /><div><strong>Bir telaş bir telaş! Meteoroloji uzmanlarının perşembe günü, kuzeyden gelen soğuk hava etkisini, tüm yurtta kar beklentisi olacağını söylemesi üzerine, yine sevgili basınımız her konuda olduğu gibi, ortalığı velveleye verdi... Karayolları tüm tedbirleri aldı, kulaktan kulağa herkes bu gün kar yağacağına o kadar inandırmıştıki kendini, hiç kimse olası bir ihtimali düşünmedi. Gerçi bu konudaki ikaz ve alınan tedbirler çok iyi ama dikkatimi çeken bir şey oldu, bizde fısıltı gazetesi o kadar hızlı işlev yapıyoki, canım yurdumun canım insanı bir günlükte olsa krizdir, işsizliktir bu gibi olumsuz düşüncelerden kurtulma isteği içinde kar duası na çıkmış gibi kar yağacak sözünü sürekli telafuz etti... Aslında bir şeyi kırkere söylersen olurmuş ama olmadı işte! Bu bir doğa olayı olmayabilir de düşüncesini kimse akla getirmiyor. Hepimiz bu sabah yataktan kalktığımızda ilk işimiz pencerelerden dışarı bakmak yerlerin, ağaçların bembeyaz bir örtüyle kaplandığını hayal etmişizdir.Hani fena da olmazdı... Aynı şeyi bende yaptım ama son bir haftada yaşadığımız nerdeyse sibirya soğuklarından eser yoktu tam aksine hava çokta sıcak olmamasına rağmen güneş hani naber diyip bize göz kırparcasına ışıl ışıl parlıyor ( Ey Allahım Hikmetinden Sual Olunmaz) sözünü bir daha aklıma getirdi doğrusu. Hadi bakalım yarın ola hayrola...</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-4238931494504236094?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-60385676559537040922008-12-24T00:04:00.000-08:002009-01-16T04:38:24.380-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SVIkBrqBKnI/AAAAAAAAAFg/70CPRywEmiI/s1600-h/a%C3%84%C5%B8layan+melek.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5283324924176444018" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left; width: 129px; height: 111px;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SVIkBrqBKnI/AAAAAAAAAFg/70CPRywEmiI/s320/a%C4%9Flayan+melek.jpg" border="0" /></a><strong>Bazen kendini çok derin bir kuyuda hissedersin.Öyle yalnız, öyle amaçsız hissedersinki.Öncenin çok, ama sonranın hiç önemi yoktur(dün gitti yarın gelmeyecek) süzününde çokta anlamı olmuyor. Bu uzun ve siyah anlarda... Şükürsüzlük mü? bu bilmiyorum... Yoksa öncenin unutulamaması pişmanlıklarmı? Off ne büyük pişmanlıklar! Öyle ki kendine hesaplar sorarsın, bu ben değildim dersin kendine. Sana anlatılan en komik fıkralarda bile, içindeki ses sen sus gülme der...Çünkü suçlusun! Bir çocuğun elinden bebeği zorla alınmış gibi istemeden gülmeye son verirsin.</strong><strong> Dostlarınla sohbetin en derin en güzel yerine girip sen konuşma der. Sen hep içindeki sesi dinler başını öne eğersin. Öncenin ahh öncenin içinde yaşanmamış yaşanasıca sevdalar vardır.</strong><p><strong>Başlamadan biten sevdalar, ah yüreğim ağır geliyor tüm bunlar sana. Neden? Neden hep beyaz bir gelinlik giydirdiler.Sonra çıkar gelinliği yakışmıyor sana dediler.Yakışmıştı halbuki bana bakmasını bilmemişlerdi, ben bakmıştım aynaya, sağıma, soluma kulağımda hüzünlü bir melodi çalıp durmasına rağmen yakışmıştı. Ben gözlerimden kaçarken aynadan, onlar beni çağırıyordu bizimle yüzleş diye... Dayanamadım daha fazla baktım.Gözlerim hüzün dolu gülemiyorum gelinliğimi çıkarmadan kaçmak istiyorum ordan,çıkardılar gelinliğimi siyah bir elbise giydirdiler sonra şimdi bak dediler. Baktım yine baktım sağıma, soluma sonra yine gözlerimle yüzleştim.Evet bu siyah elbise cuk diye oturdu üstüne, eteklerime acılar asılmıştı.Yaşanmamış sevdam, hüzünlerim asılmıştı.Evet bu tam sana göre çok yakıştı. Ondandanmıdır nedir bilmem siyaha sevdam başkadır.Siyah elbisem, sevdiğim anlar geceler, çünkü siyah. Önce şimdimde şimdim de öncede yaşıyor...Siyah elbisem ve eteklerime asılalanlar bırakmıyor. Ne yapıcam ben sizinle, arkamda iki parlak ışık var yalnız, sadece içimin sıcaklığını onlara borçluyum. Sanırım bana tek güç veren parlak ışıklarım... Siz gitmeyin benden ne olur, hep yanın böyle ışıl ışıl öncemin tek kazancı sizssiniz bana. Sonranın benim için hiç bir önemi yok.İki ışığım dışında yok olup gitmek isterim bazen, bir buhar gibi siyah karanlıklarda yada uyuyup hiç uyanmamak ama ışıklarım sızar yine karanlığıma, gözlerimi kamaştırırlar. Ben siyah elbisem,günahlarım,hatalarım, acılarım yaşanmamış sevdalarım ve bana sen uyuma diyen iki parlak ışığım, sen uyursan biz söneriz diyen iki parlak ışığım...</strong></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-6038567655953704092?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-34054527239847211202008-12-19T05:34:00.000-08:002008-12-24T03:36:40.241-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SUuj8ROUrZI/AAAAAAAAAEw/Q54VpzxgBPM/s1600-h/ya%C5%9Fl%C4%B1.bmp"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 211px; height: 143px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SUuj8ROUrZI/AAAAAAAAAEw/Q54VpzxgBPM/s320/ya%C5%9Fl%C4%B1.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281495243832995218" border="0" /></a><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">Çok beğendiğim bir hikayeyi sizlerle paylaşmak istiyorum. Biraz düşünmek ve kim olduğumuzun farkına varmak için, belki çok geç olmadan çevremizdeki insanlara olan tutumlarımızı değiştirmemiz gerektiğini anlarız.</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;">-Son günlerde, bir surat, bir surat ki gelinde,</span><br /><span style="font-weight: bold;">Çayımı bile yarım dolduruyor bey.</span><br /><span style="font-weight: bold;">Allah'tan kulaklarım ağır işitiyor da</span><br /><span style="font-weight: bold;">Duymuyorum ne söy lediğini</span><br /><span style="font-weight: bold;">Ama yine de hissediyorum bey;</span><br /><span style="font-weight: bold;">Beni bu evde galiba istemiyor artık</span><br /><span style="font-weight: bold;">Hey gidi günler heeey.</span><br /><span style="font-weight: bold;">Oğlunu bilirsin, vur kafasına al lokmayı</span><br /><span style="font-weight: bold;">İki ara bir derede ne yapsın ana bu atsa atılmaz, satsa satılmaz.</span><br /><span style="font-weight: bold;">Bana artık gizli gizli sarılıyor bey...</span><br /><span style="font-weight: bold;">Dün akşam uyurken öptü beni biliyor musun?</span><br /><span style="font-weight: bold;">Nasıl ağırıma gitti nasıl</span><br /><span style="font-weight: bold;">Artık akide şekeri de getirmiyor.</span><br /><span style="font-weight: bold;">Hani dişlerim yok ya, güya yerken garip sesler çıkarıyormuşum da</span><br /><span style="font-weight: bold;">Çocuklar iğreniyormuş benden.</span><br /><span style="font-weight: bold;">Yok, vallahi yalan be. Hiç yapar mıyım ben öyle şey?</span><br /><span style="font-weight: bold;">Gelin çocuklara masal anlatmamı da yasakladı</span><br /><span style="font-weight: bold;">Üstelik seninle konuşuyormuşum diye duvardaki resmini biryere sakladı</span><br /><span style="font-weight: bold;">Olsun,</span><br /><span style="font-weight: bold;">koynumdaki resminden haberi bile yok!</span><br /><span style="font-weight: bold;">Yine de beddua edemem bey,</span><br /><span style="font-weight: bold;">Oğlumun karısı, torunlarımın anası o.</span><br /><span style="font-weight: bold;">Geçenlerde üst komşular geldi,</span><br /><span style="font-weight: bold;">Ne konuştuklarını duymayayım diye kapıyı üstüme kilitledi.</span><br /><span style="font-weight: bold;">Duymadım, duymadım, lakin hissettim.</span><br /><span style="font-weight: bold;">Düşkünler evine yatıracaklarmış önümüzdeki ay beni</span><br /><span style="font-weight: bold;">Ne yalan söyleyeyim epey ağırıma gitti, epey,</span><br /><span style="font-weight: bold;">Ha, sen ne diyorsun bey?</span><br /><span style="font-weight: bold;">Hani bir görünsen oğluna, ne de olsa babasısın,</span><br /><span style="font-weight: bold;">Seni dinler.</span><br /><span style="font-weight: bold;">Bu odada oturur, vallahi hiç dışarı çıkmam.</span><br /><span style="font-weight: bold;">Akide şekeri de istemem.</span><br /><span style="font-weight: bold;">Masal da anlatmam artık çocuklara</span><br /><span style="font-weight: bold;">Ne olur ayırmasınlar beni bu evden</span><br /><span style="font-weight: bold;">Yaşayamam nefes bile alamam</span><br /><span style="font-weight: bold;">Sana ait anılardan uzak ne yaparım ben, ne yaparım?</span><br /><span style="font-weight: bold;">Şu camın pervazında hayalin durur, çekmecelerde el izin.</span><br /><span style="font-weight: bold;">Bastonun hala duvarda asılı.</span><br /><span style="font-weight: bold;">İstemiyorlar beni artık, istemiyorlar hâsılı.</span><br /><span style="font-weight: bold;">Hey gidi günler hey</span><br /><span style="font-weight: bold;">Hani diyorum bir çağırsan</span><br /><span style="font-weight: bold;">Yoksa… Yoksa sendemi unuttun beni bey</span><br /><span style="font-weight: bold;">Sendemi unuttun beni bey?-</span><br /><br /><br /><span style="font-weight: bold;">Birgün yaşlanacağımızı unutmayalım. Ve büyüklerimize bu sözleri söyletecek davranışlarda bulunmayalım.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-3405452723984721120?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-45355639969671452892008-12-03T03:13:00.000-08:002008-12-28T09:03:19.783-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/STZzSG41EHI/AAAAAAAAADg/vaFM_vlaEE0/s1600-h/ÅŸiddet.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5275530768434925682" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 85px; CURSOR: hand; HEIGHT: 85px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/STZzSG41EHI/AAAAAAAAADg/vaFM_vlaEE0/s320/%C5%9Fiddet.jpg" border="0" /></a><br />“Polis. İstanbul Avcılar'da kalabalık bir restorandan bir kadını saçlarından sürükleyerek götüren polis yelekli şehir zorbalarının görüntüleri Türkiye'yi sarstı. 3 ay önce kendisine polis süsü veren bir grup saldırgan, restoran basıp bir kadını kaçırdı ve saatlerce tecavüz etti. Bu sırada restorandaki bir kişi bile ‘Kimsiniz, ne yapıyorsunuz' diye sormadı. Tecavüze uğrayan kadının başvurusunun ardından, restoranın güvenlik kamerası kayıtlarını inceleyen polis, 3 ay süren takip sonucunda şüphelileri yakaladı. İstanbul Emniyet Müdürü Celalettin Cerrah olayla ilgili yaptığı açıklamada, vatandaşların bu tür olaylarda kendilerini polis olarak tanıtanlara kimlik sormasını istedi. polis yeleği giyen, otosunda mavi ışık olan herkese inanmayın, kimlik sorun” dedi... Cerrah “Kimlik sorun” dedi ama soranlar da fena halde dayak yedi. Hem de gerçek polislerden. Bunun üzerine insanın aklına "polis bunu yaparsa eli silahlı şehir eşkıyaları neler yapmaz?" sorusu geliyor... Moda parkında ailesiyle otururken, polislerin kimlik sorduğu Avukat Muammer Öz, “Önce siz kimliğinizi çıkartın“2559 sayılı Polis Vazife ve Salahiyet Kanunu'nda son yapılan değişiklikle 4. maddesine eklenen bir A fıkrası var. Bu fıkra 'Durdurma ve kimlik sorma' başlığını taşır. Bu maddede çok açık olarak der ki polis görevini yerine getirirken, kendisinin polis olduğunu belirleyen belgeyi gösterdikten sonra kişilere kimliğini sorabilir. Yani önce polis diyecek ki buyurun benim kimliğim. İster sivil olsun, ister resmi kıyafetli olsun. Ondan sonra diyecek ki lütfen siz kimliğinizi gösterir misiniz?”” deyince kaburgaları çatladı, burnu ve kolu kırıldı. Servis şirketi Hakan Yılmaz da 'hakkını bilen vatandaş' olmanın cezasını ağır ödedi. Cerrah'ın sözleri 'kolluk güçlerine kimlik sorulabiliyor mu' tartışmasını ateşledi. İstanbul Barosu Avukat Hakları Merkezi'nden Uğur Poyraz, vatandaşın polise kimlik sormaya cesareti olmadığını söyledi ve kendi meslektaşından bir örnek verdi:“Bunun işlediğini hiç görmedim. Vatandaşın yüzde 99'u sormaz. Çünkü bu cesaret ister. 24 yıldır avukatlık yapıyorum. Maalesef siz polise 'Önce sen kimliğini göster' dediğiniz vakit başınıza o kadar vahim, o kadar sıkıntılı olaylar gelebiliyor ki vatandaş belki binde bir sorma cesaretini gösterebiliyor. Hatta bunu yapan bir avukat arkadaşımız polis dayağı yedi. Avukat Muammer Öz, ailesiyle Moda parkında otururken, polisler geliyor, 'Kimlikleri çıkartın' diyor. Muammer de 'Önce siz kimliğinizi çıkartın' diyor. Sonuçta Muammer'in kaburgaları çatladı, burnu ve kolu kırıldı. Bir de üstüne polise mukavemetten hakkında dava açıldı. Çabalarımız sonucu polisler hakkında da dava açıldı ama hâlâ polisler duruşmaya getirilemedi.”“Maalesef son yıllarda polisin meslek içi eğitimi azaldı. Polise sadece silah eğitimi vermek yetmez, toplum ve insan psikolojisi konusunda polisin eğitilmesi şart. Özellikle sokaktaki genç polis arkadaşların daha dirayetli daha eğitimli olması gerekir. AB yasaları kağıt üzerinde kaldı. Çıkartılan yönetmelikler yasaların önüne geçiyor. Cezaevinde işkence nedeniyle ölen Engin Çeber polise mukavemet ettiği gerekçesiyle tutuklandı. Ancak ölümüyle ilgili soruşturmada 56 kişi hakkında dava açıldığı halde, tutuklananlar sadece gardiyanlar. Bu olayda polisin sorumluluğu olduğu halde kenarda tutulduğunu gösteriyor. Böylece insanlara da polis ne yaparsa yapsın bir şey olmaz izlenimi verilmiş oluyor.”Kendimi şunu düşünmekten alıkoyamıyorum. Acaba devletin kendisine verdiği avantajları poliste, halkın üzerinde, üstünlük kompleksi olarak'mı kullanıyor. Bence polis imdat numarası yerine, imdat polis numarası koyulsun. ve Devlet gerçek anlamda Polise sunduğu avantajları esnetmeli ve haddini bildirmeli.Yoksa orman kanunları çağalıcaktır Türkiye'de<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-4535563996967145289?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-75142906273720818362008-12-01T04:42:00.000-08:002008-12-28T09:09:29.564-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/STPcpubKZcI/AAAAAAAAADY/-ipEGoC4aZo/s1600-h/geç+kalma.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274802197975688642" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 138px; CURSOR: hand; HEIGHT: 119px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/STPcpubKZcI/AAAAAAAAADY/-ipEGoC4aZo/s320/ge%C3%A7+kalma.jpg" border="0" /></a><br /><div>Bir yerlerde tıkanıp kaldığında hayat, soluk almak güçleştiğinde, Yüreğin susup, mantığın sürüklemeye başladığında ayaklarını, Dağlara dönmeli yüzünü insan. Yeni patikalar, yeni yollar seçmeli, yüreğini ferahlatacak; Yeni insanlarla tanışmalı, yeni keşifler yapacak..... Hep isteyip de, bir gün yaparım diye ertelediği ne varsa, gerçekleştirmeyi denemeli! Her gecen gece, ölüme bir gün daha yaklaştığını; Zamanın bir nehir, kendisinin bir sal olup da, O dursa da yolculuğun devam ettiğini anlamalı. Baş döndürücü bir hızla geçiyorsa birbirinin aynı günler, Her aksam ayni can sıkıntısıyla eve giriliyorsa, Değiştirmeye çalışmalı bir şeyleri; Küçük şeylerle başlamalı belki;</div><div> Örneğin, bir kaç durak önce inip servisten, otobüsten; yürümeli eve kadar, Yüreğine takmalı güneş gözlüklerini; gördüğünü hissedebilmeli! Sağlığını kaybedip, ölümle yüz yüze gelmeden önce, değerli olabilmeli hayat! İlla büyük acılar çekmemeli, küçük mutlulukları fark etmek için! Başkasının yerine koyabilmeli kendini; Ağlayan birine "gül", inleyen birine "sus" dememeli!</div><div> </div><div>Ağlayana omuz, inleyene çare olabilmeli! Su adaletsiz, merhametsiz dünyaya ayak uydurmamalı; Sevgisiz, soysuz kalarak! Dikeni yüzünden hesap sormak yerine gülden, Derin bir soluk alıp, hapsetmeli kokusunu içine... Günesin doğuşunu seyretmeli; Arada bir, seher yeli okşamalı saçlarını... Karda, yağmurda; sevincine, coşkusuna; fırtınada borada; Öfkesine, isyanına ortak olabilmeli doğanın! Bir çocuğun ilk adımlarında umudu; bir gencin düşlerinde geleceği; Bir yaşlının hatıralarında geçmişi görebilmeli!</div><div> </div><div> Çalışmadan başarmayı, sevmeden sevilmeyi, mutlu etmeden mutlu olmayı beklememeli! Ama küçük, ama büyük; her hayal kırıklığı, her acı; Bir fırsat yasamdan yeni bir şeyler öğrenebilmek için; kaçırmamalı! Çünkü; hiç düşmemişsen, el vermezsin kimseye kalkması için, Hiç çaresiz kalmamışsan, dermanı olamazsın dertlerin; Ağlamayı bilmiyorsan, neşesizdir kahkahaların; Merhaba dememişsen, anlamsızdır elvedaların... Ne, herkesi düşünmekten kendini; ne, kendini düşünmekten herkesi unutmalı! Bilmeli; çok kısa olduğunu hayatın; </div><div>Hep vermek ya da hep almak için... Sadece, anlatacak bir şeyleri olduğunda değil, Söyleyecek bir şey bulamadığında da dinleyebilmeli! Akli ve kalbiyle katılabilmeli sohbetlere... Hafızası olmalı insanin; Hiç değilse, aynı hataları, aynı bahanelerle tekrarlamaması için! Soruları olmalı, yanıtları bulmak için bir ömür harcayacak! Dostları olmalı, ruhunun ve zihninin sınırlarını zorlayacak! </div><div> </div><div>Herkese yetecek kadar büyük olmalı sevgisi; Ama, kapasitesi sınırlı olmalı yüreğinin ki, hakkini verebilsin sevdiklerinin; Zaman bulabilsin; bir teşekkür, bir elveda için... Yaşam dedikleri bir sınavsa eğer; ssla vazgeçmemeli sevmek ve öğrenmekten; Ama, herkesi sevemeyeceğini de her şeyi bilemeyeceğini de fark edebilmeli insan! Tıpkı, her şeye sahip olamayacağı gibi... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-7514290627372081836?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-45773689545684659982008-12-01T03:32:00.000-08:002008-12-01T04:42:13.307-08:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/STPPybqLtdI/AAAAAAAAADQ/m7MJWu_rX0o/s1600-h/iyilik.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274788053906077138" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 130px; CURSOR: hand; HEIGHT: 100px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/STPPybqLtdI/AAAAAAAAADQ/m7MJWu_rX0o/s320/iyilik.jpg" border="0" /></a><br /><div><br />Günün son dersinin sonuna gelinmişti. Öğrenciler çıkmak için sabırsizlanıyordu. Defter ve kitaplarini çantalarina koydular. Zil çalar çalmaz, dışarı çikmak için hazırdılar. Yalnız, Ali hazırlanmamıştı.Gecikmek için de elinden geleni yapıyordu. Nihayet zil çaldı. Öğrenciler bir anda kapıya yöneldi. Ali, yerinden kalkmadı. Ağır ağır eşyasını topladı. Bir yandan göz ucuyla öğretmenine bakıyor, bir yandan da arkadaşlarının gitmesini bekliyordu.öğretmeni, onun bu halini fark etti:- Hayrola Ali, dedi. Eve gitmeyecek misin?Ali, son arkadaşının da çıktığını görünce cevap verdi:- Sizinle konuşmak istiyordum öğretmenim.- Peki, dedi öğretmeni. Ne söyleyeceksin bakalım?- Ahmet arkadaşımız var ya..- Evet, ne olmuş Ahmet'e?- Durumları pek iyi değil galiba. Annesi, beslenme çantasina pek iyi şeyler koymuyor. - Eee?- Ona yardım etmek istiyorum. Ama benim yardım ettiğimi bilirse üzülür. Günde bir simit parası biriktirip her hafta size versem, siz de ona verseniz?Cebinden bir avuç bozuk para çıkarıp öğretmenin masasının üzerine koydu.Nurhan öğretmen, paraya dokunmadı. Sandalyesine oturup düşündü. Ali hakkındaki bilgilerini yokladı. Bildiği kadariyla ailesinin durumu pek iyideğildi. Bu çalıskan ve sevimli öğrencisi, ne kadar da iyi niyetli ve düşünceliydi. Zengin bir ailenin çocuğu değildi. Buna rağmen yardim etmek istiyordu. üstelik yardım ettiğinin bilinmesini istemiyordu.Nurhan öğretmen:- Dur bakalım Ali, dedi. Bildiğim kadariyla sizin de maddi durumunuz pek iyi değil. Yanlış mı biliyorum?- Doğru biliyorsunuz öğretmenim. Babam gündelikçi. çoğu zaman iş bulamıyor. Ama ben de çalışıyoyor, para kazanıyorum.- Nerede çalışıyorsun?- Simit satiyorum.Nurhan öğretmen yine durup düşündü. İyiliğin bu kadarına ne demeliydi şimdi? Bunun gerçeklesmesi zordu. Onu, bundan vazgeçirmek için bir çare bulmalıydı. Bunu yaparken, sevimli öğrencisini de kırmamalıydı. Onunla biraz daha konuşursa, belki bir yolunu bulurdu.Nurhan öğretmen, Ali'ye döndü:- Büyüyünce ne olmak istiyorsun, diye sordu.- Çok zengin bir işadamı..- Niçin?- İnsanlara daha çok yardım etmek için,- Güzel, dedi Nurhan öğretmen. Bak şimdi Ali, Ahmet'in ailesinin durumupekiyi değil, bu doğru. Ama sizinki de bundan pek farklı değil. İstersen acele etme. Çok zengin olduğun zaman insanlara yardım edersin. Olmaz mı?- Olmaz, dedi Ali. Şimdi yapmalıyım.- Neden olmaz?- Üç sebepten dolayı olmaz.Birincisi: Bu para zaten benim degil. Iyilik ettigim icin Allah, beniinsanlara sevimli gosteriyor. Insanlar da bundan etkileniyor, daha çok simit alıyorlar. Bu sayede gün boyu çalısanlardan bile fazla simit satıyorum. Hele mahallede Hasan Amca var, her gün iki simit alıp güvercinlere veriyor.İkincisi: 'Ağaç yaş iken eğilir.' deniliyor. Şimdiden iyilik yapmayı ögrenmezsem büyüdüğümde hiç yapamam.üçüncüsü ise daha önemli: Büyüdüğüm zaman çok zengin bir işadamı olmak istiyorum. Zamanında yatırım yapmayanlar büyük işadamı olamazlar.Nurhan öğretmen, karşısında bu biri varmis gibi dinliyordu:- Bu sonuncusunu pekiyi anlayamadim, dedi.- Açıklayayım öğretmenim, dedi Ali. Şimdi, çok zengin olmadığım için,ancak günde bir simit parası kadar yardım edebiliyorum. Bundan fazlasını veremem. Allah, Cennet'i gücü kadar iyilik edene veriyor. Şimdi gücüm bu olduğuna göre, Cennet'in fiyatı birkaç simit paraı kadardır. Eğer zengin olmadan olürsem birkaç simit parasıyla Cennet'e girebilirim. Bundan daha karlı bir yatırım olur mu?Nurhan öğretmen'in gözleri dolmuştu. Başını 'Evet' anlamında sallarken Ali'yi evine yolladı.Sınıfa geri dönerken okulun boşaldığını fark etti. Eşyalarını toplamak için masasına döndüğünde Ali'nin bıraktığı paraların masa üstünde kaldığını fark etti. Sandalyesine gayri ihtiyari oturdu ve paraları eline aldı.Hiçbir para ona bu kadar kıymetli gelmemişti. Sanki elinde dünyanın en kıymetli incilerini, yakutlarini, elmaslarinını tutuyordu. Hatta bu paralar onlardan bile kıymetliydi. Bu paralar, bu bozuk SİMİT paraları, Cenneti satın alabilecek paralardı. Sanki hiç bırakmak istemeyen bir duygu ile sımsıkı kavradı bu bozuk simit paralarını. Oturduğu yerden kalkamadı Nurhan öğretmen. İçinin dolduğunu, Tarif edilemeyen duygulara boğulduğunu hissetti. Birden boşalan sağanak yağmurlar gibi ağlamaya başladı. Ağladı, Ağladı. Ağladı.Kendine geldiğinde akşam olmuştu. Yavaş adimlarla sınıftan çıkıp okuldan ayrılırken bekçi Sadık 'Bozuk Simit paraları ile cenneti satin almak,Bozuk Simit paraları ile cenneti satın almak' diye Nurhan öğretmenin sayıkladığını duydu. Bekçinin hayretler içinde, 'Ne dediniz hocam?' demesini bile duymayan Nurhan öğretmen,bekçinin şaşkın bakışları altinda akşamın alaca karanlığına karışı vermişti Hikayeyi beğenmişseniz ve Ali'den utanmışsanız, maddi durumunuz iyideğilse bile, iki tane ekmek alıp bölgenizdeki bir fakirin kapısına bırakın.Bir okul önünde biraz bekleyip yırtık ayakkabısı olan bir çocuğa ayakkabı alın.Maddi ihtiyaci olan bir akrabanıza yardım edin.Yeter ki boş durmayın!Ekmeği paylaşmak ekmeği yemekten daha lezzetlidir. ANONİM<br /><a href="http://www.facebook.com/photo.php?pid=1048994&amp;op=1&amp;view=all&amp;subj=37931193735&amp;aid=-1&amp;oid=37931193735&amp;id=539108745"></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-4577368954568465998?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-29644595367356196442008-11-29T06:38:00.000-08:002008-11-29T07:13:36.454-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/STFcBhBSdHI/AAAAAAAAACw/iBYcy_SlHNo/s1600-h/seninleyim.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274097819740959858" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 143px; CURSOR: hand; HEIGHT: 107px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/STFcBhBSdHI/AAAAAAAAACw/iBYcy_SlHNo/s320/seninleyim.jpg" border="0" /></a><br /><div><br />Bir otobüs durağında karşılaşmışlardı ilk kez.... Biri tıpta okuyordu,öbürü mimarlıkta. O ilk karşılaşmadan sonra, bir kere, bir kere, bir kere daha karşılaşabilmek için, hep aynı saatte, aynı duraktan, aynı otobüse bindiler. Gençtiler, çok genç... Birbirileriyle konuşacak cesareti bulmaları biraz zaman aldı ama sonunda başardılar. İkisi de her sabah otobüse bindikleri semtte oturmuyorlardı aslında. Delikanlı arkadaşında kaldığı için o duraktan binmişti otobüse, kız ise ablasında.... Sırf birbirilerini görebilmek için, her sabah erkenden evlerinden çıkıp, şehrin öbür ucundaki o durağa, onların durağına geldiklerini, gülerek itiraf ettiler bir süre sonra...Okullarını bitirince hemen evlendiler. Mutluydular hem de çok mutlu... Bazen işsiz, bazen parasız kaldılar ama öylesine sıkı kenetlenmişti ki yürekleri ve elleri hiçbir şeyi umursamadılar. Ayın sonunu zor getirdikleri günlerde de ünlü bir doktor ve ünlü bir mimar olduklarında da hep mutluydular. Zaman aşımına uğrayan, alışkanlıklara yenik düşen, banka hesabında para kalmadığı için ya da tam tersine o hesabı daha da kabarık hale getirmek uğuruna bitip-tükeniveren sevgilerden değildi onlarınki... Günler günleri, yıllar yılları kovaladıkça sevgileri de büyüdü, büyüdü...Tek eksikleri çocuklarının olmamasıydı. Zorlu bir tedavi sürecine rağmen çocuk sahibi olmayınca, ?bütün mutlulukların bizim olmasını beklemek, bencillik olur? diyerek devam ettiler hayatlarına. Çocuk yerine, sevgilerini büyüttüler... ?Senin için ölürüm? derdi kadın, sımsıkı sarılıp adama?Hayır, ben senin için ölürüm? diye yanıt verirdi hep...Bazen eve geldiğinde, aynanın üzerinde bir not görürdü kadın, ?Bir tanem, kütüphanenin ikinci rafına bak....? Kütüphanenin ikinci rafında başka bir not olurdu, ?Mutfaktaki masanın üzerine bak ve seni çok sevdiğimi sakın unutma? Mutfaktaki masadan, salondaki dolaba sevgi dolu notları okuya okuya koşturan kadın, sonunda kimi zaman bir demet çiçek, kimi zaman en sevdiği çikolatalar, kimi zaman da pahalı armağanlarla karşılaşırdı... Aldığı hediyenin ne olduğu önemli değildi zaten....Hayat ne kadar hızlı akarsa aksın, işleri ne kadar yoğun olursa olsun hep birbirlerine ayıracak zaman buluyorlardı bulmasına ama kırklı yaşların ortalarına geldiklerinde, daha az çalışmaya karar verdiler. Adam, hastaneden ayrıldı ve muayenehanesinde hasta kabul etmeye başladı. Kadın da mimarlık bürosunu kapadı ve sadece özel projelerde görev aldı. Artık daha fazla beraber olabiliyorlardı. Bir gün sahilde dolaşırken, harap durumda bir ev gördü kadın, üzerinde ?satılık? levhası asılı olan. ?Ne dersin, bu evi alalım mı?? dedi adama. ?Bu viraneyi yıktırır, harika bir ev yaparız. Projeyi kafamda çizdim bile. Kocaman terası olan, martıları kahvaltıya davet edeceğimiz bir deniz evi yapalım burayı...? ?Sen istersin de ben hiç hayır diyebilirmiyim?? diye yanıt verdi adam. ?Amerika?daki tıp kongresinden döner dönmez ararım emlakçıyı... Kaç para olursa olsun, burası bizimdir artık....?Sadece bir hafta ayrı kalacaklarını bildikleri halde, ayrılmaları zor oldu adam Amerika?ya giderken. Her gün, her saat konuştular telefonla. Gözyaşları içinde kucaklaştılar havaalanında. Fakat birkaç gün sonra, kocasında bir tuhaflık olduğunu fark etti kadın. Eskisi kadar mutlu görünmüyor, konuşmaktan kaçınıyordu. Onu neşelendirmek için, sahildeki evi hatırlattı ve çizdiği projeyi verdi kadın ama hiç beklemediği bir cevap aldı: ?Canım, o ev bizim bütçemizi aşıyor. Sen en iyisi o evi unut...?Mutsuzluk, mutluluğun tadına alışmış insanlara daha da acı, daha da çekilmez gelir. Kadın, hiç sevmedi bu beklenmedik misafiri. Derdini söylemesi için yalvardı adama, ?Senin için ölürüm, biliyorsun, ne olur anlat? diye dil döktü boş yere... Yıllardır sevdiği adam, duyarsız ve sevgisiz biriyle yer değiştirmişti sanki. Ona ulaşmaya çalıştıkça, beton duvarlara çarpıyordu kadın, her çarpmada daha fazla kanıyordu yüreği...Bir gün, çocukluğunun, gençliğinin ve bütün hayatının birlikte geçtiği arkadaşına dert yanarken, ?Artık dayanamıyorum, sana söylemek zorundayım? diye sözünü kesti arkadaşı. ?O, seni aldatıyor. İş yerimin tam karşısındaki restoranda genç bir kadınla yemek yiyiyor her öğlen. Sonra sarmaş dolaş biniyorlar arabaya....? ?Sus, sus çabuk, duymak istemiyorum bu yalanları? diye bağırdı kadın. Onca yıllık arkadaşını, kendisini kıskanmakla suçladı.... Ertesi gün, öğle vakti o restoranın hemen karşısında bir köşeye sindi sessizce ve peri masallarının sadece masal olduğunu anladı... Kocasının eskiden aynı hastanede çalıştığı genç çocuk doktorunu tanıdı hemen. Bazen evlerinde ağırladıkları kadına nasıl sarıldığını gördü adamın...Akşam kocası eve gelir gelmez, bazen bağırıp, bazen ağlayarak, bazen ona sımsıkı sarılıp bazen de yumruklayarak haykırdı suratına her şeyi. İnkar etmedi adam. Zamanla duyguların değişebildiği, insanların orta yaşa geldiklerinde farklılık aradığı gibi bir şeyler geveledi ağzında ve bavulunu alıp gitti evden. Kapıdan çıkarken, ?son bir kez kucaklamak isterim seni? diyecek oldu ama kadın, ?defol? dedi nefretle...İlk celsede boşandılar... Modern bir aşk hikayesinin böyle son bulmasına kimse inanamadı. Arkadaşlarının desteğiyle ayakta kalmaya çalıştı kadın. Adamın, sevgilisiyle birlikte Amerika?ya yerleştiğini öğrendi. Bazen yalnız kaldığında, onu hala sevdiğini hissedince, ağlama nöbetleri geçiriyor, aşkın yerini, en az onun kadar yoğun bir duygu olan nefretin alması için dua ediyordu.Aradan bir yıl geçti... Her şeyin ilacı olduğu söylenen zaman bile, kadının derdine çare olamamıştı. Bir sabah, ısrarla çalan zilin sesiyle uyandı. Kapıyı açtığında, karşısında o kadını gördü. ?Sen, buraya ne yüzle geliyorsun? diye bağırmak istedi ama sesi çıkmadı. ?Lütfen, içeri girmeme izin ver, mutlaka konuşmamız gerekiyor.? dedi genç kadın. Kanepeye ilişti ve zor duyulan bir sesle konuşmaya başladı: ?Hiçbir şey göründüğü gibi değil aslında. Çok üzgünüm ama o bir saat önce öldü. Geçen yıl Amerika?daki kongre sırasında öğrendi hastalığını ve yaklaşık bir senelik ömrü kaldğını. Buna dayanamayacağını, hep söylediğin gibi onunla birlikte ölmek isteyeceğini biliyordu. Seni kendinden uzaklaştırmak için, benden sevgilisi rolünü oynamamı istedi. Ailesine de haber vermedi. Birlikte Amerika?ya yerleştiğimiz yalanını yaydı. Oysa ilk karşılaştığınız otobüs durağının karşısında bir ev tutmuştu. Tedavi görüyor ve kurtulacağına inanıyordu ama olmadı. Gece fenalaşmış, bakıcısı beni aradı, son anda yetiştim. Sana bu kutuyu vermemi istedi...? Gözlerinden akan yaşları durduramayacağını biliyordu kadın. Hemen oracıkta ölmek istiyordu. Eline tutuşturulan kutuyu açmayı neden sonra akıl edebildi. İtinayla katlanmış bir sürü kağıt duruyordu kutuda. İlk kağıtta, ?Lütfen bütün notları sırayla oku bir tanem? diyordu... Sırayla okudu; ?Seni çok sevdim?, ?Seni sevmekten hiç vazgeçmedim?, ?Senin için ölürüm derdin hep, doğru söylediğini bilirdim.? ?Fakat benim için ölmeni istemedim? ?Şimdi bana söz vermeni istiyorum.? ?Benim için yaşayacaksın, anlaştık mı??son kağıdı eline alırken, kutuda bir anahtar olduğunu gördü kadın... Ve son kağıtta şunlar yazılıydı:Sahildeki evimizi senin çizdiğin projeye göre yaptırdım. Kocaman terasta martılarla kahvaltı ederken, ben hep seni izliyor olacağım....? </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-2964459536735619644?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-21870113004969058842008-11-28T08:20:00.000-08:002008-11-28T08:35:01.429-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/STAdbuWrIJI/AAAAAAAAACo/3_TcCMiDg0U/s1600-h/sevgi.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 138px; height: 104px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/STAdbuWrIJI/AAAAAAAAACo/3_TcCMiDg0U/s320/sevgi.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273747525787656338" border="0" /></a><br />Bir gün delikanlının biri, yeni geldiği köyü gezerken önüne bahçesi güllerle<br />donanmış bir konak çıkmış; hele o bahçede öyle bir gül varmışki delikanlının aklını başından almış. Güzeller güzeli bir kız bir an gözgöze gelmişler ikisinin kalbide yerinden çıkacak gibiymiş. Delikanlının ağzından pervasızca şu sözler dökülmüş; "ben hergün buraya geleceğim güller içinde bir gül görmeye, ey gül yüzlü yar şu andan itibaren şunu bilki ölsem bile tabutumun yönü buradan geçecek" O günden sonra .. delikanlı hergün aynı saatte gelir kızla sadece bir süre bakışıp gidermiş.<br />Sevgileri o kadar büyük o kadar edepliymiş ki o bakışma bile her ikisine yetiyormuş, bir gün<br />kız aynı saatte delikanlıyı görmek için bahçeye çıkmış içine adını koyamadığı bir<br />acı düşmüş, delikanlının geleceği yöne acıyla bakmış birde ne görsün; kollarında bir<br />tabutla geçen bir cemaat! Kız çılgına dönmüş cevabını duymaya korkan bir tavırla<br />bahçıvana sesi titreyerek "kim öldü biliyormusun" demiş, bahçıvan "evet sabah namazın camiye giderken duydum genç biriymiş hiç sebepsiz kalbi durmuş, yalan dünya" işte diye söylenmiş. Bahçıvan tam o saatlerdede aksi tesadüf bizim delikanlıda kıza gelirken bir avcının kurşununa denk gelir ve yaralanır. Tabii güzel kız, ölenin o olduğunu sandığı için, günden güne solar, tıpkı; bir gül gibi uzun bir zaman geçer delikanlı iyleşir ve heyacanla kıza gider. Birde ne görsün; bahçedeki bütün güller solmuştur, bir hüzün havası hisseder, içine bir acı düşer, konağın önünde oynayan iki çocuğa cevabını duymaktan korkarak; "burda bir genç kız vardı nerde o biliyormusunuz?" Çocuklardan biri;<br />"ha o kızmı öldü verem olmuş dediler. Daha dün öldü." Delikanlının dünyası<br />yıkılmıştır... Aradan uzun yıllar geçer, küçük çocuk heyecanla babasına koşar "baba baba dedem güldü güldü sonunda, güldü" der. Babası çocuğuyla beraber hızla yaşlı ihtiyarın yanına gider; yaşlı ihtiyar sandalyesinde oturmuş, gerçekten o güne kadar gülmeyen yüzünü bir tebessüm almıştır. Elinde bir gül öyle bir tebassüm ki sevgiliye kavuşmanın verdiği mutluluğu taşıyor. Elinde bir gül, sım sıkı tutmuş, ama başı öne düşmüş, gözleri kapanmıştır...<br /><br />Sevmek için paylaşmak gerekmiyor. Çıkarsız, beklentisiz, sizi siz olduğunuz için sevebilene ne mutlu!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-2187011300496905884?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-45365077594693512422008-11-25T23:49:00.000-08:002008-11-28T08:35:43.309-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SS0iSXErxtI/AAAAAAAAACg/R6Sa56Gw28o/s1600-h/huzur.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272908437547370194" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left; width: 109px; height: 119px;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SS0iSXErxtI/AAAAAAAAACg/R6Sa56Gw28o/s320/huzur.jpg" border="0" /></a><br /><div>Herkesin mutlaka bir hayali vardır.Bu gün sizinle Derincenin hayalini paylaşmak istedim.Belki yazdıklarımdan bazılarınız pisikolojik anliz yapabilir. Belki bazılarınız ne hayal be dersiniz. Belkide bazılarınız işte benimde hayalim bu diyip eksik yerleri doldurup hayalime ortak olur ne dersiniz?</div><br /><div>Büyük şehrin keşmekeşinden mi yaşanılan sorunlardan mı nedir? Bilmem uzak bir sahil kasabasında yaşamak istemişimdir.İki odalı bir odun ev tahtadan verandası, küçük bir bahçesi, göz alabildiğince masmavi bir deniz, tertemiz bir kumsal odun evimin arkasında çam kokularıyla dolu küçük bir orman öyleki; gün doğuşuşunda odamın arka penceresini açtığımda, çılgın gibi öten kuş seslerini, önce yüzümü okşıyıp odama dolan çam kokularını içime çekip işte huzur, cennet budur demeli, sabah kahvaltımı veranda'da martılarla yapıp uzaktan kuğu gibi süzülen tekneleri görmeli, bahçemde çiçeklerim iltifatlarımı özleyen begonyalarım, güllerim, sümbüllerim boyunlarını bükmüşler, ayaklarımı görür görmez, sesimi duyar duymaz benim canlarım nasılmış? dediğimde coşar baş kaldırırlar, mis kokularıyla bana teşekkür ederler. </div><br /><div>Ellerimle diktiğim sebzeleri toplamalı, beyaz tavşanımı bir kaç tavuğumu salmalı artık... Elimle beslemeli, hepsi ismini söylediğimde bunu anlamalı. Golden retriver cinsi köpeğim sabırla sırasını beklemeli, ona yaklaştığımda sevinçten coşmalı, olmadık cambazlıklar yapmalı, başını okşayıp onu sevdiğimde gözlerindeki sevgiyi sadakati anlamalı. Onunla beraber kumsalda deli gibi oynamalı, bu arada köpeğimin ismi Kral neden Kral? Ufak bir tehlike sezdiğinde dimdik azametli durduğu için Kral olmalı.. Ben sahilde yürürken; arkamdan gelmeli dalgalar ayağımı okşarken, serin serin geçmişe dönmeli, eski keşkelerimi sevdalarımı, hatalarımı düşünmeli, ağlamalı ve geçmişe gözyaşlarım dalgalara karışmalı, gün batımını veranda da sıcak bir fincan çayla seyretmeli, verandanın tavanında asılı olan rüzgar gülü, esen hafif meltemle kulağıma melodiler fısıldamalı, çalan güzel şarkının sözlerine dalmalı, elimde bir Necip Fazıl kitabı; </div><br /><div>"Ne hasta bekler sabahı, Ne taze ölüyü mezar, Ne de seytan bir gunahı, Seni beklediğim kadar. Gecti istemem gelmeni, Yokluğunda buldum seni; Bırak vehmimde gölgeni, Gelme, artık neye yarar?" Gün batımının gök yüzüne bıraktığı o muhteşem kızıllık geçiyor; ne büyük huzur Allahım, hüzün olsada o bile huzur işte burada. Artık ay yavaş yavaş beliriyor gök yüzünde muhteşem bir yakamoz oluşturuyor ışığıyla denizde. Anılarımı, hatıralarımı, belleğimdeki tüm duyguları, belki bir günlüğe belki de bir kitaba yazmak istiyorum, yakamoza baktıkça hiç yayınlanmayacak kitabımı yada öldükten sonra okunacak günlüğümü hazırlamak istiyorum... Başımı koyacak omuz da olmalı mı sizce?</div><br /><div>Kendisinden birşey bulan herkese hayalim açıktır, boşlukları size bırakıyorum. Herkesin hayali gerçekleşsin dileklerimle.</div><br /><center><p style="visibility: visible;"><embed src="http://assets.myflashfetish.com/swf/mp3/mff-stick.swf?myid=15506218&amp;path=2008/11/26" quality="high" wmode="transparent" flashvars="mycolor=111111&amp;mycolor2=99CCCC&amp;mycolor3=FFFFFF&amp;autoplay=true&amp;rand=0&amp;f=4&amp;vol=100&amp;pat=15&amp;grad=false" name="myflashfetish" type="application/x-shockwave-flash" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" style="visibility: visible; width: 219px; height: 35px;" width="219" align="middle" border="0" height="35"></embed></p></center><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-4536507759469351242?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-63231283551092080282008-11-21T04:45:00.000-08:002008-11-28T08:36:18.561-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SSatqWkdjGI/AAAAAAAAABg/V2yDjgEv4P8/s1600-h/sapik.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 116px; height: 134px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SSatqWkdjGI/AAAAAAAAABg/V2yDjgEv4P8/s320/sapik.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271091357008366690" border="0" /></a><br />Bu gün bir kez daha insan olduğumdan nefret ettim. sabah işime geldim güzel bir gün umuduyla herkesin yaptığı gibi şu haberlere bi göz atayım dedim. Hay atmaz olaysaydım; adamın biri ne adamı ya hayvanın biri, öz kızına 9 yl boyunca tecavüz etmiş.<br />kızcağız şimdi 16 yaşında, yani 7 yaşındayken bu tacizler başlamış. 3 tanede kürtaj yaptırılmış. Sözüm ona anne olacak kadın bunu biliyor ve göz yummuş buna yıllarca ( korkuyormuuuşş)!! Bak sen yahu! Ben kızıma bunu yapan adamı uykuda gebertir gider aslanlar gibi 20 senede verilse paşa paşa yatarım be ! şimdi o kızcağız çocuk esirgeme yurduna verilmiş.<br /><br />Haberde okuduğum kadarıyla sara hastalığına yakalanmış. işte burada da sistem bozukluğu devreye giriyor. Evet çocuk esirgeme yurduna veriliyor baba tutuklanıyor, yani adalet sağlanıyor herkesin vijdanı rahatlıyor. Ya o küçük kızın hayatı sizce düzeliyormu bundan sonra ?<br /><br />Cem Karaca’nın şarkısında söylediği gibi( ben feleğin tekerine çomak sokarım).<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-6323128355109208028?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-19371117590659070442008-11-21T04:17:00.000-08:002008-11-28T08:36:39.903-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SSanScKEKLI/AAAAAAAAABA/K9nS466nuZc/s1600-h/yeninesil.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 97px; height: 120px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SSanScKEKLI/AAAAAAAAABA/K9nS466nuZc/s320/yeninesil.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271084349121636530" border="0" /></a><br />Son zamanlarda, bende iyice endişe haline gelen bir sorunu paylaşmak istiyorum. Son 10 yıldır, dilimize dolanan bir “kuşak çatışması” sözü var. Ve sanırım 10 yılda bir, kuşak yenileniyor. Tamam, 10 yılda bir kuşağın yenilenmesine sözüm yok, çünkü bu doğal bir şey, ama şimdiki yeni nesil gençlik denilen şeyi gördükçe, geleceğe dair umut ışıklarım sönüyor.<br /><br />Hepimiz toplu taşıma araçlarına binmişizdir. Hayatımızda günlük eğlence yerlerine, kafelere, halka açık yerlere gitmişizdir. Disko ve barlardan bahsetmiyorum bile! Özellikle genç erkeklerin giyimleriyle, sözüm ona tarz ve imaj dedikleri saç yapılarıyla, konuşma şekilleriyle ve benim kafamda bunların aklı sadece belden aşağılarına çalışıyor, demekten başka bir fikir getirmeyen davranışlarına. bende bir anne olarak; acaba çocuklarım (şu an çok küçükler) büyüyünce bütün nasihatlerime, yaşam tarzımdaki örneğime ve hayata bakış açıma rağmen böylemi olacaklar? Diye düşünmekten kendimi alıkoyamıyorum. Bir” ergenlik zamanıdır” diye, tutturup gidiyoruz .Biz ebeveynler;” amman üstüne gitmeyelim, aman ne diyorsa yapalım, aman kaçıp gitmesin, kötü alışkanlıklara başlamasın” diye, kendimizi onların yönetimine bıraktığımızın, bilmem farkındamıyız? Artık evimizde oğlumuz ve kızımız bizi yönetiyor. Bu manzaraları gördükçe, hayıflanmıyor değilim…<br /><br />Bana da sunulan hayata bırakın ergenlik denen bir lüks davranışı uygulamayı, çocukluğumu bile yaşayamadığıma, hayıflanıyorum. Belki aranızdan, ”nekadar dar bir görüş sergiliyor.” Diyenler çıkacaktır. “Evet biz buyuz, işinize gelirse” tutumunu sergileyen gençleri gördükçe, anne ve babalarımızın bizim kuşağımızda, bize büyük haksızlıklar yaptığını, farkediyorum. 10 yıl gibi kısa bir sürede, bu lüksü elimizden kaçırıyoruz. Açıkçası fazla kuralcı ve otoriter olduklarından, şikayetçiyim. Ama şimdi ki neslin, ne kadar hazırcı, duyarsız ve bayağı davranışlarını gördükçe; annem ve babamın bana sezgiyi amaçlarım için, mücadele etmemi bayağı düşünmeden, davranmadan, aslımı yani Osmanlı torunu olduğumu, Anadolu insanı olduğumu, unutmamamı ve o yüzden hayat değerlerime sahip çıkmamı aşıladıklarından dolayı; onlara minettarım doğrusu. Modernliğe yeniliğe açık olmak güzeldir, ama bunu yozlaşmış bir şekilde lanse etmek, batılaşma sürecinde sadece teknolojinin ve ya hayatın değil, çekirdekten yetişen beyinlerimizinde dahil olduğunu görüyoruz ve buda gerçekten üzüyor beni.<br /><br />Akşamdan beni canımdan bezdiren diş acıma ; son vermek için gittiğim Diş Hekimi’nde sıramı beklerken; sehpanın üzerindeki, aylık dergilerden birini alıp karıştırdım. Üç farklı ülkeden gelen, ülkemizde uzun zamandır yaşamaya başlayan insanlarla yapılan röportajda; ülkemizin ve insanımızın hakkında yaptıkları güzel bir yorum, koltuklarımı kabarttı… İngiliz ve Amerikalı kadınlardan ikisi, “Biz ülkemizde babaannemize, anneannelerimize, dayı ve teyzelerimize ismiyle hitap ederiz ve onların hayatımızda, özel günlerimizde, yanımızda olmaları çokta önemli değildir. Ama ülkenizde yaşadıktan sonra, bayramlarda, özel günlerde yaşlılarınızın, baş köşede oturup hala, dayı, teyze ve diğer aile bireyleriyle, coşkulu beraberlik geçirmeleri bizi çok etkiledi. Ülkemizi ziyaret etmek için gittiğimizde, büyük annemi görmek istiyorum, halamı, dayımı çağırın! dediğimde anne ve babalarımız şaşırdılar. Biz çocuklarımızıda böyle bir felsefelyle büyütüyoruz.” Demişler! Evet bizim Kültürümüze hayran olup, bizleşmeye çalışan, batının insanından neden ders alamıyoruz ? Farkındaysanız; batılı bizleşmeye çalışırken, bizi süzgeçten geçirip neyi alıp neyi bırakıcağınıda biliyor. Biz neden bunu yapamıyoruz? Çağdaşlaşma adına, batılaşma adına, ne kadar yozluk ve batının kötü alışkanlığı varsa; biz asıl onları miras bilip, onları yapmaya çaba sarfediyoruz. Kaba bir tabir ama batılıda bize “kıçıyla gülüyor”… Bundan haberimiz var mı? şöyle bir söz vardırya, ‘’sağlıklı milletler, sağlıklı toplum, sağlıklı toplumlar sağlıklı aile, sağlıklı aile de sağlıklı bireyler oluşturur ” düşüncsinin hangi kısmını uyguluyoruz acaba? Bu vatan için, bu kıymet bilmez genç denilen bitik nesil için canını feda eden aslan gibi gençlere yazık olmuş gerçekten.<br /><br />Şimdi size soruyorum ; Aslımız kim? Neslimiz kim? Kaybediyoruz bilen var mı?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-1937111759065907044?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3735871126198849353.post-66394480183415065912008-11-21T03:25:00.000-08:002009-01-21T06:54:17.022-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SXc2nOidmxI/AAAAAAAAAOs/nen5nvFsiwo/s1600-h/alo+terapi.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5293759934542748434" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 75px; CURSOR: hand; HEIGHT: 98px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_MXp7aHQEPtg/SXc2nOidmxI/AAAAAAAAAOs/nen5nvFsiwo/s320/alo+terapi.jpg" border="0" /></a> Japonya da depresif insanlar, cep telefonları aracılığıyla ücretsiz psikoterapi yardımıalabilecekmiş (Hani bize yok mu). Servisin yaratıcısı Profesör Yutaka Ohno,ihtiyacı olduğu anda insanlara yardımcı olacak olan projenin, deprosyana karşıbir şekilde günlük depresyon önleyici bir tedbir olduğunu belirtiyor. Ceptelefonu kullanıcısı; uyku düzeninden tutunda, beslenme biçimi, o günkü ruhhalini iyileştirme, konusunda da terapi verilecekmiş.<br /><br />Düşünebiliyor musunuz? Sabah yatağanızdan kalkıyorsunuz; uykunuzdan önce bıraktığınız tüm sorunlarla yeniden buluşuyorsunuz, üstüne de yenileriyle karşılaşıyorsunuz. Hele biz kadınlar için, her yeni gün, yeni sorunlar oluyor. Anneyseniz, eşseniz, çalışan bir anneyseniz, hem bunlarla başa çıkmaya çalışıp, hem de bir sürü dert denilen safsatalarla uğraşıyorsunuz. İşte bunlardan bazıları; sırf caka atmak için, cep telefonlarımızının görüntüsüne dünya para harcarız ( iki arkadaş bir araya geldiğinde, benim telefonum seninkini döver). Genelde, bu parayı harcamayı gözden çıkardığımız cep telefonu denen aleti ise, şu durumlarda kullanıyoruz; ” Serçe parmağıma kramp girdi Ayten, en sevdiğim elbiseme çamaşırsuyu döküldü, Sercan, sevgilim beni terk etti, artık yaşamayamam” vıdı vıdılarıyla sadece kafa şişiriyoruz…. Ben tüm bunlardan Yutaka Ohno, size sığınıyorum. Ne olur telefonumu sabah ilk siz çaldırın.<br /><br />Aslında bizim millet olarak böyle bir terapiye ihtiyacımız var. Kendi yaşantımızda bile, mesai arkadaşlarımla her gün yaşadığımız kötü ruh halimizi, ertesi gün başka bir mesai arkadaşımıza devrediyoruz. Aslında dert yok! İşin özünde dertçikler çok. Tamam maddi sıkıntı önemli, çoğumuzun serzenişi bundan, ama biz millet olarak lüks yaşamaktan, giyim kuşamdan, gezmekten de geri kalmayız, yakınmaktan da, kafa şişirmekten de geri kalmayız.<br /><br />Dertçikleri dert saymaktan mı ne? Hoş görümüz çoktan yok olmuş. “Of içimde bir sıkıntı var nedendir bilmem?” Yağmur yağmaz şikâyet ederiz, yağar, “aman ne boğucu ve kasvetli bir hava” der, sıkıntımızı günün rengine yükleriz. “Hava yağmurlu, kapalıya ondan” deriz. Ayaklarımız var çiftlerce ayakkabı alırız, mağazaların önünden geçerken, gözümüze son kestirdiğimiz ayyakabıyı alamadığımızı dert sayar, gelir arkadaşımızın kafasını şişiririz. Oysa; hiç ayakkabı giyemeyen bedensel özürlü insanları düşünmez, güzel yurdumun güzel insanları! “Dünya boş” diyoruz, dünya dolu aslında, görebilene. Sadece biz boş yaşıyoruz. Şundan emin oldum ki;Türkiye’de birey başına bir terapist gerekiyor, ama ileride eğer böyle bir şey zorunlu olursa en azından şirket çalışanlarına terapi zorunluluğu olmalı ki, umarım olur ilk terapiyi ben isteyeceğim. Bu dertçikleri kafasına takanları taktığım için, pardon cep telefonum çaldı umarım Yutaka Onho dur.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3735871126198849353-6639448018341506591?l=derinceblog.blogspot.com' alt='' /></div>Derincehttp://www.blogger.com/profile/04031464356280313979noreply@blogger.com1